Viticola Mentridana, Las Uvas de la Ira, Garnacha, Mentrida, Hiszpania

Jak smakuje i pachnie

Las Uvas de la Ira pokazuje Garnachę w jednym z najbardziej charakterystycznych stylów współczesnej Sierra de Gredos: jasną w barwie, intensywną aromatycznie, pełną smaku, ale zaskakująco lekką w ruchu. Wino pochodzi ze starych krzewów rosnących wysoko wokół El Real de San Vicente, gdzie piaszczyste gleby powstałe z rozpadu granitu, chłodne noce i długi okres dojrzewania pomagają zachować świeżość nawet przy pełnej dojrzałości owoców.

Nie jest to delikatne wino w znaczeniu ubogie czy pozbawione struktury. Ma 14,5% alkoholu, odpowiednią koncentrację i wyraźne taniny. Jego finezja wynika z czegoś innego: jasnej barwy, kwiatowego aromatu, bardzo ostrożnej ekstrakcji oraz sposobu, w jaki dojrzały owoc pozostaje napięty i przejrzysty.

Wino ma jasną, rubinowo-wiśniową barwę. W kieliszku zachowuje przejrzystość i nie przypomina niemal czarnych, mocno ekstrahowanych win z Garnachy. Kolor dobrze zapowiada styl Viticola Mentridana, w którym głębia nie jest utożsamiana z maksymalnym nasyceniem ani bardzo długim kontaktem z intensywnie rozbijanymi skórkami.

Aromat początkowo opiera się na czerwonych owocach. Pojawiają się dojrzałe wiśnie, czereśnie, maliny i poziomki. Owoc jest soczysty i pełny, ale zachowuje wytrawny charakter. Nie przypomina słodkiej konfitury ani ciężkich powideł; bliżej mu do świeżych owoców połączonych z cierpkością skórek oraz pestek.

Po chwili można odnaleźć suszone wiśnie i niewielką ilość bardziej dojrzałych, likierowych akcentów. Nie oznaczają one obecności cukru. Są raczej aromatycznym śladem pełnej dojrzałości Garnachy: skojarzeniem z wiśniami w nalewce, sokiem z granatu i owocami częściowo podsuszonymi na słońcu.

Wino nie zatrzymuje się jednak na słodszej stronie dojrzałego owocu. Czerwona porzeczka, granat i żurawina wprowadzają cierpkość, która równoważy czereśnie oraz wiśnie z nalewki. Dzięki temu aromat zachowuje świeżość i nie staje się zbyt szeroki.

Z czasem pojawiają się również borówki oraz delikatne akcenty ciemniejszych jagód. Nie dominują nad czerwonym profilem, lecz nadają mu większej głębi. Las Uvas de la Ira pozostaje przede wszystkim wiśniowe i malinowe, ale posiada ciemniejszą warstwę, która rozwija się po dłuższym napowietrzaniu.

Bardzo ważną częścią aromatu są kwiaty. Można odnaleźć fiołki, suszone płatki róży oraz delikatne skojarzenie z dzikimi kwiatami rosnącymi na górskich zboczach. Kwiatowy charakter nadaje winu przestrzeń i pomaga zachować finezję mimo wysokiego alkoholu.

Fiołki i róże nie są słodkie ani perfumowane. Łączą się z cierpkim owocem, ziołami i kamienistą suchością. Dzięki temu Las Uvas de la Ira nie przypomina aromatycznego likieru z płatków kwiatów, lecz subtelne czerwone wino, które rozwija kolejne warstwy wraz z dostępem powietrza.

Fermentacja całych kiści wprowadza akcenty suszonych ziół, pieprzu i dojrzałych łodyg. Można odnaleźć tymianek, rozmaryn, szałwię i liść laurowy. Nie są to jednak zielone, niedojrzałe aromaty surowych szypułek.

Wysoko położone stanowiska dojrzewają stosunkowo późno, dlatego wybór właściwego momentu zbioru ma ogromne znaczenie. Szypułki muszą osiągnąć odpowiedni stopień dojrzałości, aby wprowadzały pikantność oraz strukturę, a nie smak zielonego drewna i agresywną cierpkość.

