Viticola Mentridana, El Mentridano, Garnacha, Mentrida, Hiszpania

Jak smakuje i pachnie

El Mentridano pokazuje Garnachę w stylu, który łączy śródziemnomorską dojrzałość z lekkością charakterystyczną dla nowej fali win z okolic Sierra de Gredos. Wino ma 14,5% alkoholu i pochodzi z cieplejszej części Mentridy, ale nie jest ciężkie, ciemne ani zbudowane wokół smaku przejrzałych owoców. Jasna barwa, krótka maceracja całych kiści i dojrzewanie w dużych, neutralnych beczkach pozwalają zachować świeżość, kwiatowy aromat oraz wyjątkowo płynną konstrukcję.

Wino ma jasną, przejrzystą, rubinową barwę z delikatnie wiśniowymi refleksami. Nie przypomina niemal czarnej, mocno ekstrahowanej Garnachy z bardzo ciepłego klimatu. Kolor jest umiarkowanie intensywny, ponieważ Curro Barreno nie próbuje wydobyć ze skórek maksymalnej ilości barwników i tanin. Wino ma zachować aromatyczną przejrzystość, nie wizualną potęgę.

Aromat początkowo jest czysty, świeży i spokojny. Na pierwszym planie pojawiają się maliny, poziomki i czerwone wiśnie. Owoc jest dojrzały, ale nie przybiera postaci konfitury ani słodkiego likieru. Przypomina świeżo zebrane owoce, częściowo rozgniecione, lecz nadal zachowujące cierpkość skórek i pestek.

Po chwili można odnaleźć dojrzałe czereśnie, granat i niewielką ilość ciemniejszych wiśni. Nie przesuwają one jednak aromatu w stronę ciężkich śliwek czy jeżyn. El Mentridano pozostaje winem przede wszystkim czerwono-owocowym: malinowym, wiśniowym i poziomkowym.

Szczególnie interesująca jest kwiatowa strona Garnachy. Wraz z napowietrzaniem pojawiają się fiołki, suszone płatki róży oraz delikatne dzikie kwiaty. Nie są perfumowane ani słodkie. Łączą się z cierpkim owocem i ziołami, nadając winu eteryczny charakter mimo stosunkowo wysokiego alkoholu.

W tle rozwijają się szałwia, tymianek i rozmaryn. Można odnaleźć również suchą trawę, liść laurowy oraz delikatny akcent lawendy. Ziołowy profil dobrze odpowiada krajobrazowi Mentridy, gdzie piaszczyste i granitowe winnice sąsiadują z łąkami, pastwiskami oraz lasami dębów ostrolistnych.

Część tych aromatów wiąże się również z fermentacją całych kiści. Dojrzałe szypułki mogą wnosić do wina pieprz, suszone zioła i subtelnie balsamiczne nuty. Nie oznacza to jednak zielonego ani niedojrzałego charakteru. Krótka, ośmiodniowa maceracja ogranicza ryzyko wydobycia zbyt dużej ilości roślinnych tanin.

Po napowietrzeniu pojawia się także delikatny ton suchego drewna. Nie przypomina jednak wanilii, kokosa, kawy ani świeżo tostowanej beczki. Jest bardziej subtelny: przywodzi na myśl wysuszoną gałąź, cedrową skrzynkę lub suche poszycie leśne.

Drewno pozostaje tłem, ponieważ wino dojrzewa w dużych, wcześniej używanych beczkach typu foudre. Ich pojemność wynosi około 3000 i 3700 litrów. Stosunek powierzchni drewna do ilości wina jest więc znacznie mniejszy niż w klasycznej beczce barrique.

W rezultacie naczynia nie mają nadawać El Mentridano własnego aromatu. Pozwalają natomiast na bardzo powolny kontakt z tlenem, który pomaga porządkować strukturę, łagodzić taniny i łączyć dojrzały owoc z ziołową oraz mineralną stroną wina.

W aromacie można odnaleźć także mokre kamienie, granitowy pył i delikatną ziemistość. Nie należy rozumieć tych określeń jako dosłownego smaku minerałów pobranych przez korzenie z gleby. Kamieniste wrażenie tworzy raczej współdziałanie wytrawnego owocu, kwasowości, drobnych tanin oraz suchego finiszu.

