Niewiele czerwonych odmian potrafi tak łatwo przekonać do siebie osoby stawiające pierwsze kroki w świecie wina, a jednocześnie budzić tak wielkie emocje wśród doświadczonych kolekcjonerów. Merlot może być prosty, soczysty i niemal natychmiast gotowy do picia. Może również tworzyć głębokie, złożone wina, których rozwój w butelce liczy się w dziesięcioleciach

Grillowanie ma swój własny rytm. Najpierw pojawia się zapach rozpalonego węgla, później pierwsze warzywa i pieczywo, a mięso trafia na ruszt zwykle wtedy, gdy rozmowy już dawno się rozpoczęły. Kolejne potrawy pojawiają się na stole stopniowo. Ktoś dokłada sałatkę, ktoś przynosi sos, a ktoś inny przesuwa krzesło, żeby zrobić miejsce dla następnej osoby.

Nie każde wino musi być poważne, długo dojrzewające i przeznaczone do degustowania w skupieniu. Niektóre są po prostu stworzone po to, by wnosić lekkość, aromat i radość. Moscato d’Asti należy właśnie do tej kategorii – choć przez pewien czas świat wina nie zawsze potrafił tę pozorną prostotę właściwie docenić.

Latem najchętniej wracamy do win, które dają natychmiastowe poczucie świeżości, ale nie kończą się na prostym, chłodnym pierwszym wrażeniu. Szukamy butelek soczystych, rześkich, dobrze zbudowanych, a przy tym na tyle lekkich w odbiorze, by naturalnie towarzyszyły kuchni opartej na warzywach, ziołach, rybach, owocach morza i prostych daniach, w których ważniejsza od ciężaru jest czystość smaku.

Nie każdy festiwal wina zostawia po sobie takie samo wrażenie. Są wydarzenia poprawnie zorganizowane, przyjemne, sympatyczne — i są też takie, które od początku mają własny charakter. Muśnięci Krośnie Odrzańskim należą właśnie do tej drugiej grupy.

Prawdziwe, wysokiej klasy Prosecco to nie jest bezimienny miks do zalewania gorzkimi likierami. To pełnoprawne, technicznie fascynujące wino z potężną historią, rygorystycznym prawem apelacyjnym i unikalnym terroir.

Są potrawy, które od razu ustawiają stół w określony sposób. Biała obrusowa elegancja, odpowiednie szkło, dłuższa chwila namysłu nad tym, co z czym połączyć. Pizza działa zupełnie inaczej. Ona nie wchodzi do naszego życia w formie uroczystości. Wchodzi wtedy, kiedy chcemy czegoś ciepłego, pocieszającego, soczystego i prostego w najlepszym możliwym znaczeniu tego słowa.

Zielona Góra po raz kolejny pokazała, że wino najlepiej smakuje tam, gdzie jest częścią miasta

Są wina, które po prostu towarzyszą wieczorowi. I są takie, które od pierwszego kieliszka nadają mu ton. Amarone należy właśnie do tej drugiej kategorii. To wino, które nie szuka lekkości ani łatwego wdzięku. Ma w sobie powagę, skupienie i głębię, która od razu ustawia atmosferę przy stole. Nie dlatego, że jest krzykliwe. Właśnie przeciwnie. Dlatego, że od początku czuć w nim ciężar historii, miejsca i czasu potrzebnego, by mogło powstać.

W tapas jest coś, czego trudno nauczyć się z książki.
Można oczywiście przeczytać, skąd wzięła się nazwa. Można dowiedzieć się, że tapa oznacza po hiszpańsku „pokrywkę” albo „przykrycie”. Można przytoczyć popularną historię o tym, że kiedyś kieliszek wina przykrywano kromką chleba, plasterkiem szynki lub czymś drobnym, co chroniło napój przed kurzem i owadami. Można nawet wejść głębiej w opowieści o Andaluzji, o dawnych gospodach, o zwyczajach łączenia wina z małą przekąską.

Wina musujące to znacznie więcej niż tylko efektowne bąbelki w kieliszku. Choć Szampan, Prosecco i Cava często bywają wrzucane do jednego worka, różnią się niemal wszystkim – od miejsca pochodzenia i metod produkcji, po smak, aromat i charakter. W tym przewodniku podpowiemy, jakie wino musujące wybrać na konkretną okazję i czym naprawdę różni się elegancki Szampan od lekkiego Prosecco czy hiszpańskiej Cavy.

Abruzja to region kontrastów. Z jednej strony Adriatyk, z drugiej Apeniny — a pomiędzy nimi krajobraz, w którym winnice mogą łapać słońce w dzień i oddychać chłodem nocy. To właśnie te różnice temperatur pomagają zachować w winach świeżość i precyzję. Abruzja potrafi robić czerwienie o pięknej strukturze, ale ma też białe odmiany, które w tym klimacie działają wręcz idealnie.

Na mapie Francji dzieli je niewielka odległość, a administracyjnie Beaujolais bywa traktowane jako najbardziej wysunięta na południe część Burgundii. W kieliszku to jednak dwa zupełnie różne światy, rządzące się inną logiką smaku – jak jazzowa improwizacja i filharmoniczna precyzja. Różnicę w codziennej praktyce wyznaczają przede wszystkim styl, struktura oraz szczep winogron, który nadaje ton zarówno winu, jak i kuchni.

Gamay i granit. Dwie twarze Cru Beaujolais.

W Beaujolais Gamay nie jest dodatkiem do krajobrazu.
Jest jego sednem.

Vin Santo to jedno z tych win, które wymykają się współczesnym kategoriom. Nie powstaje według sezonowych trendów, nie reaguje na mody, nie próbuje nikogo przekonywać. Jest takie, jakie było od wieków. A jego historia najlepiej smakuje wtedy, gdy pozwoli się jej wybrzmieć powoli.

Są miejsca, w których wino smakuje inaczej już od pierwszego łyku. Apulia — kraina oliwek, czerwonej ziemi i białych miasteczek stojących pod oślepiającym słońcem — jest jedną z nich. A jeśli jest odmiana, która potrafi opisać ten krajobraz lepiej niż słowa, to z pewnością jest to Negroamaro.

Są takie regiony, które mają w sobie coś z biżuterii – mienią się różnymi odcieniami, ale wszystkie pochodzą z jednego źródła. Tak właśnie działa Valpolicella, położona na północ od Werony, między jeziorami, wiatrem z gór Lessini i łagodnym śródziemnomorskim klimatem.
To tu od setek lat powstają jedne z najbardziej charakterystycznych włoskich czerwieni.

Kiedy myślimy o Rioja, widzimy rubinowy blask czerwonych win, beczkowe aromaty i taniny, które z wiekiem łagodnieją. Ale jeśli spojrzymy w stronę gór na północy regionu, tam, gdzie ziemia styka się z niebem, a poranne mgły snują się nad doliną Ebro – zobaczymy coś zupełnie innego. Zobaczymy Rioję Sandry Bravo.