Przez wiele lat Barbera miała w Piemoncie jasno określone miejsce. Nie była winem od wielkich okazji ani butelką przeznaczoną do wieloletniego dojrzewania. Była winem stołu – obecnym, potrzebnym i lubianym. Podawano ją do makaronu, duszonego mięsa, kiełbas, pieczeni i dań opartych na pomidorach. Nie wymagała ceremonii. Miała smakować, odświeżać i zachęcać do kolejnego kęsa. I robiła to znakomicie.

Bułgaria to jeden z tych krajów, które mają winiarskie DNA zapisane bardzo głęboko. Wino robiono tu od tysięcy lat – na długo przed tym, zanim pojawiły się nowoczesne apelacje i marketingowe hasła. Klimat zawsze sprzyjał czerwonym odmianom: dużo słońca, długie dojrzewanie owoców, stabilna pogoda w okresie zbiorów.

Vin Santo to jedno z tych win, które wymykają się współczesnym kategoriom. Nie powstaje według sezonowych trendów, nie reaguje na mody, nie próbuje nikogo przekonywać. Jest takie, jakie było od wieków. A jego historia najlepiej smakuje wtedy, gdy pozwoli się jej wybrzmieć powoli.

Nie każde świętowanie musi mieć w sobie alkohol.
Czasem wystarczy coś, co pobudza zmysły – subtelnie, elegancko i z bąbelkami.
I właśnie w ten sposób powstał jeden z najbardziej fascynujących trendów ostatnich lat: musujące herbaty.

Kiedy w latach 70. świat zachwycał się narodzinami Supertoskanów, winiarstwo we Włoszech zmieniało się na zawsze. Bolgheri, Sassicaia, Tignanello – nazwy, które brzmiały jak manifest. Wina powstające poza regułami DOC zdobyły rynki i krytyków, otwierając nową erę włoskiego wina.
Supertoskany pokazały światu, że Toskania to nie tylko rustykalne Chianti w butelkach w słomianych koszykach. Nagle włoskie wina mogły konkurować z Bordeaux i Napa Valley. To był wizerunkowy przełom – bez tych win trudno byłoby mówić o obecnej pozycji Włoch na mapie światowego wina.

Pionowa podróż w czasie z Villa di Capezzana

W miniony piątek przenieśliśmy się do serca Toskanii – i to nie tylko geograficznie, ale też historycznie. Zorganizowaliśmy wyjątkową degustację, której bohaterem było flagowe wino winnicy Capezzana – Villa di Capezzana.

Gdy słyszymy „wino pomarańczowe”, często pierwszą reakcją jest: „Pomarańczowe? Czy to coś w stylu Aperola?”. Nic bardziej mylnego! Wino pomarańczowe nie jest ani mieszanką białego wina z likierem, ani nowinką marketingową. To biały trunek, który dzięki specjalnemu procesowi produkcji zyskuje złoto-pomarańczową barwę, bogactwo aromatów i pełny smak, który zachwyca sommelierów i amatorów win bursztynowych na całym świecie. 

Wino od wieków kojarzy się z butelką – ciężką, elegancką, często z korkiem, który sam w sobie stał się symbolem celebracji i wyjątkowych chwil. Jednak współczesny rynek i rosnąca świadomość ekologiczna sprawiają, że opakowanie na wino to temat szerszy, niż mogłoby się wydawać. Obok klasycznych szklanych butelek pojawia się wino w kartonie, coraz popularniejsze rozwiązania typu bag-in-box, a nawet eksperymenty w stylu wino w puszce i wino w papierowym kartonie. Każda z tych form ma swoje zalety i wady, a także inny wpływ na środowisko. Spróbujmy więc spojrzeć na to z perspektywy praktycznej, ekologicznej i – nie oszukujmy się – również marketingowej.

W sercu Toskanii, na wzgórzach Carmignano, gdzie winnice przeplatają się z gajami oliwnymi, leży posiadłość Capezzana – jedno z najstarszych miejsc uprawy winorośli we Włoszech. Już w 804 roku powstał dokument potwierdzający produkcję wina i oliwy właśnie tutaj!

Za każdym razem, gdy sięgasz po kieliszek wina, wiedz, że jego smak nie płynie z samych winogron, ale również z rodzaju drożdży winiarskich. To właśnie one, dzięki swojej aktywności, decydują o tym, czy trunek będzie miał bogaty bukiet, harmonijną strukturę czy wręcz przeciwnie – zabraknie mu życia i charakteru. 

Ale czy zastanawiałeś się kiedyś, czym różnią się drożdże hodowlane od tych naturalnych i jak wpływają na ostateczny efekt w kieliszku? Odpowiedź znajdziesz w tym wpisie.

Są wina, które mówią o stylu winiarza. I są takie, które mówią o miejscu. W przypadku Müller-Catoir z Haardt w Palatynacie mamy do czynienia z wyjątkową sytuacją: jedno nazwisko, jeden rocznik, ta sama odmiana – i dwa zupełnie różne głosy terroir. Riesling z Bürgergarten i Riesling z Mandelgarten to podróż przez dwa sąsiadujące światy – równie ambitne, ale skrajnie odmienne w charakterze.

Zaskakującym może to się wydać, ale jest jeden region winiarski, który czerpie korzyści z ocieplania się klimatu. To środkowa część doliny Loary we Francji. A dokładniej rzecz ujmując obszar Montlouis sur Loire. 

Ta historia zaczyna się podobnie, jak wiele innych. Jednak jej dalszy ciąg, cechuje swoista oryginalność.

Na początku XX wieku trójka przyjaciół, absolwentów inżynierii rolno-spożywczej, założyła firmę wspierającą rolników i winogrodników w regionie Ribera del Duero. Nie pochodzili z rodzin winiarskich, ale chcieli zrewitalizować stare winnice i uprawiać winorośl w sposób przyjazny dla gleby. Po kilku latach Marta, Manuel i Nacho postanowili wykorzystać swoją wiedzę we własnej winnicy. Początkowo sprzedawali winogrona lokalnym producentom, ale w 2008 roku spotkali enologa Cesara Mate, który pomógł im stworzyć pierwsze wino. Po pozytywnych opiniach zdecydowali się na kolejny krok – założenie Bodegas Marta Mate, zakup kolejnych parceli i budowę przetwórni.

Gdy w 1692 roku dwaj przyjaciele Cunraad Boin i Christoffel Esterhuizzen rozpoczęli sadzenie 2000 krzewów winorośli, z pewnością nie zdawali sobie sprawy, że napisali pierwszy rozdział historii jednej z najwspanialszych winnic w Południowej Afryce.

Najbardziej znanymi europejskimi winami z odmiany Sauvignon Blanc są wina Sancerre. Nie wszyscy jednak wiedzą, że ten zdominowany przez aromatyczną białą winorośl region, rodzi także wybitne czerwone wina.

Gdy w sugestiach gastronomicznych do czerwonego wina znajdujemy informację, że pasuje do steków, pieczeni czy kotletów jagnięcych, nie budzi ona żadnych wątpliwości. Kompozycja czerwone wino i danie mięsne ma swoje uzasadnienie. Ale co począć w sytuacji, gdy jesteśmy zwolennikami kuchni warzywnej? Zrezygnować z czerwonych win? Niekoniecznie.

Wioska Assmannshausen połączona jest linią kolejową z miastem Ruedesheim am Rhein. Wprawdzie obie miejscowości leżą nad brzegiem Renu, ale to właśnie transport pociągami pomógł wysyłać wina z Rheingau w odległe zakątki Europy.