W ustach El Mentridano jest jędrne, soczyste i zaskakująco obfite. Jasna barwa i delikatny aromat mogą sugerować bardzo lekkie wino, ale pierwszy łyk pokazuje większą objętość. Stare krzewy i dojrzałość Garnachy zapewniają głębię, która nie wymaga intensywnej ekstrakcji.

Początkowo pojawiają się maliny, poziomki i wiśnie. Owoc jest soczysty, lecz wytrawny. Nie przypomina gęstego dżemu, lecz świeżą wiśnię przegryzioną razem ze skórką i pestką. Dzięki temu smak zachowuje napięcie mimo dojrzałości rocznika.

Po chwili rozwijają się czereśnie i ciemniejsze wiśnie. Nadają winu więcej objętości i pomagają równoważyć ziołową stronę całych kiści. Nie prowadzą jednak w stronę nadmiernej słodyczy ani ciężaru.

Zawartość alkoholu wynosi 14,5%, ale przy właściwej temperaturze nie dominuje nad pozostałymi elementami. Wino nie jest lekkie pod względem analitycznym, lecz sprawia wrażenie lekkiego w ruchu: szybko przechodzi przez podniebienie, zachowuje świeży owoc i nie kończy się rozgrzewającą słodyczą.

Kwasowość jest umiarkowana, lecz dobrze zaznaczona. Nie ma ostrego, nerwowego charakteru win pochodzących z najwyższych stanowisk Sierra de Gredos. El Mentridano pochodzi z cieplejszej części regionu i pokazuje bardziej śródziemnomorską dojrzałość.

Świeżość pozostaje jednak wystarczająca, aby podkreślić maliny i wiśnie, równoważyć alkohol oraz zachęcać do kolejnego łyku. Nie działa jako osobny, kwaśny element. Została dobrze włączona w owocową i garbnikową strukturę.

Taniny są liczne, ale bardzo drobne i aksamitne. Nie należy utożsamiać jasnej barwy z całkowitym brakiem garbników. Fermentacja całych kiści może dostarczać struktury pochodzącej zarówno ze skórek, jak i szypułek.

Krótka maceracja zapobiega jednak nadmiernemu wydobyciu cierpkich substancji. Taniny przypominają skórkę czerwonej wiśni, malinowe pestki albo delikatną czarną herbatę. Zapewniają winu wyraźne ramy, ale nie powodują mocnej suchości.

W środkowej części podniebienia pojawiają się szałwia, tymianek i pieprz. Owoc pozostaje obecny, lecz stopniowo staje się bardziej wytrawny. Do malin i wiśni dołączają suche zioła, kamieniste napięcie i subtelna nuta leśnej ściółki.

Wino łączy więc dwie strony Garnachy. Pierwsza jest dojrzała, miękka i śródziemnomorska: opiera się na czereśniach, poziomkach i krągłości. Druga pozostaje bardziej górska i precyzyjna: wnosi kwiaty, zioła, drobne taniny oraz mineralną suchość.

Wino nie wymaga analitycznego podejścia, aby sprawiać przyjemność. Można cieszyć się soczystym owocem i aksamitnymi taninami, ale dłuższa degustacja odsłania również kwiaty, zioła, suche drewno i granitowe napięcie.

Finisz jest trwały, świeży i wyraźnie wytrawny. Powracają w nim maliny, czerwone wiśnie i granat, po których pojawiają się tymianek, szałwia i delikatny pieprz. Ostatnie wrażenie jest kamieniste, lekko ziemiste i subtelnie balsamiczne.

Taniny pozostawiają łagodną suchość, ale nie zamykają podniebienia. Umiarkowana kwasowość szybko przywraca równowagę, dzięki czemu wino nie męczy i zachęca do następnego łyku.

Wino ma wystarczającą strukturę, aby rozwijać się przez kilka kolejnych sezonów. Maliny i wiśnie mogą stopniowo przesuwać się w stronę suszonych owoców, herbaty, skóry i leśnego poszycia. Kwiaty będą nabierały bardziej suszonego charakteru, a zioła i nuty balsamiczne staną się wyraźniejsze.

