Kieliszek wina potrafi być początkiem pięknego wieczoru – rozmowy płyną, jedzenie smakuje intensywniej, a świat nabiera miękkich kształtów. Problem w tym, że poranek bywa mniej romantyczny. Kac po winie to doświadczenie, które zna wielu miłośników tego trunku. Czy da się go uniknąć? A jeśli już się zdarzy – jakie są skuteczne domowe sposoby na kaca po winie? Jako że wino to nie tylko przyjemność, ale i sztuka wyboru, przyjrzyjmy się tematowi bliżej – od siarczanów, przez nawodnienie organizmu, po dobór odpowiedniego trunku.

Wino od wieków kojarzy się z butelką – ciężką, elegancką, często z korkiem, który sam w sobie stał się symbolem celebracji i wyjątkowych chwil. Jednak współczesny rynek i rosnąca świadomość ekologiczna sprawiają, że opakowanie na wino to temat szerszy, niż mogłoby się wydawać. Obok klasycznych szklanych butelek pojawia się wino w kartonie, coraz popularniejsze rozwiązania typu bag-in-box, a nawet eksperymenty w stylu wino w puszce i wino w papierowym kartonie. Każda z tych form ma swoje zalety i wady, a także inny wpływ na środowisko. Spróbujmy więc spojrzeć na to z perspektywy praktycznej, ekologicznej i – nie oszukujmy się – również marketingowej.

Jest coś romantycznego w przywożeniu butelki wina z podróży. Pamiętasz krajobraz, zapach winnicy, rozmowę z właścicielem, chwilę, w której wybrałeś dokładnie tę etykietę. Wino z podróży to coś więcej niż alkohol – to pamiątka, którą otwieramy dużo później, licząc na to, że przypomni nam smak tamtego dnia. 

Ale żeby tak się stało, trzeba zadbać o jedno: transport wina i jego przechowywanie muszą być naprawdę przemyślane.

Na pierwszy rzut oka to tylko liczba, najczęściej umieszczona gdzieś na dole etykiety. Rok. Jednym mówi niewiele, innym zdradza cały klimat sezonu – od majowych przymrozków po wrześniowe słońce. Dla wtajemniczonych rocznik wina to nie data – to opowieść o smaku. 

Wiedza o tym, jak ocenić rocznik wina, to nie sucha teoria, ale umiejętność wsłuchania się w historię zapisaną w gronach. I choć etykieta nie zawsze zdradza wszystko, to odpowiednio zinterpretowana liczba może podpowiedzieć więcej, niż niejeden marketingowy slogan.

W jednej z rozmów przy stole ktoś zapytał: “Czy wino jest zdrowe?”. Odpowiedziałem wtedy bez wahania – zależy. I to zależy właśnie od resweratrolu, polifenoli i… kontekstu. Bo wino samo w sobie nie jest ani eliksirem młodości, ani trucizną. To, co z niego czerpiemy, zależy od jego składu, ilości i tego, czy pijemy je z rozwagą. To słowa-klucze, które przez lata wracały w moich opowieściach o właściwościach prozdrowotnych tego trunku. 

Za każdym razem, gdy sięgasz po kieliszek wina, wiedz, że jego smak nie płynie z samych winogron, ale również z rodzaju drożdży winiarskich. To właśnie one, dzięki swojej aktywności, decydują o tym, czy trunek będzie miał bogaty bukiet, harmonijną strukturę czy wręcz przeciwnie – zabraknie mu życia i charakteru. 

Ale czy zastanawiałeś się kiedyś, czym różnią się drożdże hodowlane od tych naturalnych i jak wpływają na ostateczny efekt w kieliszku? Odpowiedź znajdziesz w tym wpisie.

Słowo Lugana brzmi trochę jak laguna. I takie skojarzenie dobrze pasuje do stylu białych win powstających na południowych krańcach jeziora Garda.
Tym bardziej, że tamto wybrzeże słynie z lazurowego koloru wody i w sezonie wakacyjnym pełne jest turystów szukających relaksu.

Czy to z Burgundii, Doliny Rodanu czy Langwedocji, na winach francuskich można znaleźć określenie Vielles Vignes. Warto go wypatrywać, oznacza bowiem, że owoce wykorzystane do wytłaczania wina pochodzą ze starszych krzewów. Nie ma to nic wspólnego ze “starszą krwią”, wokół której toczy się akcja Wiedźmina. Starsze krzewy winorośli, to zazwyczaj co najmniej 50-letnie roślin. Czasami uprawy liczą sobie nawet i blisko 100 lat. 

No niby wino jest białe, ale w gruncie rzeczy nie wygląda jak większość białych win. Jedna z zasad dotyczących kolorów wina mówi, że im białe wino starsze, tym barwa staje się ciemniejsza. OK, to prawda. A gdy wino jest młode, a już ma intensywny kolor?

Do Bari przyjechaliśmy późnym popołudniem. Panujący upał wzmagało dające się wszędzie odczuć podniecenie związane z finałowym meczem o mistrzostwo Europy. Włosi brawurowo przeszli fazę grupową i późniejsze rozgrywki, trochę jak zwykle czarowali na boisku próbując wymusić na sędziach korzystny dla siebie werdykt, więc nasze serce było bardziej po stronie Anglików. Jednak wieczorny spacer ulicami największego miasta Apulii, pełnymi podekscytowanych kibiców, nie bardzo pozwalał na to, aby siłą rzeczy nie oddać drugiej połowy serca Włochom.

Czy umieszczenie na winie informacji o organicznej uprawie winorośli jest gwarancją, że mamy do czynienia z winem całkowicie naturalnym, wolnym od interwencji nowoczesnych metod wytwarzania? Na pierwszy „rzut oka” wydaje się to wielce prawdopodobne, no bo przecież zielony listek, który widzimy na etykiecie mówi nam o ekologicznym rolnictwie. Rolnictwie, czyli procesie rodzenia się owoców, które później posłużą do powstania wina. Ale rolnictwo to tylko jeden z elementów całego cyklu narodzin naszego ulubionego napoju. Na szczęście nie brakuje ludzi, którzy mają szersze spojrzenie na tworzenie wina, ale także i na sposób swojego życia. Takie podejście nosi nazwę biodynamiki.

Czasami oglądając butelki wina stajemy przed dylematem, które wybrać? Mamy przed oczami dwa, trzy wina z tego samego regionu, od różnych producentów, ale ich nie znamy. Cena podobna, możemy kierować się wyglądem etykiety, ale w głębi duszy czujemy, że to może być pozorna wskazówka. Wreszcie wybieramy to, które ma jakąś informację sugerującą ekologiczne pochodzenie, bo uznajemy je za zdrowsze, a więc pewnie lepsze.  

Otwierając butelkę wina, zawsze chociaż na ułamek sekundy przenoszę się myślami do miejsca, skąd ona pochodzi. Widzę winnice, przetwórnię lub nawet samego producenta. Gdy zawartość kieliszka zachwyca, myśl zatacza coraz szersze kręgi i pojawiają się obrazy innych winnic z tego regionu. Rodzi się pragnienie zorganizowania kolejnej wyprawy winiarskiej.