Bordeaux kojarzy się z wielkimi nazwami, klasyfikacjami, aukcjami i butelkami, których ceny potrafią przyprawić o zawrót głowy. Łatwo przez to zapomnieć, że zanim powstała cała ta prestiżowa hierarchia, wino było przede wszystkim częścią krajobrazu, handlu i codziennego stołu. Jednym z miejsc, w których zaczęła się jego międzynarodowa historia, było Graves.

Kiedy w latach 70. świat zachwycał się narodzinami Supertoskanów, winiarstwo we Włoszech zmieniało się na zawsze. Bolgheri, Sassicaia, Tignanello – nazwy, które brzmiały jak manifest. Wina powstające poza regułami DOC zdobyły rynki i krytyków, otwierając nową erę włoskiego wina.
Supertoskany pokazały światu, że Toskania to nie tylko rustykalne Chianti w butelkach w słomianych koszykach. Nagle włoskie wina mogły konkurować z Bordeaux i Napa Valley. To był wizerunkowy przełom – bez tych win trudno byłoby mówić o obecnej pozycji Włoch na mapie światowego wina.

Pionowa podróż w czasie z Villa di Capezzana

W miniony piątek przenieśliśmy się do serca Toskanii – i to nie tylko geograficznie, ale też historycznie. Zorganizowaliśmy wyjątkową degustację, której bohaterem było flagowe wino winnicy Capezzana – Villa di Capezzana.

W sercu Toskanii, na wzgórzach Carmignano, gdzie winnice przeplatają się z gajami oliwnymi, leży posiadłość Capezzana – jedno z najstarszych miejsc uprawy winorośli we Włoszech. Już w 804 roku powstał dokument potwierdzający produkcję wina i oliwy właśnie tutaj!

Gdyby w teleturnieju Milionerzy padło pytanie o największy region winiarski w Europie, spodziewam się, że niewielu postawiłoby na La Manchę. Tymczasem to zdecydowanie najbardziej rozległy obszar uprawy winorośli na starym kontynencie. Do niedawna był on nawet większy niż wszystkie winnice Australii.

Gdy w 1692 roku dwaj przyjaciele Cunraad Boin i Christoffel Esterhuizzen rozpoczęli sadzenie 2000 krzewów winorośli, z pewnością nie zdawali sobie sprawy, że napisali pierwszy rozdział historii jednej z najwspanialszych winnic w Południowej Afryce.

Gdy w sugestiach gastronomicznych do czerwonego wina znajdujemy informację, że pasuje do steków, pieczeni czy kotletów jagnięcych, nie budzi ona żadnych wątpliwości. Kompozycja czerwone wino i danie mięsne ma swoje uzasadnienie. Ale co począć w sytuacji, gdy jesteśmy zwolennikami kuchni warzywnej? Zrezygnować z czerwonych win? Niekoniecznie.

Kto czytał poprzedni post o winie Brink Family Vineyards, ten wie, że Cabernet Sauvignon lubi dojrzewanie w dębowej beczce. Ale dlaczego czasami dwa wina z tej samej odmiany winogron, dojrzewają np. 12 miesięcy w dębinie, a wyraźnie inaczej smakują?

Kupaż dwóch odmian winorośli czasami może wyglądać jak stare dobre małżeństwo, a bywa i tak, że zapowiada początek nowej znajomości.

Dzisiaj zapraszamy Was do Langwedocji. W południowej Francji, na wapiennych tarasach, winorośl dzieli słońce z garrigue (niską, gęstą, krzewiastą roślinność charakterystyczną dla suchych gleb) i drzewami oliwnymi. Rodzinna winnica Viranel rozciąga się na prawie 40 hektarach.

Kompozytorzy - z tego zawsze słynęło Bordeaux. Tamtejsi winiarze byli w stanie z komponowania zrobić prawdziwą sztukę. I to Sztukę przez duże Sz. Wykazali się nie lada kunsztem, skoro w wielu regionach winiarskich miesza się odmiany winogron, aby zrobić wina. Ale to właśnie bordoscy producenci (po prawdzie winni kupcy bardzo im w tym pomogli) potrafili stworzyć coś, co obecnie nosi nazwę klasycznego kupażu.

Medyceusze przyczynili się w ogromnym stopniu do rozbudowy Florencji i rozwoju sztuki oraz architektury na terenie środkowych Włoch. Niewielu jednak chyba wie, że byli również budowniczymi muru liczącego sobie ponad 50 km długości. Wykonano go z piaskowca i kamienia, a dostęp do ogrodzonego terenu zapewniały imponujące bramy i śluzy. Teren, który został opasany Barco Reale (jak nazwano ów mur) był od pierwszej połowy XVII wieku, ogromnym rezerwatem przyrody oraz … obszarem do polowań dla książąt z rodu Medyceuszy. 

Jest chyba tylko kilka zwrotów w świecie wina, które na pozór brzmią zwyczajnie, ale w gruncie rzeczy zawierają w sobie sporo informacji dla osób wiedzących co się za nimi kryje. Bo przecież cóż dziwnego jest w określeniu “prawy brzeg” czy “lewy brzeg”? Gdy słyszymy w rozmowie takie stwierdzenie, może wydawać się, że ktoś chce powiedzieć, gdzie coś się znajduje. Tymczasem jest to tylko fragment większej całości.