Najlepiej podawać je lekko schłodzone, w temperaturze około 14–16°C. Przy temperaturze przekraczającej 18°C alkohol stanie się bardziej widoczny, a czerwone owoce mogą sprawiać wrażenie słodszych i cięższych.

Butelkę warto otworzyć około 20–30 minut przed podaniem. Długa dekantacja nie jest konieczna, ale krótki kontakt z powietrzem pomoże rozwinąć kwiaty, zioła i kamieniste niuanse.

El Mentridano nie zostało sklarowane ani przefiltrowane, dlatego w butelce może pojawić się naturalny osad. Nie jest on wadą. W przypadku starszej butelki warto ustawić ją wcześniej pionowo i nalewać wino spokojnie.

Jak smakuje to wino?

Im znacznik na suwaku bliżej słowa "proste", tym wino jest uboższe w smaki i aromaty. Gdy suwak znajduje się przy słowie "złożone", wino pachnie i smakuje różnymi owocami, kwiatami, ziołami, ziemią, skórą, przetworami, itp. 
Znacznik przy słowie "gładkie" oznacza, że wino ma bardzo mało tanin, czyli substancji powodujących uczucie ściągania i suchości w ustach. "Garbnikowe" świadczy o sytuacji przeciwnej.
Pozycja znacznika przy słowie "słodkie" informuje o dużej zawartości naturalnego cukru (>200g/l). Gdy jest on tuż przy określeniu "wytrawne" oznacza, że w winie jest zaledwie 0-2 gramy cukru resztkowego.
Znacznik ustawiony pomiędzy słowami "łagodne" i "kwasowe" pokazuje poziom kwasowości wina. Im jest on bardziej po prawej stronie, tym ta intensywność wyższa.

Sugestie gastronomiczne

Viticola Mentridana El Mentridano dobrze pasuje do duszonych i pieczonych mięs, wieprzowiny, jagnięciny, drobiu, wędlin, dań z pomidorami, grzybów, grillowanych warzyw oraz średnio dojrzewających serów. Można podać je do delikatnego gulaszu, polędwiczki wieprzowej, pieczonego kurczaka, jagnięcych szaszłyków, klopsików w sosie pomidorowym, makaronu z ragu, grillowanego bakłażana albo łagodnego Manchego. Soczysty owoc dobrze uzupełnia pomidorowe i lekko słodkie sosy, umiarkowana kwasowość odświeża potrawę, a aksamitne taniny są wystarczająco wyraźne dla mięsa, lecz nie zdominują delikatniejszych składników.

Kto stoi za tym winem

Viticola Mentridana jest projektem łączącym doświadczenie Curro Barreno, Jose Angela Aresa Lombana oraz Daniego Landiego. Powstał na styku dwóch ważnych historii współczesnego hiszpańskiego winiarstwa: odrodzenia starych krzewów Garnachy w Sierra de Gredos oraz pracy z rozdrobnionymi, stromymi winnicami w Galicji.

Najważniejszą postacią odpowiedzialną obecnie za styl win jest Curro Barreno. Dorastał w okolicach Sierra de Gredos i od dzieciństwa znał Daniego Landiego, jednego z pionierów nowego podejścia do miejscowej Garnachy.

Curro nie rozpoczął jednak swojej najbardziej znanej działalności w Kastylii. Przez lata pracował w Galicji, przede wszystkim w Ribeira Sacra, gdzie współtworzył projekt Fedellos do Couto. Winiarnia powstała w 2013 roku i szybko zwróciła uwagę winami pochodzącymi z niewielkich, stromych parceli obsadzonych lokalnymi odmianami.

Ribeira Sacra nauczyła Curro pracy w bardzo rozdrobnionym krajobrazie, w którym każda działka ma inną ekspozycję, wysokość i zestaw odmian. Ważna była również delikatna winifikacja. Mencia, Merenzao i inne cienkoskórkowe szczepy łatwo straciłyby subtelność przy nadmiernej ekstrakcji lub intensywnym wpływie nowych beczek.

Doświadczenia te dobrze przygotowały go do pracy z Garnachą. Podobnie jak galicyjskie odmiany może ona dawać wina aromatyczne, przejrzyste i lekkie w kolorze, ale jednocześnie głębokie i zdolne do przekazywania różnic pomiędzy siedliskami.

