Europejskie Sauvignon Blanc ma zupełnie inny rytm niż jego najbardziej rozpoznawalna, nowoświatowa odsłona. Gdy myśli się o tej odmianie przez pryzmat Marlborough czy innych regionów Nowego Świata, do głowy od razu przychodzą intensywne aromaty, mocna ekspresja tropikalnego owocu, wyraźna zieloność i styl, który działa niemal od pierwszego kontaktu. To Sauvignon Blanc efektowne, bezpośrednie i bardzo łatwe do rozpoznania. Europa pokazuje jednak, że ta sama odmiana może być bardziej zniuansowana, bardziej regionalna i mniej przewidywalna.

Nie każdy festiwal wina zostawia po sobie takie samo wrażenie. Są wydarzenia poprawnie zorganizowane, przyjemne, sympatyczne — i są też takie, które od początku mają własny charakter. Muśnięci Krośnie Odrzańskim należą właśnie do tej drugiej grupy.

Prawdziwe, wysokiej klasy Prosecco to nie jest bezimienny miks do zalewania gorzkimi likierami. To pełnoprawne, technicznie fascynujące wino z potężną historią, rygorystycznym prawem apelacyjnym i unikalnym terroir.

Pignolo. Dawna duma Friuli, która wróciła z niemal całkowitego zapomnienia

Są potrawy, które od razu ustawiają stół w określony sposób. Biała obrusowa elegancja, odpowiednie szkło, dłuższa chwila namysłu nad tym, co z czym połączyć. Pizza działa zupełnie inaczej. Ona nie wchodzi do naszego życia w formie uroczystości. Wchodzi wtedy, kiedy chcemy czegoś ciepłego, pocieszającego, soczystego i prostego w najlepszym możliwym znaczeniu tego słowa.

Kiedy ktoś mówi „niemiecki wytrawny riesling”, łatwo wyobrazić sobie jedną, dość prostą kategorię: świeżość, cytrus, kwasowość, może trochę mineralności. A potem nalewamy do kieliszka trzy wina z trzech regionów — Ernst Bretz z Hesji Nadreńskiej, Weingut Meulenhof z Mozeli i Corvers Kauter Oestricher Lenchen z Rheingau — i nagle okazuje się, że riesling potrafi być zaskakująco różny, choć cały czas pozostaje sobą. Właśnie to chcieliśmy pokazać w tym porównaniu: nie tyle „który jest lepszy”, ile jak bardzo miejsce zmienia styl wina.

Zielona Góra po raz kolejny pokazała, że wino najlepiej smakuje tam, gdzie jest częścią miasta

Są producenci, których odkrywa się raz, a potem z prawdziwą przyjemnością śledzi każdy kolejny krok. Nie dlatego, że robią wina modne. Nie dlatego, że budują wokół siebie wielki szum. Tylko dlatego, że bardzo szybko czuć, iż za ich butelkami stoi coś więcej niż sprawne rzemiosło. Jest wizja. Jest konsekwencja. Jest talent, który nie potrzebuje przesady, żeby robić wrażenie.

Są wina, które po prostu towarzyszą wieczorowi. I są takie, które od pierwszego kieliszka nadają mu ton. Amarone należy właśnie do tej drugiej kategorii. To wino, które nie szuka lekkości ani łatwego wdzięku. Ma w sobie powagę, skupienie i głębię, która od razu ustawia atmosferę przy stole. Nie dlatego, że jest krzykliwe. Właśnie przeciwnie. Dlatego, że od początku czuć w nim ciężar historii, miejsca i czasu potrzebnego, by mogło powstać.

Zazwyczaj opowiadamy Wam o winach. O nowych butelkach, producentach, regionach, smakach i połączeniach kulinarnych. O tym, co warto spróbować, co warto znać, co warto odkrywać. Tym razem chcemy napisać o czymś, co wymyka się zwykłej formule. O czymś, co zaczyna się od wina, ale bardzo szybko staje się opowieścią o ludziach, miejscu i wspólnym czasie.

W tapas jest coś, czego trudno nauczyć się z książki.
Można oczywiście przeczytać, skąd wzięła się nazwa. Można dowiedzieć się, że tapa oznacza po hiszpańsku „pokrywkę” albo „przykrycie”. Można przytoczyć popularną historię o tym, że kiedyś kieliszek wina przykrywano kromką chleba, plasterkiem szynki lub czymś drobnym, co chroniło napój przed kurzem i owadami. Można nawet wejść głębiej w opowieści o Andaluzji, o dawnych gospodach, o zwyczajach łączenia wina z małą przekąską.

Każdy z nas choć raz przeżył ten moment w restauracji, gdy nazwa wina brzmi bardziej jak językowy łamaniec niż coś, co można swobodnie zamówić przy stoliku. Spokojnie - przygotowaliśmy lekki i praktyczny przewodnik, dzięki któremu Chardonnay, Gewürztraminer czy Châteauneuf-du-Pape przestaną brzmieć jak zaklęcia z obcego języka.

Wina musujące to znacznie więcej niż tylko efektowne bąbelki w kieliszku. Choć Szampan, Prosecco i Cava często bywają wrzucane do jednego worka, różnią się niemal wszystkim – od miejsca pochodzenia i metod produkcji, po smak, aromat i charakter. W tym przewodniku podpowiemy, jakie wino musujące wybrać na konkretną okazję i czym naprawdę różni się elegancki Szampan od lekkiego Prosecco czy hiszpańskiej Cavy.

Niektóre winnice zaczynają się od efektownej wizji. Od odważnego projektu, dużego kapitału, mocnego wejścia na rynek. Historia Winnicy Mickiewicz biegnie inaczej — i może właśnie dlatego tak dobrze się ją pamięta.

Szparagi to jeden z tych produktów, które naprawdę smakują sezonem. Pojawiają się na chwilę, ale wystarczy kilka tygodni, by całkowicie zmienić rytm kuchni. Robi się lżej, świeżej, bardziej wiosennie. Wraz z nimi wraca też pytanie, które co roku budzi sporo emocji: jakie wino do szparagów? I właśnie tutaj zaczyna się najciekawsza część, bo szparagi nie są jednym smakiem. Białe i zielone szparagi to dwa różne światy, a to od razu zmienia reguły gry przy stole.

Stek to jedno z tych dań, które lubią prostotę. Mięso, sól, ogień. Ewentualnie masło, pieprz, zioła. I właśnie dlatego dobór wina potrafi być zdradliwy: skoro stek jest „prosty”, intuicyjnie wybiera się „mocne czerwone” i temat uznaje za zamknięty.

Tyle że stek nie jest jednym daniem.
To raczej format, a różnice między polędwicą a rib eye są większe niż między niejedną parą dań z różnych kuchni.

Świeże spojrzenie na dobór wina do steka zaczyna się od pytania, którego prawie nikt nie zadaje...