Bordeaux kojarzy się z wielkimi nazwami, klasyfikacjami, aukcjami i butelkami, których ceny potrafią przyprawić o zawrót głowy. Łatwo przez to zapomnieć, że zanim powstała cała ta prestiżowa hierarchia, wino było przede wszystkim częścią krajobrazu, handlu i codziennego stołu. Jednym z miejsc, w których zaczęła się jego międzynarodowa historia, było Graves.

Przez wiele lat Barbera miała w Piemoncie jasno określone miejsce. Nie była winem od wielkich okazji ani butelką przeznaczoną do wieloletniego dojrzewania. Była winem stołu – obecnym, potrzebnym i lubianym. Podawano ją do makaronu, duszonego mięsa, kiełbas, pieczeni i dań opartych na pomidorach. Nie wymagała ceremonii. Miała smakować, odświeżać i zachęcać do kolejnego kęsa. I robiła to znakomicie.

Europejskie Sauvignon Blanc ma zupełnie inny rytm niż jego najbardziej rozpoznawalna, nowoświatowa odsłona. Gdy myśli się o tej odmianie przez pryzmat Marlborough czy innych regionów Nowego Świata, do głowy od razu przychodzą intensywne aromaty, mocna ekspresja tropikalnego owocu, wyraźna zieloność i styl, który działa niemal od pierwszego kontaktu. To Sauvignon Blanc efektowne, bezpośrednie i bardzo łatwe do rozpoznania. Europa pokazuje jednak, że ta sama odmiana może być bardziej zniuansowana, bardziej regionalna i mniej przewidywalna.

Nie każdy festiwal wina zostawia po sobie takie samo wrażenie. Są wydarzenia poprawnie zorganizowane, przyjemne, sympatyczne — i są też takie, które od początku mają własny charakter. Muśnięci Krośnie Odrzańskim należą właśnie do tej drugiej grupy.

Pignolo. Dawna duma Friuli, która wróciła z niemal całkowitego zapomnienia.

Kiedy ktoś mówi „niemiecki wytrawny riesling”, łatwo wyobrazić sobie jedną, dość prostą kategorię: świeżość, cytrus, kwasowość, może trochę mineralności. A potem nalewamy do kieliszka trzy wina z trzech regionów — Ernst Bretz z Hesji Nadreńskiej, Weingut Meulenhof z Mozeli i Corvers Kauter Oestricher Lenchen z Rheingau — i nagle okazuje się, że riesling potrafi być zaskakująco różny, choć cały czas pozostaje sobą. Właśnie to chcieliśmy pokazać w tym porównaniu: nie tyle „który jest lepszy”, ile jak bardzo miejsce zmienia styl wina.

Zielona Góra po raz kolejny pokazała, że wino najlepiej smakuje tam, gdzie jest częścią miasta

Są wina, które po prostu towarzyszą wieczorowi. I są takie, które od pierwszego kieliszka nadają mu ton. Amarone należy właśnie do tej drugiej kategorii. To wino, które nie szuka lekkości ani łatwego wdzięku. Ma w sobie powagę, skupienie i głębię, która od razu ustawia atmosferę przy stole. Nie dlatego, że jest krzykliwe. Właśnie przeciwnie. Dlatego, że od początku czuć w nim ciężar historii, miejsca i czasu potrzebnego, by mogło powstać.

Niektóre winnice zaczynają się od efektownej wizji. Od odważnego projektu, dużego kapitału, mocnego wejścia na rynek. Historia Winnicy Mickiewicz biegnie inaczej — i może właśnie dlatego tak dobrze się ją pamięta.

Abruzja to region kontrastów. Z jednej strony Adriatyk, z drugiej Apeniny — a pomiędzy nimi krajobraz, w którym winnice mogą łapać słońce w dzień i oddychać chłodem nocy. To właśnie te różnice temperatur pomagają zachować w winach świeżość i precyzję. Abruzja potrafi robić czerwienie o pięknej strukturze, ale ma też białe odmiany, które w tym klimacie działają wręcz idealnie.

Najlepsze wina do 50 zł. Jak je znaleźć i dlaczego to działa?

Wino do 50 zł bywa traktowane jak kompromis. Jak wybór „na szybko”, kiedy nie chce się przepłacać albo kiedy butelka ma po prostu towarzyszyć kolacji. A jednak… wystarczy kilka trafionych doświadczeń, żeby zadać sobie pytanie: czy w tej cenie można kupić wino naprawdę dobre?

Na mapie Francji dzieli je niewielka odległość, a administracyjnie Beaujolais bywa traktowane jako najbardziej wysunięta na południe część Burgundii. W kieliszku to jednak dwa zupełnie różne światy, rządzące się inną logiką smaku – jak jazzowa improwizacja i filharmoniczna precyzja. Różnicę w codziennej praktyce wyznaczają przede wszystkim styl, struktura oraz szczep winogron, który nadaje ton zarówno winu, jak i kuchni.

Przez lata Beaujolais sprowadzano do roli lekkiego wina otwieranego masowo w trzeci czwartek listopada z okazji święta Beaujolais Nouveau. Tymczasem prawdziwe wina z tego regionu to jedne z najbardziej gastronomicznych i uniwersalnych czerwieni we Francji. Dzięki szczepowi Gamay łączą kolor i charakter wina czerwonego z energią, świeżością i kwasowością kojarzoną z winami białymi, dlatego świetnie sprawdzają się przy stole.

Gamay i granit. Dwie twarze Cru Beaujolais.

W Beaujolais Gamay nie jest dodatkiem do krajobrazu.
Jest jego sednem.

Sancerre to jedno z tych miejsc, które świat wina zapamiętał bardzo konkretnie. Białe. Świeże. Mineralne. Sauvignon Blanc.
Ale Sancerre ma też drugie oblicze – spokojniejsze, bardziej intymne i znacznie rzadziej opuszczające Francję. To czerwone wina z Pinot Noir, które powstają na tych samych wzgórzach, ale mówią zupełnie innym językiem.

Szczególnie wtedy, gdy wyrastają z gleb zwanych Silex.

Są miejsca, w których wino smakuje inaczej już od pierwszego łyku. Apulia — kraina oliwek, czerwonej ziemi i białych miasteczek stojących pod oślepiającym słońcem — jest jedną z nich. A jeśli jest odmiana, która potrafi opisać ten krajobraz lepiej niż słowa, to z pewnością jest to Negroamaro.

Są takie regiony, które mają w sobie coś z biżuterii – mienią się różnymi odcieniami, ale wszystkie pochodzą z jednego źródła. Tak właśnie działa Valpolicella, położona na północ od Werony, między jeziorami, wiatrem z gór Lessini i łagodnym śródziemnomorskim klimatem.
To tu od setek lat powstają jedne z najbardziej charakterystycznych włoskich czerwieni.