Dani Landi należał natomiast do grupy producentów, którzy zmienili sposób postrzegania Sierra de Gredos. Wraz z Fernando Garcią stworzył Comando G i zaczął pokazywać Garnachę nie jako odmianę przeznaczoną wyłącznie do mocnych, alkoholowych win, lecz jako szczep zdolny do finezji porównywanej z Pinot Noir.

Wysoko położone, granitowe parcele Gredos dawały odpowiednie warunki do takiego stylu. Stare krzewy, duża różnica temperatur pomiędzy dniem i nocą oraz ubogie piaszczyste gleby pozwalały łączyć dojrzały owoc z kwiatowym aromatem i wyraźnym napięciem.

Gdy Dani Landi postanowił skoncentrować się na Comando G i winnicach doliny Alberche prowadzonych wspólnie z Fernando Garcią, przekazał Curro opiekę nad częścią swoich parceli w dolinie Tietar. Stało się to punktem wyjścia do stworzenia Viticola Mentridana.

Projekt rozpoczął działalność pod obecną nazwą w 2021 roku. Obejmuje dawne winnice Daniego w okolicach El Real de San Vicente, a także rodzinne parcele Curro położone bliżej miejscowości Mentrida.

Do zespołu należy również Jose Angel Ares Lomban, współodpowiedzialny za produkcję win. Viticola Mentridana nie jest więc wyłącznie zmianą nazwy dawnych etykiet Daniego Landiego, lecz osobnym projektem opartym na współpracy i stopniowym rozwijaniu własnej interpretacji regionu.

Winnice rozciągają się na wysokościach od około 600 do 900 metrów. Różnica ta jest wystarczająco duża, aby poszczególne wina miały odmienny rytm dojrzewania i konstrukcję.

El Mentridano pochodzi z najniżej położonej i cieplejszej części projektu, w pobliżu miejscowości Méntrida. Las Uvas de la Ira powstaje z kilku parcel w El Real de San Vicente na wysokości około 850 metrów.

Curro nie próbuje wyrównać tych różnic poprzez identyczną winifikację. El Mentridano ma krótką, ośmiodniową macerację i dojrzewa w dużych foudres. Wina z chłodniejszych, wyżej położonych miejsc mogą potrzebować dłuższego kontaktu ze skórkami oraz innego sposobu dojrzewania.

Wspólnym elementem pozostaje lekka ręka w piwnicy. Zbiory odbywają się ręcznie, fermentacje rozpoczynają naturalne drożdże, a wpływ nowego drewna jest ograniczony. Celem nie jest produkcja bardzo ciemnych i potężnych Garnach, lecz zachowanie kwiatów, świeżego owocu oraz charakteru granitowego siedliska.

Curro chętnie wykorzystuje całe kiście. Szypułki mogą zwiększać świeżość, wprowadzać zioła i budować strukturę bez potrzeby intensywnego wydobywania tanin ze skórek. Decyzja o ich użyciu zależy jednak od parceli i dojrzałości owoców.

Projekt pracuje w winnicach zgodnie z zasadami rolnictwa organicznego i praktykami inspirowanymi biodynamiką. Najważniejsze pozostaje zachowanie starych krzewów, biologicznej aktywności gleby i naturalnej równowagi, a nie zwiększanie wydajności.

Viticola Mentridana wpisuje się w szersze odrodzenie Sierra de Gredos, ale nie próbuje kopiować Comando G. Curro korzysta z fundamentów zbudowanych przez Daniego Landiego, jednocześnie przenosząc do regionu doświadczenie zdobyte podczas pracy w Galicji.

Wina są dzięki temu delikatne, ale nie pozbawione struktury. Jasny kolor nie oznacza braku intensywności, a niska ekstrakcja nie prowadzi do prostoty. El Mentridano stanowi najbardziej otwarte i bezpośrednie wprowadzenie do tego stylu.

Jaka jest historia i idea wina

El Mentridano jest winem miejscowości Mentrida – vino del pueblo de Mentrida. Nie pochodzi z jednej wydzielonej mikparceli, lecz z rodzinnych krzewów Garnachy Curro Barreno rosnących w pobliżu miasta.