Wino pokazuje również delikatne niuanse balsamiczne. Mogą przywodzić na myśl jałowiec, anyż, igliwie albo chłodną żywicę. Akcenty te nie dominują nad owocem, ale podkreślają górskie pochodzenie i zwiększają wrażenie świeżości.

Po dłuższym napowietrzeniu pojawiają się mokre kamienie, granitowy pył i chłodna ziemistość. Mineralności nie należy rozumieć jako dosłownego smaku granitu przechodzącego przez korzenie do winogron. Jest to raczej wspólne odczucie tworzone przez wytrawny owoc, odpowiednią kwasowość, drobne taniny i kamienistą suchość finiszu.

Drewno pozostaje bardzo dyskretne. Las Uvas de la Ira dojrzewa częściowo w dużym, używanym foudre z francuskiego dębu, a częściowo w betonowym zbiorniku. Nie pojawiają się więc dominujące aromaty wanilii, kokosa, karmelu ani palonej kawy.

Można odnaleźć subtelną nutę suchego drewna, cedru i łagodnych przypraw, ale nie tworzy ona osobnej warstwy. Duży format foudre ogranicza bezpośredni wpływ dębu, a beton nie przekazuje winu żadnego aromatu. Oba naczynia mają przede wszystkim pomagać w spokojnym dojrzewaniu struktury.

W ustach Las Uvas de la Ira jest wytrawne, obfite i jednocześnie bardzo płynne. Pierwszy łyk pokazuje więcej głębi, niż sugerowałaby jasna barwa. Stare krzewy i niewielkie plony zapewniają koncentrację, ale delikatna praca w piwnicy zapobiega powstaniu ciężkiej, gęstej konstrukcji.

Na początku pojawiają się wiśnie, maliny i granat. Owoc jest dojrzały, soczysty i intensywny, ale nie sprawia wrażenia słodkiego. Cierpkość granatu i czerwonej porzeczki natychmiast równoważy czereśnie oraz likierową nutę wiśni.

Środkowa część podniebienia przynosi borówki, ciemniejsze wiśnie i odrobinę śliwki. Wino zyskuje objętość, ale nie staje się szerokie ani ociężałe. Smak zachowuje wyraźny kierunek: od dojrzałego owocu, przez zioła i kwiaty, aż po taniny oraz kamienisty finisz.

Zawartość alkoholu wynosi 14,5%, ale przy właściwej temperaturze podania pozostaje dobrze zintegrowana. Alkohol zwiększa objętość, podkreśla dojrzałość owoców i wydłuża smak, lecz nie powinien pozostawiać palącego zakończenia.

Kwasowość jest umiarkowana, ale wyraźnie zaznaczona. Nie ma ostrego, cytrusowego charakteru i nie dominuje nad owocem. Stanowi raczej napięcie biegnące pod powierzchnią, które podkreśla granat, czerwoną porzeczkę i wiśnie.

W porównaniu z El Mentridano Las Uvas de la Ira wydaje się chłodniejsze, smuklejsze i bardziej napięte. El Mentridano pochodzi z niżej położonych, cieplejszych stanowisk w pobliżu Mentridy i pokazuje bardziej śródziemnomorską dojrzałość. Las Uvas de la Ira powstaje znacznie wyżej, dlatego ma więcej kwiatów, cierpkiego czerwonego owocu oraz mineralnej suchości.

Różnica nie oznacza, że Las Uvas de la Ira jest mniej dojrzałe. Owoce osiągają pełnię aromatu, ale chłodne noce i późniejszy zbiór pomagają zachować kwasowość. Powstaje wino dojrzałe, lecz nie pozbawione energii.

Taniny są wyraźne, bardzo drobne i jedwabiste. W pierwszej chwili przypominają skórkę granatu, pestkę wiśni i delikatnie zaparzoną czarną herbatę. Nie są całkowicie niewidoczne — wino ma poważną strukturę i może dojrzewać — ale nie powodują agresywnej suchości.

Ważną rolę odgrywają taniny pochodzące z całych kiści. Szypułki wprowadzają strukturę inną niż same skórki i pestki. Może ona wydawać się bardziej pionowa, ziołowa i pikantna, ale przy właściwej dojrzałości pozostaje precyzyjna.

