Niewiele czerwonych odmian potrafi tak łatwo przekonać do siebie osoby stawiające pierwsze kroki w świecie wina, a jednocześnie budzić tak wielkie emocje wśród doświadczonych kolekcjonerów. Merlot może być prosty, soczysty i niemal natychmiast gotowy do picia. Może również tworzyć głębokie, złożone wina, których rozwój w butelce liczy się w dziesięcioleciach

Bordeaux kojarzy się z wielkimi nazwami, klasyfikacjami, aukcjami i butelkami, których ceny potrafią przyprawić o zawrót głowy. Łatwo przez to zapomnieć, że zanim powstała cała ta prestiżowa hierarchia, wino było przede wszystkim częścią krajobrazu, handlu i codziennego stołu. Jednym z miejsc, w których zaczęła się jego międzynarodowa historia, było Graves.

Bułgaria to jeden z tych krajów, które mają winiarskie DNA zapisane bardzo głęboko. Wino robiono tu od tysięcy lat – na długo przed tym, zanim pojawiły się nowoczesne apelacje i marketingowe hasła. Klimat zawsze sprzyjał czerwonym odmianom: dużo słońca, długie dojrzewanie owoców, stabilna pogoda w okresie zbiorów.

Kiedy w latach 70. świat zachwycał się narodzinami Supertoskanów, winiarstwo we Włoszech zmieniało się na zawsze. Bolgheri, Sassicaia, Tignanello – nazwy, które brzmiały jak manifest. Wina powstające poza regułami DOC zdobyły rynki i krytyków, otwierając nową erę włoskiego wina.
Supertoskany pokazały światu, że Toskania to nie tylko rustykalne Chianti w butelkach w słomianych koszykach. Nagle włoskie wina mogły konkurować z Bordeaux i Napa Valley. To był wizerunkowy przełom – bez tych win trudno byłoby mówić o obecnej pozycji Włoch na mapie światowego wina.

W sercu Toskanii, na wzgórzach Carmignano, gdzie winnice przeplatają się z gajami oliwnymi, leży posiadłość Capezzana – jedno z najstarszych miejsc uprawy winorośli we Włoszech. Już w 804 roku powstał dokument potwierdzający produkcję wina i oliwy właśnie tutaj!

Gdyby w teleturnieju Milionerzy padło pytanie o największy region winiarski w Europie, spodziewam się, że niewielu postawiłoby na La Manchę. Tymczasem to zdecydowanie najbardziej rozległy obszar uprawy winorośli na starym kontynencie. Do niedawna był on nawet większy niż wszystkie winnice Australii.

Gdy w 1692 roku dwaj przyjaciele Cunraad Boin i Christoffel Esterhuizzen rozpoczęli sadzenie 2000 krzewów winorośli, z pewnością nie zdawali sobie sprawy, że napisali pierwszy rozdział historii jednej z najwspanialszych winnic w Południowej Afryce.

Często słyszę, że ktoś ma ochotę na delikatne w smaku czerwone wino (niemal tak samo często pada stwierdzenie wino półwytrawne), ale żeby jednocześnie miało nuty dojrzałych owoców. Najlepiej, gdy będzie również lekki posmak suszonej śliwki czy wanilii. W praktyce sprowadza się taki opis do wytrawnego wina o niskiej kwasowości i raczej mało szorstkich taninach. Gdzie szukać zatem łagodnych win, które jednocześnie nie rujnują portfela?

Gdy jeździmy samochodem do krajów basenu Morza Śródziemnego wszystko jest w najlepszym porządku. Jeśli jednak zaplanowaliśmy podróż lotniczą, sytuacja staje się czasami niezręczna. A wszystko przez nasze pamiątkarstwo. Nie wiem czy Wy też tak macie, ale staramy się zazwyczaj przywozić z podróży jakieś pamiątki.

Kompozytorzy - z tego zawsze słynęło Bordeaux. Tamtejsi winiarze byli w stanie z komponowania zrobić prawdziwą sztukę. I to Sztukę przez duże Sz. Wykazali się nie lada kunsztem, skoro w wielu regionach winiarskich miesza się odmiany winogron, aby zrobić wina. Ale to właśnie bordoscy producenci (po prawdzie winni kupcy bardzo im w tym pomogli) potrafili stworzyć coś, co obecnie nosi nazwę klasycznego kupażu.

Nazwa Vermentino może kojarzyć się z procesem fermentacji. I w pewnym sensie jest w tym trochę prawdy, bo winogrona są przecież poddawane fermentacji, aby uzyskać z nich wino. A vermentino to odmiana winorośli szlachetnej (vitis vinifera), czyli częściej przechodzi proces zamiany cukru przy udziale drożdży w alkohol, niż jest zjadana jako owoc.

Mają w sobie coś z pionierów lub szlifierzy diamentów. Pionierów, gdyż wkraczają na tereny zupełnie nieoczywiste lub nigdy wcześniej nie rozważane jako miejsca do prowadzenia jakiejś formy aktywności. Szlifierzy, gdyż potrafią spojrzeć na pewne okoliczności z zupełnie nowej perspektywy i swoją pracą przemienić je w błyszczące klejnoty.

Przecieraliśmy oczy ze zdumienia. Nie dosyć, że krowy miały rogi wielkości poręczy przy schodach w naszym domu, wszystko przypominało pastwiska niczym z prerii amerykańskiej, to jeszcze na koniach jeździli prawdziwi kowboje. A przecież byliśmy we Włoszech, niedaleko Grosseto. I nie był to park rozrywki, ale wjazd do Parku Narodowego Uccelina. Enolog Fabrizio Testa, jeden z ówczesny inicjatorów powstania projektu piwno-restauracyjno-winiarskiego Frank & Serafico wyjaśnił nam, że tutaj w ten sposób od dawna hoduje się rogate bydło.

Chile, mimo że rozciąga się za wysokim i odległym pasmem Andów wzdłuż wybrzeża Pacyfiku, jest chyba najbardziej europejskim krajem Ameryki Południowej. Z pewnością pod względem rozwoju winiarstwa.  Praktycznie nieprzerwanie od XVI wieku uprawia się w Chile winorośl i produkuje wino.
To jeden z niewielu krajów, gdzie nadal nie dotarła plaga filoksery, które skutecznie zdewastowała winnice na całym świecie. 

Gdy wszyscy wokół robią podobne rzeczy, często rodzi się chęć wyróżnienia się. Ludźmi kieruje ciekawość i pragnienie sprawdzenia czy potrafią zrobić coś nowego, innego. Taka pewnie była bezpośrednia przyczyna świadomego mieszania różnych szczepów w winach.