Określenie „wino miejscowości” nie jest tutaj jedynie geograficznym dodatkiem. Ma pokazywać wspólny charakter kilku stanowisk związanych z jednym krajobrazem, wysokością i typem gleby. El Mentridano zajmuje dzięki temu miejsce pomiędzy szerokim winem regionalnym a bardzo precyzyjną cuvee parcelową.

Nazwa jest prosta i bezpośrednia: oznacza mieszkańca Mentridy albo coś pochodzącego z tej miejscowości. Nie próbuje budować historii poprzez fantazyjne określenie. Najważniejsza pozostaje relacja wina z rodzinnymi winnicami Curro.

Mentrida leży w północnej części prowincji Toledo, blisko granic z Madrytem i Avilą. Winnice apelacji rozciągają się pomiędzy prawym brzegiem Tagu a wschodnią częścią Sierra de Gredos, a przez obszar przepływa dolny odcinek rzeki Alberche.

Uprawa winorośli ma tutaj długą historię. Dokumenty wspominają o winnicach już w XII wieku. Wina z regionu cieszyły się później uznaniem w czasach habsburskiego Madrytu, gdy stolica tworzyła ważny rynek dla produktów pochodzących z sąsiedniej części Kastylii.

Współczesna Denominacion de Origen Mentrida została ustanowiona w 1976 roku. Przez dużą część XX wieku region kojarzono jednak przede wszystkim z ilościową produkcją mocnych, dojrzałych win. Garnacha służyła często do tworzenia anonimowych kupażów lub win sprzedawanych bez większego podkreślania miejsca pochodzenia.

Warunki rzeczywiście sprzyjają wysokiej dojrzałości. Lata są gorące i suche, opadów jest niewiele, a Garnacha łatwo gromadzi cukier. Przy wysokich plonach lub zbyt późnym zbiorze mogła dawać wina alkoholowe, szerokie i pozbawione świeżości.

Stare krzewy na ubogich, piaszczystych glebach posiadają jednak znacznie większy potencjał. Naturalnie ograniczona wydajność, głęboki system korzeniowy i dobre dopasowanie do suchego klimatu pozwalają uzyskać owoce o intensywnym smaku bez potrzeby technologicznego zagęszczania wina.

Nowe pokolenie producentów zaczęło więc patrzeć na Mentridę i Sierra de Gredos inaczej. Zamiast budować jakość poprzez maksymalną dojrzałość i nową beczkę, zwrócono uwagę na wysokość, konkretne miejscowości, wiek krzewów i budowę granitowego podłoża.

Dani Landi i Fernando Garcia odegrali w tej zmianie ważną rolę. Pokazali, że miejscowa Garnacha może mieć jasny kolor, kwiatowy aromat i niezwykłą finezję. Viticola Mentridana kontynuuje ten kierunek, ale prezentuje go z własnej perspektywy.

El Mentridano zajmuje szczególne miejsce w ofercie, ponieważ nie pochodzi z najbardziej ekstremalnych, wysoko położonych parceli. Winnice znajdują się na wysokości około 600 metrów, podczas gdy część najlepszych stanowisk w El Real de San Vicente sięga 850–900 metrów.

Niższe położenie oznacza cieplejsze warunki i bardziej śródziemnomorski charakter. Owoce są dojrzalsze, struktura pełniejsza, a kwasowość spokojniejsza. Curro nie próbuje jednak udawać, że wszystkie części regionu dają identyczne wino.

Zamiast zbierać zbyt wcześnie albo technicznie korygować dojrzałość, wykorzystuje całe kiście, krótką macerację i duże neutralne beczki. Metody te pomagają zachować lekkość bez pozbawiania wina smaku miejsca.

El Mentridano nie jest więc słabszą wersją Las Uvas de la Ira. Pokazuje inne siedlisko. Ma więcej ciepła, czerwonego owocu i obfitości, ale nadal zachowuje kwiaty, zioła oraz granitową suchość.

Można je traktować jako najbardziej bezpośrednie wprowadzenie do filozofii Viticola Mentridana. Jest gotowe do picia młode, nie wymaga wieloletniego przechowywania i łatwo współpracuje z jedzeniem. Jednocześnie sposób uprawy i winifikacji pozostaje taki sam jak w przypadku bardziej prestiżowych etykiet.

