Wina z Rheingau to przede wszystkim Riesling i Pinot Noir, czyli Spätburgunder: dwa różne kierunki, które pozwalają ułożyć kolację od ryby z masłem po kaczkę albo grzybową tartę. Region słynie z białych win o wyraźnej świeżości, ale ma też ciekawe czerwone oblicze związane z Assmannshausen. Poniżej znajdziesz praktyczny sposób wyboru butelki, propozycje dań i wskazówki serwowania, które pomogą odkryć Rheingau w kieliszku.

W latach 90. w świecie wina zaczęło krążyć hasło ABC – Anything But Chardonnay. Wszystko, byle nie Chardonnay. Odmiana była wszędzie, a szczególnie modne stały się wtedy wina pełne, dojrzałe, mocno alkoholowe, intensywnie potraktowane nową beczką i często przechodzące fermentację malolaktyczną. Wanilia, tost, masło, tropikalny owoc – i jeszcze trochę wanilii.

Jesienna kolacja inspirowana Piemontem może zacząć się od talerza ciepłego makaronu z masłem i cienkimi płatkami białej trufli, a później przejść do pieczonego mięsa oraz kieliszka Nebbiolo. Barolo, Barbaresco i białe trufle tworzą znany kulinarny zestaw, ale o udanym połączeniu decyduje konkretne danie, wiek wina i intensywność dodatków. Warto ułożyć wieczór tak, aby każda butelka miała dobre miejsce przy stole, a cenny aromat trufli nie ginął pod ciężkim sosem.

Na wieczór z przyjaciółmi postaw na przekąski do Beaujolais Nouveau, które można swobodnie dzielić: łagodny pasztet, deskę niezbyt intensywnych serów, tartę z grzybami i niewielkie kanapki z pieczonym drobiem. Świeży, owocowy styl młodego Gamay lubi prostą kuchnię i umiarkowane przyprawy, a mniej służą mu bardzo ostre sosy oraz słodkie glazury. Poniżej znajdziesz pomysły na menu, sposób podania i plan przygotowań, dzięki któremu większość wieczoru spędzisz przy stole.

Barolo i Barbaresco to wytrawne czerwone wina z Piemontu, powstające w całości z Nebbiolo, ale z osobnych obszarów i według różnych wymagań dojrzewania. Barolo wymaga minimum 38 miesięcy dojrzewania, a Barbaresco 26 miesięcy; te liczby pomagają rozróżnić apelacje, lecz nie przesądzają, które wino będzie bardziej przystępne w kieliszku. Jeśli zastanawiasz się, Barolo czy Barbaresco wybrać do kolacji lub na prezent, zacznij od konkretnej butelki, planowanego dania i oczekiwanego stylu.

Gdybyśmy weszli dziś do piwnicy niewielkiego, biodynamicznego producenta i zobaczyli rząd dużych glinianych naczyń, łatwo byłoby pomyśleć, że trafiliśmy do najbardziej progresywnej części współczesnego świata wina.

Toskanię można zobaczyć na dwa sposoby.

Brunello di Montalcino należy do najbardziej rozpoznawalnych win Włoch, choć powstaje na stosunkowo niewielkim obszarze. Strefa produkcji ogranicza się do historycznych granic gminy Montalcino, położonej w południowej części Toskanii.

Tempranillo bywa przedstawiane jako synonim hiszpańskiego czerwonego wina. Takie uproszczenie ma swoje uzasadnienie – odmiana jest szeroko uprawiana, stoi za najsłynniejszymi czerwieniami Rioja, Ribera del Duero i Toro, a jej lokalne nazwy można odnaleźć niemal na całym Półwyspie Iberyjskim.

Bordeaux kojarzy się z wielkimi nazwami, klasyfikacjami, aukcjami i butelkami, których ceny potrafią przyprawić o zawrót głowy. Łatwo przez to zapomnieć, że zanim powstała cała ta prestiżowa hierarchia, wino było przede wszystkim częścią krajobrazu, handlu i codziennego stołu. Jednym z miejsc, w których zaczęła się jego międzynarodowa historia, było Graves.

Przez wiele lat Barbera miała w Piemoncie jasno określone miejsce. Nie była winem od wielkich okazji ani butelką przeznaczoną do wieloletniego dojrzewania. Była winem stołu – obecnym, potrzebnym i lubianym. Podawano ją do makaronu, duszonego mięsa, kiełbas, pieczeni i dań opartych na pomidorach. Nie wymagała ceremonii. Miała smakować, odświeżać i zachęcać do kolejnego kęsa. I robiła to znakomicie.

Europejskie Sauvignon Blanc ma zupełnie inny rytm niż jego najbardziej rozpoznawalna, nowoświatowa odsłona. Gdy myśli się o tej odmianie przez pryzmat Marlborough czy innych regionów Nowego Świata, do głowy od razu przychodzą intensywne aromaty, mocna ekspresja tropikalnego owocu, wyraźna zieloność i styl, który działa niemal od pierwszego kontaktu. To Sauvignon Blanc efektowne, bezpośrednie i bardzo łatwe do rozpoznania. Europa pokazuje jednak, że ta sama odmiana może być bardziej zniuansowana, bardziej regionalna i mniej przewidywalna.

Nie każdy festiwal wina zostawia po sobie takie samo wrażenie. Są wydarzenia poprawnie zorganizowane, przyjemne, sympatyczne — i są też takie, które od początku mają własny charakter. Muśnięci Krośnie Odrzańskim należą właśnie do tej drugiej grupy.

Pignolo. Dawna duma Friuli, która wróciła z niemal całkowitego zapomnienia.

Kiedy ktoś mówi „niemiecki wytrawny riesling”, łatwo wyobrazić sobie jedną, dość prostą kategorię: świeżość, cytrus, kwasowość, może trochę mineralności. A potem nalewamy do kieliszka trzy wina z trzech regionów — Ernst Bretz z Hesji Nadreńskiej, Weingut Meulenhof z Mozeli i Corvers Kauter Oestricher Lenchen z Rheingau — i nagle okazuje się, że riesling potrafi być zaskakująco różny, choć cały czas pozostaje sobą. Właśnie to chcieliśmy pokazać w tym porównaniu: nie tyle „który jest lepszy”, ile jak bardzo miejsce zmienia styl wina.

Zielona Góra po raz kolejny pokazała, że wino najlepiej smakuje tam, gdzie jest częścią miasta

Są wina, które po prostu towarzyszą wieczorowi. I są takie, które od pierwszego kieliszka nadają mu ton. Amarone należy właśnie do tej drugiej kategorii. To wino, które nie szuka lekkości ani łatwego wdzięku. Ma w sobie powagę, skupienie i głębię, która od razu ustawia atmosferę przy stole. Nie dlatego, że jest krzykliwe. Właśnie przeciwnie. Dlatego, że od początku czuć w nim ciężar historii, miejsca i czasu potrzebnego, by mogło powstać.

Niektóre winnice zaczynają się od efektownej wizji. Od odważnego projektu, dużego kapitału, mocnego wejścia na rynek. Historia Winnicy Mickiewicz biegnie inaczej — i może właśnie dlatego tak dobrze się ją pamięta.