Już przyzwyczailiśmy się do lekkiego stylu win Alvara de Dios Hernadeza. Mimo, że jego przetwórnia znajduje się w regionie Toro, słynącym z ciężkich, esencjonalnych win, to butelki wychodzące spod ręki Alvara zawsze są wyraźnie soczyste. I to bez względu na to, czy powstały z owoców pochodzących z parceli El Maderal, oddalonej o kilkanaście kilometrów od jego rodzinnej wioski El Pego czy z poletka Villadepera leżącego w regionie Arribes del Duero.

Jestem niemal przekonany, że wielu z Was zachwycało się malowniczymi widokami wjeżdżając z Austrii do Włoch autostradą A22. Pierwsze winnice, jakie można ujrzeć z okien samochodu po przekroczeniu przełęczy Brennero, to dolina rzeki Eisack. Wokół niej rozmieszczone są winnice dostarczające owoców na wina tłoczone w spółdzielni Eisacktal.

W roku 1961 grupa rolników uprawiających winorośl w jednej z alpejskich dolin postanowiła zawrzeć porozumienie, na mocy którego powstała spółdzielnia Eisacktaler.

Conrad Vlok jest zdolnym winiarzem. Nawet można powiedzieć, że bardzo zdolnym. Ma przy tym swoją specjalizację. Co wcale nie jest tak oczywiste, gdy myślimy o winiarzach zbierających doświadczenia w wielu miejscach. Conrad jest mistrzem Sauvignon Blanc i Semillion. Zaczynając kolejną winiarską przygodę na Przylądku Igielnym w winnicy Strandveld wiedział, że przyjdzie mu się zmierzyć z podmuchami wiatru z nad Atlantyku. Potrafił jednak wykorzystać ten klimat oraz zróżnicowanie glebowe i wprowadzić najmłodszy region winiarski RPA do grona siedlisk, o których głośno na świecie.

Gdy w 1488 roku Bartolomeo Diaz i jego załoga portugalskich żeglarzy po raz pierwszy ujrzeli południowy kraniec Afryki, nie spodziewali się, że mają przed oczami miejsce, które stanie się w przyszłości źródłem najbardziej fascynujących białych win całego kontynentu.

Jadąc z Paryża czy Szampanii na południe Francji, po drodze mija się gleby wapienne i gliniaste. Dlatego Szampan powstaje najczęściej z Pinot Noir i Chardonnay. Jadąc dalej, dociera się do Burgundii, gdzie ponownie rosną te same odmiany winogron, ponieważ wciąż jesteśmy na wapieniach i glinach. Dojeżdżając do Beaujolais gleby zmieniają się na granitowe.

Julien Sunier to nie tylko historia przemiany syna fryzjera w cenionego winiarza, lecz także opowieść o determinacji i miłości do winiarstwa, zaszczepionej przez legendarnego Christophe'a Roumiera. Po edukacji w renomowanej szkole winiarskiej w Beaune, Sunier eksplorował szlaki winiarskie na całym świecie, zbierając nieocenione doświadczenia na obu półkulach.

Lokalizacja ma znaczenie. To bardzo stara maksyma, która również w przypadku winnic sprawdza się niemal zawsze. Wiedziała o tym Basia Wiza, gdy postanowiła założyć winnicę. A wiedział dlatego, że od dawna miała przydomową maleńką winnicę i na własne potrzeby wytwarzała wino, które zawsze się udawało.

Na butelkach win Franciacorta trudno znaleźć wskazówkę, w jaki sposób powstały bąbelki. Winiarze w wielu miejscach na świecie, opanowawszy tradycyjną, czyli szampańską metodę produkcji, chętnie o tym mówią. We Franciacorcie już nie muszą. Jedne z najbardziej rygorystycznych zasad produkcji musujących win, przyniosły oczekiwany efekt. Musiaki z okolic miejscowości Brescia, pod względem jakości, pną się w górę w tempie błyskawicznym. Świadczą o tym coraz wyższe noty wystawiane przez winiarskie autorytety.

Są niewielkie. Przechodząc obok trudno je zauważyć. Rosną głównie z tropikach. W Europie upodobały sobie jedynie wybrane siedliska. Robią przy tym zawrotną furorę w gastronomii. I to zarówno w postaci owoców, jak i pąków kwiatowych. Kapary. Bo o nich mowa, można znaleźć na murkach wzmacniających tarasowe pola, porośnięte odmianami Chardonnay, Pinot Noir, Pinot Blanc i od niedawna również Erbamat.

Nie pamiętam już ile razy słyszałam, że ktoś potrzebuje szampana. Czy to na prezent, czy aby uczcić jakąś okazję. Ostatecznie okazuje się, że w zasadzie chodzi o wino, które wygląda jak szampan, ale wcale nie musi pochodzić z Szampanii. Ważne, aby były bąbelki, solidna butelka oraz korek zabezpieczony metalowym koszyczkiem. A jeśli będzie pochodziło z Francji, to tym lepiej. Bo chodzi o efekt, a niekoniecznie o smak.

Pinces sans rire można by przetłumaczyć jako „śmiertelnie poważne poczucie humoru”. Co w zasadzie rodzi wrażenie pewnej sprzeczności. No bo z jednej strony wesołość, a z drugiej powaga i raczej ponury nastrój. Ale jak to zwykle bywa, gdy przyjrzymy się dokładniej całej sytuacji i wyciągniemy pewne wnioski, pojawia się całkiem klarowny obraz.