Wino pokazuje również, że 14,5% alkoholu nie musi automatycznie oznaczać ciężkiej konstrukcji. O odczuciu masy decyduje nie tylko poziom alkoholu, ale również kwasowość, ekstrakcja, taniny, aromaty oraz sposób dojrzewania.

W rezultacie dojrzałość Garnachy pozostaje widoczna, lecz nie zmienia się w ciężar. El Mentridano jest winem pełnym smaku, ale płynnym; ciepłym w pochodzeniu, ale świeżym w odbiorze.

Terroir i metoda produkcji

Rodzinne winnice Curro Barreno znajdują się w pobliżu miejscowości Mentrida, na wysokości przekraczającej 600 metrów nad poziomem morza. Leżą w krajobrazie doliny Alberche, w miejscu, gdzie rzeka zmienia kierunek, zanim połączy się z Tagiem.

Jest to południowo-wschodnia, cieplejsza część szerszego obszaru związanego z Sierra de Gredos. Winnice nie znajdują się na najbardziej stromych, chłodnych górskich zboczach. Mają bardziej otwarte położenie i silniejszy wpływ suchego klimatu centralnej Hiszpanii.

Lata są gorące, słoneczne i bardzo suche. Roczne opady w D.O. Mentrida należą do niewielkich i w wielu miejscach tylko nieznacznie przekraczają 300 milimetrów. Zimy mogą być natomiast długie i chłodne, co podkreśla kontynentalny charakter klimatu.

Sierra de Gredos częściowo chroni teren przed najchłodniejszymi wiatrami północnymi i zachodnimi. Jednocześnie wysokość około 600 metrów zapewnia pewne spadki temperatury nocą, pomagające ograniczać zbyt gwałtowną utratę kwasowości.

Nie jest to jednak tak chłodne siedlisko jak El Real de San Vicente. El Mentridano ma dzięki temu więcej dojrzałego owocu i objętości. Różnica nie jest wadą, lecz podstawą jego tożsamości.

Gleby składają się przede wszystkim z piasku powstałego w wyniku wietrzenia granitu. Są kwaśne, ubogie w materię organiczną i zawierają bardzo niewiele wapnia. Luźna struktura zapewnia wyjątkowo dobry drenaż.

Woda szybko przenika przez powierzchnię, dlatego winorośl nie może polegać na płytkich zapasach wilgoci. Korzenie muszą wykorzystywać głębsze warstwy oraz szczeliny w granitowej skale, gdzie część wody pozostaje dostępna dłużej.

Piaszczyste podłoże ogranicza również siłę wzrostu krzewów. Rośliny nie tworzą nadmiernie dużej masy liści, a plony pozostają niewielkie. W gorącym klimacie ma to znaczenie, ponieważ duża liczba gron utrudniałaby osiągnięcie równomiernej dojrzałości.

Wieloletnie winorośle są dobrze przystosowane do lokalnej suszy. Ich rozbudowane korzenie pozwalają stabilniej reagować na brak opadów niż w przypadku młodych nasadzeń. Naturalnie dają również mniejszą ilość owoców.

Wiek krzewów nie prowadzi jednak automatycznie do ciężkiego wina. Koncentracja objawia się tutaj przede wszystkim długością smaku, jakością tanin oraz wyraźnym charakterem czerwonych owoców. Curro nie wzmacnia jej dodatkowo poprzez długą macerację ani nowe drewno.

Garnacha jest odmianą szczególnie dobrze dostosowaną do gorącego, suchego i wietrznego klimatu. Późno rozpoczyna wegetację, dzięki czemu częściowo unika wiosennych przymrozków, a jej silne, odporne krzewy dobrze znoszą niedobór wody.

Jednocześnie szczep łatwo gromadzi cukier i może szybko tracić kwasowość. Moment zbioru ma więc kluczowe znaczenie. Zbyt wczesny prowadziłby do zielonych szypułek i niedojrzałych tanin, natomiast zbyt późny zwiększyłby alkohol oraz przesunął owoc w stronę ciężkiej konfitury.

Zbiory wykonywane są ręcznie. Pozwala to selekcjonować zdrowe grona i zachować całe, nieuszkodzone kiście potrzebne podczas fermentacji. Mechaniczny zbiór rozbiłby większość jagód i uniemożliwił tak delikatne prowadzenie procesu.

