Latem najchętniej wracamy do win, które dają natychmiastowe poczucie świeżości, ale nie kończą się na prostym, chłodnym pierwszym wrażeniu. Szukamy butelek soczystych, rześkich, dobrze zbudowanych, a przy tym na tyle lekkich w odbiorze, by naturalnie towarzyszyły kuchni opartej na warzywach, ziołach, rybach, owocach morza i prostych daniach, w których ważniejsza od ciężaru jest czystość smaku.

Są potrawy, które od razu ustawiają stół w określony sposób. Biała obrusowa elegancja, odpowiednie szkło, dłuższa chwila namysłu nad tym, co z czym połączyć. Pizza działa zupełnie inaczej. Ona nie wchodzi do naszego życia w formie uroczystości. Wchodzi wtedy, kiedy chcemy czegoś ciepłego, pocieszającego, soczystego i prostego w najlepszym możliwym znaczeniu tego słowa.

Kiedy ktoś mówi „niemiecki wytrawny riesling”, łatwo wyobrazić sobie jedną, dość prostą kategorię: świeżość, cytrus, kwasowość, może trochę mineralności. A potem nalewamy do kieliszka trzy wina z trzech regionów — Ernst Bretz z Hesji Nadreńskiej, Weingut Meulenhof z Mozeli i Corvers Kauter Oestricher Lenchen z Rheingau — i nagle okazuje się, że riesling potrafi być zaskakująco różny, choć cały czas pozostaje sobą. Właśnie to chcieliśmy pokazać w tym porównaniu: nie tyle „który jest lepszy”, ile jak bardzo miejsce zmienia styl wina.

Szparagi to jeden z tych produktów, które naprawdę smakują sezonem. Pojawiają się na chwilę, ale wystarczy kilka tygodni, by całkowicie zmienić rytm kuchni. Robi się lżej, świeżej, bardziej wiosennie. Wraz z nimi wraca też pytanie, które co roku budzi sporo emocji: jakie wino do szparagów? I właśnie tutaj zaczyna się najciekawsza część, bo szparagi nie są jednym smakiem. Białe i zielone szparagi to dwa różne światy, a to od razu zmienia reguły gry przy stole.

Powietrze pachnie wilgotnym mchem, a w lesie słychać trzask gałązek – zaczyna się sezon na grzyby. To czas, gdy aromatyczne dania proszą się o wino, które dorówna im głębią i charakterem.

Wino bez alkoholu? Jeszcze niedawno ta fraza powodowała uśmiech politowania. Dziś budzi ciekawość. I – co ważniejsze – smakuje naprawdę dobrze.

Są wina, które mówią o stylu winiarza. I są takie, które mówią o miejscu. W przypadku Müller-Catoir z Haardt w Palatynacie mamy do czynienia z wyjątkową sytuacją: jedno nazwisko, jeden rocznik, ta sama odmiana – i dwa zupełnie różne głosy terroir. Riesling z Bürgergarten i Riesling z Mandelgarten to podróż przez dwa sąsiadujące światy – równie ambitne, ale skrajnie odmienne w charakterze.

Sekty to niemieckie wina musujące, przy których warto zatrzymać się na chwilę i poświęcić im trochę uwagi. Pozwoli to nam lepiej zrozumieć różnice, jakie możemy spotkać w kieliszku.

Czy nurtowało Was kiedyś pytanie, dlaczego mozelskie Rieslingi, pochodzące często od tego samego producenta, potrafią różnić się wyraźnie pod względem ceny?

Nie spieszyliśmy się. Leżały sobie grzecznie, dobrze zabezpieczone i czekały na odpowiedni moment. Wreszcie nadszedł ten czas. Mamy zatem dla Was ciekawe zadanie. A właściwie bardziej doświadczenie, niż zadanie. Bo to będzie szansa na przeżycie ciekawej przygody, bez konieczności wychodzenia z domu. Jednocześnie okazja do wzbogacenia wiedzy, a może i pretekst do zorganizowania spotkania z przyjaciółmi.

Kiedy myślisz o soczystej, aromatycznej golonce z kapustą, Twoje pierwsze skojarzenie to pewnie piwo, prawda? A co jeśli powiem, że białe wino – i to nie byle jakie, bo Riesling – może być równie doskonałym towarzyszem tego klasycznego dania?

Riesling Party zorganizowaliśmy już po raz szósty, aby pokazać różnorodność i wysoką jakość winiarstwa zza naszej zachodniej granicy. Wydarzenie wpisuje się w ogólnopolskie Tygodnie Rieslinga, których inspiratorem i patronem jest Niemiecki Instytut Wina.

Z pozoru brak w tym wszystkim logiki. No bo dlaczego, skoro słowo Dry (lub Trocken czy Sec) znaczy „wytrawny”, to w przypadku musujących win informuje nas, że mamy do czynienia z winem raczej półwytrawnym?

Za każdym razem, gdy u nich byliśmy witali nas musującym winem. Był to zawsze orzeźwiający kieliszek, który niczym u wędrowca, spłukiwał nam „kurz w gardle po podróży”. Nawet jakoś szczególnie nie zastanawialiśmy się, co właściwie pijemy. Ważne, że dawało orzeźwienie i mogliśmy z nowymi siłami rozpocząć wizytę oraz rozmowę o winach Hesji Nadreńskiej.

To było chyba kilka lat temu i później już tego rodzaju sytuacja nie powtórzyła się. Przyszła do mnie klientka i zapytała o wina z Austrii. Nim zdążyłem dopytać, jaki rodzaj stylistyki ma na myśli, powiedziała, że owszem bardzo lubi dojrzałe Grünery Veltlinery, ale tym razem ma ochotę na solidnego Rieslinga. 

Dzisiaj piszemy do Was z Rheingau. Odwiedzamy region, a w zasadzie winnicę Corvers-Kauter tuż po zasadniczej części winobrania. Piwnice w Oestrich-Winkel to miejsce z 250-letnią historią, które nadal inspiruje i fascynuje. Jest wspaniale ponownie tu być!

Jakob Heinrich Catoir w 1968 roku rozpoczął proces skupowania parceli leżących na północ od miejscowości Neustadt an der Weinstrasse. Poświęcił temu zadaniu 40 lat swojego życia. I na początku obecnego stulecia posiadłość Müller-Catoir powróciła do pierwotnej formy, jaką miała w połowie XVIII wieku. Następca Jakoba Philipp David Catoir mówi, że gdyby nie determinacja ojca, nie udałoby się odzyskać wielu działek, które w wyniku dziedziczenia trafiły w ręce bardzo różnych ludzi.

Moglibyśmy dzisiaj zacząć tak: 13 marca 1435 roku Klaus Kleinfisch, administrator hrabiego Johanna IV. z Katzenelnbogen, kupił winorośl, którą zamierzał posadzić w winnicy w Rüsselsheim. W dokumencie sprzedaży po raz pierwszy w historii pojawia się słowo "Riesling". W ten sposób 13 marca określa się jako dzień urodzin Rieslinga. 

My jednak zaczniemy inaczej. 

To jest naprawdę zadziwiająca historia.  Ostatnio będąc w Alzacji natknęliśmy się na stare butelki win z nazwą Tokay. Na pozór można by przypuszczać, że wino pochodzi z Węgier (przecież pierwsze skojarzenie z winami węgierskimi brzmi Tokay). Tymczasem na etykietach wyraźnie widniał napis Tokay d’Alsace. Madziarskie wina butelkowane we Francji?