Są wina, które po prostu towarzyszą wieczorowi. I są takie, które od pierwszego kieliszka nadają mu ton. Amarone należy właśnie do tej drugiej kategorii. To wino, które nie szuka lekkości ani łatwego wdzięku. Ma w sobie powagę, skupienie i głębię, która od razu ustawia atmosferę przy stole. Nie dlatego, że jest krzykliwe. Właśnie przeciwnie. Dlatego, że od początku czuć w nim ciężar historii, miejsca i czasu potrzebnego, by mogło powstać.

Niektóre winnice zaczynają się od efektownej wizji. Od odważnego projektu, dużego kapitału, mocnego wejścia na rynek. Historia Winnicy Mickiewicz biegnie inaczej — i może właśnie dlatego tak dobrze się ją pamięta.

Abruzja to region kontrastów. Z jednej strony Adriatyk, z drugiej Apeniny — a pomiędzy nimi krajobraz, w którym winnice mogą łapać słońce w dzień i oddychać chłodem nocy. To właśnie te różnice temperatur pomagają zachować w winach świeżość i precyzję. Abruzja potrafi robić czerwienie o pięknej strukturze, ale ma też białe odmiany, które w tym klimacie działają wręcz idealnie.

Najlepsze wina do 50 zł. Jak je znaleźć i dlaczego to działa?

Wino do 50 zł bywa traktowane jak kompromis. Jak wybór „na szybko”, kiedy nie chce się przepłacać albo kiedy butelka ma po prostu towarzyszyć kolacji. A jednak… wystarczy kilka trafionych doświadczeń, żeby zadać sobie pytanie: czy w tej cenie można kupić wino naprawdę dobre?

Na mapie Francji dzieli je niewielka odległość, a administracyjnie Beaujolais bywa traktowane jako najbardziej wysunięta na południe część Burgundii. W kieliszku to jednak dwa zupełnie różne światy, rządzące się inną logiką smaku – jak jazzowa improwizacja i filharmoniczna precyzja. Różnicę w codziennej praktyce wyznaczają przede wszystkim styl, struktura oraz szczep winogron, który nadaje ton zarówno winu, jak i kuchni.

Przez lata Beaujolais sprowadzano do roli lekkiego wina otwieranego masowo w trzeci czwartek listopada z okazji święta Beaujolais Nouveau. Tymczasem prawdziwe wina z tego regionu to jedne z najbardziej gastronomicznych i uniwersalnych czerwieni we Francji. Dzięki szczepowi Gamay łączą kolor i charakter wina czerwonego z energią, świeżością i kwasowością kojarzoną z winami białymi, dlatego świetnie sprawdzają się przy stole.

Gamay i granit. Dwie twarze Cru Beaujolais.

W Beaujolais Gamay nie jest dodatkiem do krajobrazu.
Jest jego sednem.

Sancerre to jedno z tych miejsc, które świat wina zapamiętał bardzo konkretnie. Białe. Świeże. Mineralne. Sauvignon Blanc.
Ale Sancerre ma też drugie oblicze – spokojniejsze, bardziej intymne i znacznie rzadziej opuszczające Francję. To czerwone wina z Pinot Noir, które powstają na tych samych wzgórzach, ale mówią zupełnie innym językiem.

Szczególnie wtedy, gdy wyrastają z gleb zwanych Silex.

Są miejsca, w których wino smakuje inaczej już od pierwszego łyku. Apulia — kraina oliwek, czerwonej ziemi i białych miasteczek stojących pod oślepiającym słońcem — jest jedną z nich. A jeśli jest odmiana, która potrafi opisać ten krajobraz lepiej niż słowa, to z pewnością jest to Negroamaro.

Są takie regiony, które mają w sobie coś z biżuterii – mienią się różnymi odcieniami, ale wszystkie pochodzą z jednego źródła. Tak właśnie działa Valpolicella, położona na północ od Werony, między jeziorami, wiatrem z gór Lessini i łagodnym śródziemnomorskim klimatem.
To tu od setek lat powstają jedne z najbardziej charakterystycznych włoskich czerwieni.

Garnacha Blanca z Sierra de Gredos – tam, gdzie biel odkrywa się na nowo

Jeśli Sierra de Gredos czegoś nas nauczyła, to tego, że prawdziwe winiarskie rewolucje zaczynają się po cichu. W regionie, który od niespełna dwóch dekady zachwyca czerwonymi winami z Garnachy Tinto, coraz częściej pojawia się pytanie: „A co z Garnachą Blanca?”

I tu zaczyna się historia pełna zaskoczeń.

Kiedy myślimy o Rioja, widzimy rubinowy blask czerwonych win, beczkowe aromaty i taniny, które z wiekiem łagodnieją. Ale jeśli spojrzymy w stronę gór na północy regionu, tam, gdzie ziemia styka się z niebem, a poranne mgły snują się nad doliną Ebro – zobaczymy coś zupełnie innego. Zobaczymy Rioję Sandry Bravo.

Kiedy w latach 70. świat zachwycał się narodzinami Supertoskanów, winiarstwo we Włoszech zmieniało się na zawsze. Bolgheri, Sassicaia, Tignanello – nazwy, które brzmiały jak manifest. Wina powstające poza regułami DOC zdobyły rynki i krytyków, otwierając nową erę włoskiego wina.
Supertoskany pokazały światu, że Toskania to nie tylko rustykalne Chianti w butelkach w słomianych koszykach. Nagle włoskie wina mogły konkurować z Bordeaux i Napa Valley. To był wizerunkowy przełom – bez tych win trudno byłoby mówić o obecnej pozycji Włoch na mapie światowego wina.

Jesienią Piemont pachnie inaczej niż reszta świata. W dolinach snują się mgły, ziemia oddycha po letnim upale, a w Albie – małym miasteczku u stóp wzgórz Langhe – zaczyna się słynny festiwal białych trufli. To czas, kiedy region żyje intensywniej: targi, kolacje degustacyjne, rozmowy o winie, o pogodzie, o plonach.
A w kieliszkach – Barbaresco.

Kiedy mówisz „Vermentino”, większość osób widzi lekkie, rześkie białe wino rodem ze słonecznej Sardynii czy Prowansji. Ale Valerie Courreges postanowiła pokazać jego inne oblicze – i to w stylu, który naprawdę potrafi otworzyć oczy.

Wina z Apulii od lat cieszą się ogromną popularnością w Polsce. A wśród nich prawdziwym królem jest Primitivo – odmiana o ciekawej historii i wyjątkowym smaku.

Powietrze pachnie wilgotnym mchem, a w lesie słychać trzask gałązek – zaczyna się sezon na grzyby. To czas, gdy aromatyczne dania proszą się o wino, które dorówna im głębią i charakterem.