Całe kiście trafiają do kadzi bez odszypułkowania. Fermentacja rozpoczyna się spontanicznie dzięki drożdżom naturalnie obecnym na winogronach oraz w piwnicy.

Wykorzystanie całych gron wpływa na wino na kilka sposobów. Część jagód pozostaje przez pewien czas nieuszkodzona, dzięki czemu mogą zachodzić w nich procesy podobne do fermentacji wewnątrzkomórkowej. Sprzyja to aromatom świeżych czerwonych owoców oraz kwiatów.

Szypułki zwiększają objętość masy fermentacyjnej i zmniejszają proporcję soku do części stałych. Mogą także pochłaniać część koloru, co pomaga wyjaśnić jasną barwę wina.

Jednocześnie wnoszą dodatkowe taniny, zioła i przyprawy. Ich obecność wymaga jednak dużej ostrożności. Niedojrzałe łodygi mogłyby powodować aromaty zielonej papryki, surowego drewna oraz agresywną cierpkość.

Curro ogranicza to ryzyko poprzez selekcję dojrzałych owoców i bardzo krótką macerację. Kontakt ze skórkami, pestkami oraz szypułkami trwa jedynie około ośmiu dni.

Jest to krótko w porównaniu z wieloma czerwonymi winami, których maceracja może zajmować trzy lub cztery tygodnie. Osiem dni wystarcza, aby wydobyć smak, kolor i odpowiednią strukturę, ale ogranicza nadmierne przechodzenie tanin.

Ekstrakcja pozostaje delikatna. Nie chodzi o uzyskanie najciemniejszego możliwego wina ani maksymalnego stężenia garbników. Garnacha ze starych krzewów ma wystarczająco dużo smaku, dlatego piwnica nie musi sztucznie budować dodatkowej masy.

Po zakończeniu fermentacji i maceracji wino zostaje oddzielone od części stałych, a grona są delikatnie tłoczone. Następnie El Mentridano trafia do dużych beczek z francuskiego dębu.

Wykorzystywane foudres mają pojemność około 30 i 37 hektolitrów, czyli odpowiednio 3000 i 3700 litrów. Są znacznie większe od klasycznej 225-litrowej beczki barrique.

Im większe naczynie, tym mniejszy stosunek powierzchni drewna do objętości wina. El Mentridano dojrzewa więc przy łagodnym dostępie tlenu, ale otrzymuje niewiele aromatu dębu.

Beczki są neutralne i nie mają wnosić intensywnej wanilii, karmelu ani tostów. Ich zadaniem jest stopniowe układanie tanin, stabilizacja struktury i umożliwienie winu spokojnego rozwoju.

Dojrzewanie trwa około siedmiu miesięcy. Jest wystarczająco długie, aby połączyć owoc, kwasowość i strukturę całych kiści, lecz na tyle krótkie, aby nie odebrać winu młodzieńczej świeżości.

Dłuższy pobyt w drewnie mógłby przesunąć profil w stronę suszonych owoców i bardziej rozwiniętych aromatów. El Mentridano ma natomiast pozostać otwarte, kwiatowe i gotowe do picia stosunkowo wcześnie.

Wino nie jest klarowane ani filtrowane. Pozwala to zachować pełniejszą teksturę i naturalny charakter, lecz może prowadzić do powstawania osadu. Drobne cząstki nie wpływają negatywnie na jakość i są konsekwencją powściągliwej pracy przed butelkowaniem.

Rezultatem jest jasna, aromatyczna Garnacha łącząca maliny, poziomki i wiśnie z fiołkami, szałwią, tymiankiem oraz suchym drewnem. Ma umiarkowaną kwasowość, liczne, ale aksamitne taniny oraz trwały, kamienisty finisz.

W skrócie:

Podawać z: duszonymi czerwonymi mięsami, makaronami z sosami bazującymi na pomidorach, delikatnym gulaszem, delikatnymi serami.

Temperatura serwowania: 14^o - 16^oC

Apelacja: D.O. Mentrida

Dojrzewanie: 7 miesięcy w dużych beczkach

Położenie winnicy: 600 m. n. p. m.

Gleby: granit