Poszczególne parcele są winifikowane osobno, a długość maceracji dostosowuje się do ich charakteru i stanu skórek. Niektóre partie pozostają w kontakcie z częściami stałymi około miesiąca, inne nawet dwa miesiące. Długi czas nie oznacza jednak intensywnego mechanicznego wydobywania wszystkich możliwych tanin.

Ekstrakcja prowadzona jest bardzo łagodnie. Zamiast mocnego przepompowywania i rozbijania kożucha ze skórek winogron wykorzystuje się czas oraz spokojne przenikanie składników. Dzięki temu wino może mieć długą macerację, a jednocześnie zachować jasny kolor i jedwabistą strukturę.

W środkowej części podniebienia pojawiają się szałwia, rozmaryn, pieprz i delikatna nuta herbaty. Owoc stopniowo staje się bardziej wytrawny, a kwiaty przechodzą w stronę suszonych płatków róży. Wino rozwija się spokojnie i nie pokazuje całej złożoności w pierwszym łyku.

Beton pomaga zachować świeżość i czysty charakter owoców. Jest neutralny aromatycznie, ale dzięki swojej masie utrzymuje stabilną temperaturę. Może również umożliwiać bardzo subtelną wymianę tlenu bez wprowadzania smaku dębu.

Foudre pełni funkcję uzupełniającą. Pozwala winu oddychać nieco inaczej i stopniowo wygładza taniny. Połączenie obu naczyń daje większą złożoność niż wykorzystanie wyłącznie stali, ale nie narzuca winu mocno beczkowego stylu.

Wino jest bardziej złożone niż El Mentridano i wyraźnie mocniej związane z konkretną miejscowością. Finisz jest długi, wytrawny i stopniowo zmieniający charakter. Najpierw powracają wiśnie, granat i borówki. Następnie pojawiają się fiołki, suszona róża, pieprz oraz szałwia.

Ostatnie wrażenie jest balsamiczne, kamieniste i lekko ziemiste. Taniny pozostawiają delikatną suchość, ale nie zamykają podniebienia. Kwasowość podtrzymuje smak i sprawia, że wino nie kończy się rozgrzewającą słodyczą alkoholu.

Wino ma wyraźny potencjał dalszego rozwoju. Stare krzewy, długa maceracja, drobne taniny i odpowiednia świeżość pozwalają przechowywać je przez kilka kolejnych lat. Nie trzeba spieszyć się z otwieraniem wszystkich butelek.

Z czasem maliny i wiśnie będą stopniowo przesuwać się w stronę suszonych owoców, herbaty, skóry i leśnej ściółki. Fiołki mogą przekształcić się w suszone kwiaty, a nuty balsamiczne oraz ziołowe staną się bardziej widoczne.

Młode wino najlepiej otworzyć około godziny przed podaniem. Można przelać je do karafki, szczególnie gdy początkowo wydaje się zwarte lub pokazuje głównie likierową stronę owocu. Dostęp powietrza rozwija kwiaty, zioła i kamieniste niuanse.

Optymalna temperatura podania wynosi około 14–16°C. Przy tej wartości alkohol pozostaje dyskretniejszy, czerwone owoce są bardziej jędrne, a taniny wydają się drobniejsze. W bardzo ciepłym pomieszczeniu warto schłodzić butelkę przez około pół godziny.

Ponieważ Las Uvas de la Ira nie jest klarowane ani filtrowane, w butelce może pojawić się naturalny osad. Z czasem jego ilość będzie się zwiększać. Przed otwarciem starszej butelki dobrze jest ustawić ją pionowo i przelewać wino spokojnie.

Jak smakuje to wino?

