Bordeaux kojarzy się z wielkimi nazwami, klasyfikacjami, aukcjami i butelkami, których ceny potrafią przyprawić o zawrót głowy. Łatwo przez to zapomnieć, że zanim powstała cała ta prestiżowa hierarchia, wino było przede wszystkim częścią krajobrazu, handlu i codziennego stołu. Jednym z miejsc, w których zaczęła się jego międzynarodowa historia, było Graves.

Przez wiele lat Barbera miała w Piemoncie jasno określone miejsce. Nie była winem od wielkich okazji ani butelką przeznaczoną do wieloletniego dojrzewania. Była winem stołu – obecnym, potrzebnym i lubianym. Podawano ją do makaronu, duszonego mięsa, kiełbas, pieczeni i dań opartych na pomidorach. Nie wymagała ceremonii. Miała smakować, odświeżać i zachęcać do kolejnego kęsa. I robiła to znakomicie.

Pignolo. Dawna duma Friuli, która wróciła z niemal całkowitego zapomnienia.

W polskim winiarstwie coraz częściej widać projekty, które powstają z pasji. Ale są też takie, które powstają z pasji… i z chłodnej analizy. Marcinowice należą do tej drugiej kategorii.

Sancerre to jedno z tych miejsc, które świat wina zapamiętał bardzo konkretnie. Białe. Świeże. Mineralne. Sauvignon Blanc.
Ale Sancerre ma też drugie oblicze – spokojniejsze, bardziej intymne i znacznie rzadziej opuszczające Francję. To czerwone wina z Pinot Noir, które powstają na tych samych wzgórzach, ale mówią zupełnie innym językiem.

Szczególnie wtedy, gdy wyrastają z gleb zwanych Silex.

Są wina, które zyskują sławę dzięki wiekowej tradycji. I są takie, których początek można wskazać niemal co do dnia. Pinotage to jedno z bardziej świadomie zaprojektowanych win świata — odmiana winogron, której historia zaczyna się w 1924 roku… w ogrodzie botanicznym Uniwersytetu w Stellenbosch.

Jesienią Piemont pachnie inaczej niż reszta świata. W dolinach snują się mgły, ziemia oddycha po letnim upale, a w Albie – małym miasteczku u stóp wzgórz Langhe – zaczyna się słynny festiwal białych trufli. To czas, kiedy region żyje intensywniej: targi, kolacje degustacyjne, rozmowy o winie, o pogodzie, o plonach.
A w kieliszkach – Barbaresco.

Wina z Apulii od lat cieszą się ogromną popularnością w Polsce. A wśród nich prawdziwym królem jest Primitivo – odmiana o ciekawej historii i wyjątkowym smaku.

Na najdalszym południu Afryki, tam gdzie dwa oceany mieszają prądy i wiatry, leży Przylądek Igielny (Cape Agulhas). Ten skraj kontynentu jest częścią Cape Floristic Region – najbogatszego pod względem bioróżnorodności królestwa roślin na Ziemi w klimacie nietropikalnym (9 000 gatunków roślin, z czego 2/3 to endemity). Skalę chronionych obszarów mierzy się w setkach tysięcy hektarów. To nie tylko spektakl natury – to żywy bank genów, który od tysięcy lat sprzyjał osadnictwu, myślistwu, zbieractwu i późniejszym uprawom, ostatnio również winorośli.

Mencia – hiszpańska czerwień z północy.

W sercu Toskanii, na wzgórzach Carmignano, gdzie winnice przeplatają się z gajami oliwnymi, leży posiadłość Capezzana – jedno z najstarszych miejsc uprawy winorośli we Włoszech. Już w 804 roku powstał dokument potwierdzający produkcję wina i oliwy właśnie tutaj!

Nie każda odmiana winorośli potrafi odnaleźć swoje miejsce na nowo, ale Malbec w Argentynie zrobił to z niezwykłą pewnością. Przywieziony tu w połowie XIX wieku przez francuskiego agronoma Michela Pougeta, trafił na idealne warunki – wysokie położenie, znakomite nasłonecznienie, suche powietrze i chłodne noce, które zachowują w winogronach równowagę i świeżość.

Są wina, które mówią o stylu winiarza. I są takie, które mówią o miejscu. W przypadku Müller-Catoir z Haardt w Palatynacie mamy do czynienia z wyjątkową sytuacją: jedno nazwisko, jeden rocznik, ta sama odmiana – i dwa zupełnie różne głosy terroir. Riesling z Bürgergarten i Riesling z Mandelgarten to podróż przez dwa sąsiadujące światy – równie ambitne, ale skrajnie odmienne w charakterze.

Są domy szampańskie, które błyszczą rozmiarem, marketingiem i perfekcją. I są takie, które błyszczą… spokojem. Kiedy po raz pierwszy odwiedziłem Champagne Piollot w miasteczku Polisot, miałem wrażenie, że wszedłem do kuchni kogoś, kto naprawdę kocha to, co robi – i nie musi tego nikomu udowadniać.

Ribeira Sacra – gdzie wino rośnie pod górę

Są regiony, które robią wszystko, żeby było im trudno. Ribeira Sacra jest jednym z nich. Winorośl sadzi się tu na stromych tarasach, które ledwo trzymają się granitowych zboczy. Każdy krok to balans. Każda kiść – efekt walki z grawitacją i wilgocią, bo deszcz w tej części Galicji nie pyta, czy ma padać. Po prostu leje

Zaskakującym może to się wydać, ale jest jeden region winiarski, który czerpie korzyści z ocieplania się klimatu. To środkowa część doliny Loary we Francji. A dokładniej rzecz ujmując obszar Montlouis sur Loire. 

Jak wybrać białe, niemieckie półsłodkie wino? Oto 3 kluczowe informacje, które znajdziesz na etykiecie!