Johanniter

Pochodzenie nazwy Johanniter

Johanniter to nowoczesna, biała odmiana z grupy PIWI (odmiany o podwyższonej odporności na choroby grzybowe), wyhodowana w Niemczech. Powstała w 1968 roku jako krzyżówka Rieslinga oraz selekcji hodowlanej odmiany Freiburg 589-54.
Ciekawostka: nazwa nie jest przypadkowa – została nadana na cześć Johannesa Zimmermanna, wieloletniego dyrektora szkółki winorośli w Neustadt.

W praktyce warto zapamiętać jedno: Johanniter powstał jako odpowiedź na potrzeby chłodniejszej Europy – ma dawać styl zbliżony do Rieslinga, ale z większą „odpornością w winnicy” i mniejszą presją chemicznej ochrony.

Obszary występowania (upraw winorośli)

Johanniter uprawia się przede wszystkim w Niemczech (szczególnie w regionach o klimacie sprzyjającym winom białym), ale odmiana dobrze zadomowiła się też w innych chłodniejszych krajach Europy. Jest znana i sadzona m.in. w Polsce – właśnie dlatego, że łączy sensowną odporność z możliwością osiągnięcia dojrzałości w naszym klimacie.

Od strony winiarskiej ważna jest jej fenologia: pąkuje dość wcześnie (czyli bywa wrażliwa na wiosenne przymrozki), a dojrzewa w terminie porównywalnym do niektórych klasyków chłodnego klimatu.

Jak smakuje wino Johanniter?

Wino Johanniter najczęściej jest wytrawne, świeże i „czyste” aromatycznie – często przypomina kierunkiem Rieslinga, ale zwykle bywa nieco łagodniejsze w kwasowości (zależnie od rocznika i miejsca). W aromatach pojawiają się nuty jabłka, gruszki, cytrusów, czasem brzoskwini i delikatnych akcentów kwiatowo-ziołowych.

W zależności od stylu producenta Johanniter potrafi iść w stronę:

• lekką, rześką (dojrzwanie w stalowych zbiornikach, szybkie butelkowanie),
• bardziej teksturalną (dłuższy kontakt z osadem, czasem częściowa fermentacja/krótkie dojrzewanie w beczce),
• a dzięki kwasowości bywa też wykorzystywany do win musujących w chłodnych regionach.

Łączenie wina Johanniter z jedzeniem

Johanniter jest bardzo „stołowy”: ma dość świeżości, żeby odświeżyć podniebienie, ale zwykle nie dominuje jedzenia. Najlepiej czuje się w zestawieniach, gdzie liczy się lekkość, zioła i cytrus:

• ryby słodkowodne (pstrąg, sandacz) z masłem ziołowym albo cytryną,
• drób pieczony i dania z delikatnymi sosami na bazie jogurtu/śmietanki,
• sałatki z chrupiącymi warzywami, fenkułem, ogórkiem, zielonym jabłkiem,
• kuchnia sezonowa: szparagi, młode warzywa, zioła, lekkie tarty warzywne.

Jeśli trafisz na Johannitera w stylu bardziej dojrzałym i „okrągłym”, spróbuj go także z potrawami o odrobinę większej intensywności (np. pieczony kurczak z tymiankiem, grzyby, kremowe risotto) – nadal bez ciężaru typowego dla beczkowych chardonnay.