Im znacznik na suwaku bliżej słowa "proste", tym wino jest uboższe w smaki i aromaty. Gdy suwak znajduje się przy słowie "złożone", wino pachnie i smakuje różnymi owocami, kwiatami, ziołami, ziemią, skórą, przetworami, itp. 
Znacznik przy słowie "gładkie" oznacza, że wino ma bardzo mało tanin, czyli substancji powodujących uczucie ściągania i suchości w ustach. "Garbnikowe" świadczy o sytuacji przeciwnej.
Pozycja znacznika przy słowie "słodkie" informuje o dużej zawartości naturalnego cukru (>200g/l). Gdy jest on tuż przy określeniu "wytrawne" oznacza, że w winie jest zaledwie 0-2 gramy cukru resztkowego.
Znacznik ustawiony pomiędzy słowami "łagodne" i "kwasowe" pokazuje poziom kwasowości wina. Im jest on bardziej po prawej stronie, tym ta intensywność wyższa.

Sugestie gastronomiczne

Viticola Mentridana Las Uvas de la Ira bardzo dobrze pasuje do delikatniejszych czerwonych mięs, jagnięciny, kaczki, podrobów, wieprzowiny, grzybów, pieczonych warzyw oraz umiarkowanie dojrzewających serów. Można podać je do piersi kaczki, kotlecików jagnięcych, polędwiczki wieprzowej, cielęciny, smażonej wątróbki, kaszanki z jabłkiem, risotta grzybowego, pieczonego bakłażana albo sera Manchego. Soczysty owoc dobrze współpracuje z mięsem i lekko słodkimi dodatkami, drobne taniny zapewniają odpowiednią strukturę, natomiast ziołowo-balsamiczny charakter podkreśla potrawy doprawione rozmarynem, tymiankiem i pieprzem.

Kto stoi za tym winem

Viticola Mentridana jest projektem związanym z Danim Landim, Curro Barreno oraz Jose Angelem Aresem Lombanem. Łączy historię odrodzenia starych winnic Garnachy w Sierra de Gredos z doświadczeniem zdobytym podczas pracy w wymagających, rozdrobnionych siedliskach Galicji.

Dani Landi należał do najważniejszych producentów, którzy zmienili sposób postrzegania Garnachy z Sierra de Gredos. Wraz z Fernando Garcią stworzył Comando G i zaczął pokazywać, że odmiana kojarzona z wysokim alkoholem oraz szeroką konstrukcją może dawać wina jasne, kwiatowe, mineralne i niezwykle precyzyjne.

Punktem wyjścia były stare krzewy rosnące wysoko na piaszczystych glebach granitowych. Wiele z tych winnic było trudnych do uprawy, słabo wydajnych i stopniowo porzucanych. Nie odpowiadały modelowi nastawionemu na mechanizację i dużą produkcję.

Dani dostrzegł jednak, że właśnie ograniczona wydajność, wysokość i ubogie podłoże pozwalają Garnaszy zachować wyjątkową finezję. Zamiast wzmacniać wino nowym drewnem i długą, agresywną ekstrakcją, rozpoczął pracę z całymi kiściami, naturalnymi drożdżami oraz dużymi neutralnymi naczyniami.

Las Uvas de la Ira było jednym z najważniejszych win jego samodzielnego projektu. Powstawało jako wino miejscowości El Real de San Vicente, łączące owoce z kilku starych parceli. Miało pokazywać wspólny charakter górskiego obszaru, nie jedną szczególną winnicę.

Curro Barreno również dorastał w Sierra de Gredos i od dzieciństwa znał Daniego Landiego. Jego zawodowa droga prowadziła jednak przez Galicję, gdzie współtworzył Fedellos do Couto.

W Ribeira Sacra pracował z bardzo stromymi parcelami, starymi krzewami i licznymi lokalnymi odmianami. Tamtejsze wina wymagały delikatnego podejścia, ponieważ nadmierna ekstrakcja lub mocny wpływ drewna łatwo przykryłyby ich subtelny charakter.

Doświadczenie to okazało się bardzo ważne po powrocie do rodzinnego regionu. Garnacha z Gredos, podobnie jak Mencia czy Merenzao z Galicji, może być jasna i aromatyczna, ale jednocześnie intensywna oraz głęboka. Wymaga jednak spokojnego prowadzenia i zaakceptowania, że kolor nie jest najważniejszą miarą jakości.

W 2021 roku Dani Landi postanowił skoncentrować większą część swojej pracy na Comando G oraz winnicach doliny Alberche prowadzonych wspólnie z Fernando Garcią. Opiekę nad parcelami w dolinie Tietar przekazał Curro, swojemu wieloletniemu przyjacielowi.

