Jak rozróżnić niemieckie Rieslingi?
Kiedy ktoś mówi „niemiecki wytrawny riesling”, łatwo wyobrazić sobie jedną, dość prostą kategorię: świeżość, cytrus, kwasowość, może trochę mineralności. A potem nalewamy do kieliszka trzy wina z trzech regionów — Ernst Bretz z Hesji Nadreńskiej, Weingut Meulenhof z Mozeli i Corvers Kauter z Rheingau — i nagle okazuje się, że riesling potrafi być zaskakująco różny, choć cały czas pozostaje sobą. Właśnie to chcieliśmy pokazać w tym porównaniu: nie tyle „który jest lepszy”, ile jak bardzo miejsce zmienia styl wina.

Jak smakuje Riesling z Hesji Nadreńskiej?

Zacznijmy od Hesji Nadreńskiej. To największy region winiarski Niemiec, z krajobrazem znacznie łagodniejszym niż w Mozeli. Nie dominują tu dramatyczne ściany winnic, ale raczej szerzej rozłożone, falujące wzgórza i bardziej rolniczy pejzaż. Klimat jest ciepły i sprzyjający dojrzewaniu: mało opadów, ciepłe lata, łagodne zimy, a do tego sporo gleb lessowych, wapiennych i gliniastych.

W praktyce oznacza to często rieslingi bardziej otwarte w owocu, trochę mniej „napięte” niż w chłodniej odczuwanej Mozeli, ale nadal świeże i czyste.

I dokładnie tak wypada Ernst Bretz Riesling trocken. To wino z wapiennych gleb, dojrzewające w stalowych zbiornikach. W aromacie ma cytrusy, zielone jabłka, odświeżającą mineralność i delikatny akcent miodowy, a w ustach jest harmonijne, żywe i wyraźnie wytrawne, ale nie ostre. To riesling, który nie zaczyna od surowości ani od sztywnej mineralności. Zaczyna od czytelności i przyjemności. Dlatego bardzo dobrze pasuje do owoców morza, morskich ryb i szparagów — wszędzie tam, gdzie wino ma dodać świeżości, ale nie zdominować talerza. 

Riesling znad Mozeli

Potem wchodzimy w Mozelę i od razu zmienia się sceneria. Tu wszystko jest bardziej strome, bardziej pionowe i bardziej spektakularne. Połowa winnic leży na stromych lub tarasowych zboczach o nachyleniu przekraczającym 30 stopni, a część dochodzi nawet do 70 stopni. Do tego dochodzą łupki i w wielu miejscach klasyczne, mozelskie gleby skalne, które świetnie magazynują i oddają ciepło. To terroir, które bardzo mocno rzeźbi styl rieslinga.

Weingut Meulenhof Riesling trocken jest świetnym przykładem tej bardziej smukłej, mozelskiej twarzy rieslinga. Mamy tu 12% alkoholu, łupek, stal i bardzo czysty profil: zielone i żółte jabłka, chłodne kamienne tło, długi jabłkowy posmak i wyraźną świeżość. To ważne, bo w tym winie nie chodzi o owocową obfitość. Chodzi o strukturę, mineralność i budowę.  Dlatego tak dobrze odnajduje się przy pieczonych i smażonych rybach, delikatnym drobiu czy wieprzowinie w jasnych sosach. Tam jego mineralny finisz naprawdę robi robotę. 

A potem jest Rheingau, który bardzo często daje rieslingi bardziej zrównoważone, z jeszcze bogatszą strukturą. Region leży na północnym brzegu Renu, ale dzięki charakterystycznemu zakolowi rzeki i osłonie wzgórz Taunusu korzysta z wyjątkowo sprzyjającego mikroklimatu. Riesling dojrzewa tu długo na suchych, kamienistych, południowych stokach, zachowując finezyjną kwasowość i delikatne aromaty. Sam region ma zresztą najwyższy udział rieslinga w nasadzeniach spośród niemieckich obszarów winiarskich.

Czym cechuje się Riesling z Rheingau?

W przypadku Corvers Kauter Oestricher Lenchen Riesling dochodzi jeszcze bardzo konkretne siedlisko. Oestricher Lenchen to południowy stok z głębokimi żwirowymi lessami, lessowo-gliniastymi fragmentami i cięższymi marglami, które zapewniają krzewom dobrą gospodarkę wodną. Samo wino dojrzewa w stali, pochodzi z parceli położonych na około 200 m n.p.m., łącząc cytrusową świeżość z dojrzałą brzoskwinią, dobrze osadzoną kwasowością i miękkim, eleganckim śladem na finiszu. To riesling, który nie buduje wrażenia przez ostrość. Buduje je przez spokój i klasę. Nic dziwnego, że dobrze sprawdza się jako aperitif albo przy delikatnych daniach. 

Czym się różnią 3 regiony?
I tu dochodzimy do rzeczy najpraktyczniejszej: jak rozpoznawać te regiony w ciemno albo przynajmniej pół-w-ciemno?

Jeśli riesling wydaje się bardziej otwarty, owocowy, od razu czytelny, z cytrusem i jabłkiem, ale bez wielkiej surowości, warto pomyśleć o Rheinhessen.

Jeśli jest smukły, kamienny, bardziej mineralny, z jabłkiem, limonką i „łupkowym” chłodem, mocno pachnie Mozelą.

Jeśli zaś łączy cytrus z dojrzalszym owocem, na przykład brzoskwinią, i wydaje się bardziej uporządkowany, elegancki, z lepiej „wpisaną” kwasowością, bardzo możliwe, że to Rheingau.

To oczywiście skrót, a nie twarda reguła dla każdej butelki, ale w praktyce działa zaskakująco dobrze. Gdyby ująć to jeszcze prościej, można zapamiętać taki klucz:

Hesja Nadreńska — owoc i swoboda,

Mozela — łupek i mineralność,

Rheingau — brzoskwinia i struktura.

I właśnie dlatego tak lubimy takie porównania. Bo riesling nie jest tylko „świeżym niemieckim białym”.
Jest odmianą, która wyjątkowo dobrze pokazuje różnicę między regionami. A trzy butelki: Ernst Bretz, Weingut Meulenhof i Corvers Kauter Oestricher Lenchen robią to naprawdę czytelnie.

Leszek, Eliza & zespół Buy Wine