Winnice te, wraz z rodzinnymi działkami Curro w pobliżu Mentridy, stały się podstawą projektu Viticola Mentridana. Nazwa odnosi się do D.O. Mentrida, w której administracyjnych granicach znajdują się wszystkie wykorzystywane stanowiska.

Curro nie rozpoczął pracy od całkowitego przebudowania stylu win. Przejął starannie wypracowane podstawy Daniego: stare krzewy, osobne prowadzenie parceli, całe kiście, spontaniczne fermentacje i neutralne naczynia.

Wniósł jednak własne doświadczenia i sposób interpretowania owoców. Poszczególne stanowiska są obserwowane osobno, a długość maceracji i rodzaj naczynia dobierane do stanu skórek, szypułek i ogólnego charakteru rocznika.

Za codzienną produkcję odpowiadają Curro Barreno i Jose Angel Ares Lomban. Dani Landi pozostaje związany z projektem i jego winnicami, ale Viticola Mentridana jest samodzielnym przedsięwzięciem, a nie jedynie nową nazwą dawnych butelek.

Projekt obejmuje około piętnastu hektarów winnic położonych na wysokości mniej więcej od 600 do 900 metrów. Wszystkie najważniejsze czerwone wina powstają z Garnachy, ale różnice wysokości, ekspozycji i położenia pozwalają pokazać kilka bardzo odmiennych interpretacji tej samej odmiany.

El Mentridano pochodzi z cieplejszych stanowisk wokół miejscowości Méntrida, położonych na wysokości około 600 metrów. Ma więcej dojrzałego owocu, obfitości i śródziemnomorskiego ciepła.

Las Uvas de la Ira reprezentuje El Real de San Vicente i znacznie wyżej położone parcele. Jest bardziej kwiatowe, napięte i mineralne, a zróżnicowane terminy dojrzewania wymagają kilku oddzielnych zbiorów.

Winnice prowadzone są przy bardzo ograniczonym wykorzystaniu środków chemicznych, zgodnie z zasadami ekologicznej uprawy i praktykami inspirowanymi biodynamiką. Najważniejsze pozostaje zachowanie starych krzewów, życia gleby oraz naturalnej równowagi pomiędzy winoroślą i otaczającym krajobrazem.

Praca jest w dużej mierze ręczna. Strome, kamieniste i nieregularne parcele utrudniają wykorzystanie maszyn. Ręcznie wykonuje się przycinanie, selekcję owoców oraz zbiory.

W piwnicy fermentacje rozpoczynają się dzięki naturalnym drożdżom. Wykorzystuje się całe kiście, ale czas maceracji nie jest identyczny dla każdego wina ani parceli. Może wynosić od kilku dni w cieplejszych stanowiskach do wielu tygodni w bardziej górskich winnicach.

Do dojrzewania służą beton, duże foudres i częściowo większe beczki. Nowy dąb nie odgrywa istotnej roli. Curro i Jose Angel nie chcą, aby smak wanilii oraz tostów przesłaniał różnice pomiędzy miejscowościami.

Jaka jest historia i idea wina

Nazwa Las Uvas de la Ira oznacza „Grona gniewu” i nawiązuje do hiszpańskiego tytułu powieści Johna Steinbecka „The Grapes of Wrath”. Literackie odniesienie jest czytelne, ale w kontekście wina zyskuje również lokalne znaczenie.

Powieść Steinbecka opowiada o rodzinach rolniczych zmuszonych do opuszczenia ziemi podczas kryzysu i katastrofy ekologicznej. Jednym z najważniejszych tematów jest utrata związku z miejscem oraz walka o zachowanie godności w świecie podporządkowanym ekonomicznej wydajności.

Historia starych winnic Gredos nie jest oczywiście bezpośrednim odpowiednikiem wydarzeń opisanych w powieści. Istnieje jednak wyraźne podobieństwo motywu: ziemia i praca wielu pokoleń stopniowo traciły znaczenie w systemie, który oceniał winnice przede wszystkim przez wielkość plonu i łatwość mechanizacji.

Stare krzewy Garnachy rosnące na stromych granitowych zboczach dawały niewiele owoców i wymagały ręcznej pracy. Ekonomicznie często bardziej opłacało się je porzucić niż dalej pielęgnować.

Nowe pokolenie producentów zaczęło postrzegać te same ograniczenia jako źródło wartości. Niska wydajność, wysokość, różnorodność ekspozycji i rozbudowane systemy korzeniowe stały się podstawą win o niezwykle czytelnym pochodzeniu.

Las Uvas de la Ira było jednym z win, które pomogły pokazać ten potencjał poza Hiszpanią. Dani Landi wprowadził je do swojej oferty po odejściu od rodzinnego gospodarstwa i rozpoczęciu własnego projektu.

Od początku nie było winem z jednej parceli. Powstawało z kilku winnic rozproszonych wokół El Real de San Vicente i miało reprezentować wspólny charakter miejscowości.

W tym sensie można określić je jako vino de pueblo — wino wsi lub miejscowości. Nie jest tak szerokie geograficznie jak regionalny kupaż, ale nie skupia się też na jednej mikrodziałce. Łączy kilka stanowisk, które posiadają wspólny klimat, wysokość i granitowe podłoże.

El Real de San Vicente znajduje się w paśmie Sierra de San Vicente, stanowiącym południowo-wschodnią część większego krajobrazu Sierra de Gredos. Administracyjnie miejscowość leży w prowincji Toledo i w granicach D.O. Mentrida.

Winiarsko jest jednak znacznie bardziej górska niż okolice samej Mentridy. Winnice wspinają się wysoko na zbocza, a poszczególne stanowiska mogą znacznie różnić się tempem dojrzewania.

Właśnie ta różnorodność jest jednym z najważniejszych elementów Las Uvas de la Ira. Owoce nie są zbierane jednego dnia z całego areału. Poszczególne parcele dojrzewają w różnym terminie, dlatego wymagają osobnych zbiorów oraz fermentacji.

Jedna winnica może dawać delikatniejszy czerwony owoc i bardziej kwiatową konstrukcję, inna większą koncentrację, a kolejna mocniejsze taniny i ziołowy charakter. Dopiero po osobnym prowadzeniu poszczególnych partii powstaje ostateczna kompozycja miejscowości.

Las Uvas de la Ira nie jest więc kupażem przygotowanym z anonimowych win w celu uzyskania powtarzalnego smaku. Każda partia odpowiada konkretnemu fragmentowi krajobrazu, a proporcje wynikają z jakości oraz ilości owoców w danym sezonie.

Las Uvas de la Ira pokazuje także zmianę sposobu myślenia o Garnaszy. Przez lata odmianę oceniano często według zdolności do osiągania wysokiej dojrzałości, alkoholu i koncentracji.

W Sierra de Gredos coraz większe znaczenie zyskały inne cechy: jasna barwa, aromat fiołków, przejrzystość czerwonego owocu, drobne taniny i zdolność do pokazywania różnic pomiędzy granitowymi zboczami.

Nie oznacza to próby przekształcenia Garnachy w Pinot Noir. Obie odmiany różnią się budową, profilem aromatycznym i sposobem dojrzewania. Porównanie pomaga jednak zrozumieć, że jasne czerwone wino może być intensywne i długowieczne, nawet jeżeli nie ma ciemnej barwy ani ciężkiej konstrukcji.

Las Uvas de la Ira pozostaje Garnachą o pełnej dojrzałości oraz 14,5% alkoholu. Jej wyjątkowość polega na tym, że ta dojrzałość nie prowadzi do masywności. Kwiaty, zioła, cierpki owoc i mineralna suchość zachowują proporcje.

Terroir i metoda produkcji

Winogrona pochodzą z kilku starych parceli położonych wokół El Real de San Vicente. Łączna powierzchnia winnic wynosi około siedmiu hektarów, choć są one rozproszone i nie tworzą jednego zwartego obszaru.

Winnice znajdują się wysoko, mniej więcej w strefie około 800–850 metrów nad poziomem morza, a niektóre stanowiska mogą leżeć nieco niżej lub wyżej. Jest to znacznie więcej niż w przypadku rodzinnych parcel Curro wokół Mentridy.

Wysokość wpływa na temperaturę przez cały sezon. W ciągu dnia Garnacha otrzymuje intensywne światło i wystarczającą ilość ciepła do pełnego dojrzewania. Po zachodzie słońca temperatura wyraźnie spada.

Chłodne noce spowalniają utratę kwasowości i pozwalają owocom dłużej pozostawać na krzewach. Dzięki temu rozwijają aromaty wiśni, malin i kwiatów, nie zmieniając się natychmiast w surowiec o bardzo wysokim poziomie cukru.

Jesienne spadki temperatur mają znaczenie również dla szypułek. Długi sezon pozwala im stopniowo drewnieć i tracić najbardziej zielony charakter. Ułatwia to wykorzystanie całych kiści bez wprowadzania nadmiernej roślinnej cierpkości.

El Real de San Vicente znajduje się po południowej stronie gór, w krajobrazie związanym z doliną Tietar. Teren jest bardziej ekstremalny i zróżnicowany niż otwarte okolice Mentridy.

Krzewy mają ponad 70 lat. Wiele z nich prowadzonych jest tradycyjnie jako samodzielne, niskie rośliny w formie kielicha. Nie tworzą regularnych, łatwych do mechanicznej obsługi rzędów.

Stare winorośle naturalnie dają niewielką ilość owoców. Ich system korzeniowy jest jednak rozbudowany i dobrze przystosowany do suchych, piaszczystych warunków. Krzewy potrafią wykorzystywać wilgoć zgromadzoną w głębszych warstwach i szczelinach skały.

Gleby powstały w wyniku wietrzenia granitu. Dominują piasek, drobny granitowy żwir i fragmenty skały. Podłoże jest ubogie w materię organiczną i bardzo dobrze przepuszczalne.

Woda szybko przenika przez górną warstwę. Ogranicza to ryzyko długotrwałego podmoknięcia, ale zmusza korzenie do głębszego poszukiwania wilgoci. W czasie suchego lata młode rośliny miałyby znacznie większe trudności niż stare, dobrze zakorzenione krzewy.

Piaszczysta struktura ogranicza również naturalną żyzność i siłę wzrostu. Winorośle nie tworzą przesadnie dużej masy liści, a grona pozostają niewielkie. Smak jest skoncentrowany, ale Curro nie wykorzystuje tej koncentracji do tworzenia ciężkiego wina.

Granit nagrzewa się w ciągu dnia i stopniowo oddaje ciepło po zachodzie. Pomaga to w dojrzewaniu Garnachy na wysoko położonych stanowiskach. Jednocześnie chłodne powietrze oraz nocne spadki temperatur zapobiegają całkowitemu przegrzaniu siedliska.

Winnice prowadzone są z ograniczoną ingerencją i bez nastawienia na maksymalną wydajność. Stare krzewy, naturalna roślinność i biologiczna aktywność gleby są traktowane jako część siedliska, nie przeszkoda w intensyfikacji produkcji.

Zbiory wykonywane są ręcznie. Jest to konieczne ze względu na nieregularność parcel, wiek krzewów i wykorzystanie całych kiści. Grona muszą dotrzeć do piwnicy w możliwie dobrej kondycji.

Każda parcela fermentuje osobno. Pozwala to dostosować długość kontaktu ze skórkami i szypułkami do rzeczywistego charakteru owoców, zamiast stosować jeden schemat dla całego wina.

Fermentacja rozpoczyna się spontanicznie dzięki drożdżom obecnym na winogronach oraz w piwnicy. Nie wykorzystuje się kultur mających narzucić wszystkim partiom jednakowy aromat.

Do kadzi trafiają całe, nieodszypułkowane kiście. Część jagód pozostaje przez pewien czas nieuszkodzona, dzięki czemu wewnątrz owoców mogą zachodzić procesy sprzyjające aromatom świeżych czerwonych owoców i kwiatów.

Szypułki zwiększają przepuszczalność masy fermentacyjnej, wnoszą ziołowe aromaty oraz dodatkowe taniny. Mogą również pochłaniać część koloru, co pomaga zachować jasną barwę Garnachy.

Ich wykorzystanie wymaga jednak bardzo delikatnego prowadzenia ekstrakcji. Zbyt intensywne rozbijanie całych kiści mogłoby wydobyć dużą ilość cierpkich, roślinnych substancji. Curro stosuje spokojną pracę i pozwala, aby najważniejszym narzędziem był czas.

Maceracja trwa od około 30 do 60 dni, zależnie od parceli. Jest to znacznie dłużej niż w przypadku El Mentridano, gdzie kontakt z całymi kiściami ogranicza się do około ośmiu dni.

Dłuższy czas odpowiada chłodniejszemu, bardziej zróżnicowanemu siedlisku. Skórki mogą potrzebować spokojniejszej ekstrakcji, a części partii zależy bardziej na aromatycznej złożoności niż natychmiastowej dostępności.

Długa maceracja nie prowadzi automatycznie do ciemniejszego i bardziej tanicznego wina. O efekcie decydują temperatura, dojrzałość owoców, intensywność wykonywanych zabiegów oraz sposób obchodzenia się z częściami stałymi.

W przypadku Las Uvas de la Ira ekstrakcja jest bardzo ostrożna. Nie chodzi o wydobycie wszystkiego, co znajduje się w skórkach, pestkach i łodygach. Wino ma zachować światło, kwiaty i płynność.

Po zakończeniu fermentacji poszczególne partie są tłoczone i przygotowywane do dojrzewania. Około połowy trafia do używanego foudre z francuskiego dębu o pojemności około 37 hektolitrów, czyli 3700 litrów.

Pozostała część dojrzewa w betonowym zbiorniku. Podział nie musi oznaczać matematycznie identycznej proporcji w każdym sezonie, ale jego ideą jest zachowanie równowagi pomiędzy subtelnym wpływem dużego drewna a neutralnością betonu.

Foudre umożliwia bardzo powolną wymianę tlenu. Pomaga wygładzać taniny i rozwijać strukturę, lecz ze względu na duży format przekazuje niewiele aromatów dębu.

Beton również pozwala winu spokojnie odpoczywać, ale nie nadaje wanilii, dymu ani tostów. Jego duża masa pomaga utrzymać stabilną temperaturę i zachować czystą stronę czerwonych owoców.

Obie partie dojrzewają około jedenastu miesięcy. Jest to okres wystarczająco długi, aby połączyć strukturę po wielotygodniowych maceracjach, ale na tyle krótki, aby nie odebrać Garnaszy świeżego, kwiatowego charakteru.

Po dojrzewaniu partie są łączone. Wino nie jest klarowane ani filtrowane, dlatego zachowuje pełniejszą teksturę oraz naturalne cząstki powstałe podczas fermentacji.

Brak filtracji może prowadzić do pojawienia się osadu. Nie jest on oznaką zepsucia, lecz konsekwencją ograniczonej obróbki przed butelkowaniem. Z biegiem lat osadu może być coraz więcej.

Rezultatem jest jasna, lecz intensywna Garnacha o aromatach wiśni, malin, granatu, borówek i suszonych kwiatów. Owocom towarzyszą zioła, balsamiczne niuanse oraz granitowa suchość.

Las Uvas de la Ira pokazuje, dlaczego stare krzewy Garnachy z Sierra de Gredos zaczęły być porównywane z najciekawszymi europejskimi siedliskami cienkoskórkowych odmian. Nie próbuje naśladować Burgundii ani żadnego innego regionu. Wykorzystuje podobną ideę: głębia ma wynikać z miejsca, wieku krzewów i delikatnej pracy, a nie z ciemnej barwy, nowego drewna oraz maksymalnej ekstrakcji.

W skrócie:

Podawać z: delikatnymi czerwonymi mięsami, smażoną wątróbką, kaszanką, umiarkowanie dojrzałymi serami.

Temperatura serwowania: 14^o - 16^oC

Apelacja: D.O. Mentrida

Dojrzewanie: 11 miesięcy w dużych beczkach i betonowych zbiornikach

Położenie winnicy: 750 - 800 m. n. p. m.

Gleby: granit