W latach 90. w świecie wina zaczęło krążyć hasło ABC – Anything But Chardonnay. Wszystko, byle nie Chardonnay. Odmiana była wszędzie, a szczególnie modne stały się wtedy wina pełne, dojrzałe, mocno alkoholowe, intensywnie potraktowane nową beczką i często przechodzące fermentację malolaktyczną. Wanilia, tost, masło, tropikalny owoc – i jeszcze trochę wanilii.

Gdybyśmy weszli dziś do piwnicy niewielkiego, biodynamicznego producenta i zobaczyli rząd dużych glinianych naczyń, łatwo byłoby pomyśleć, że trafiliśmy do najbardziej progresywnej części współczesnego świata wina.

Różowe wino musujące często wybieramy najpierw oczami. Bladoróżowy, łososiowy, malinowy albo miedziany kolor wygląda w kieliszku wyjątkowo efektownie. Łatwo więc uznać, że rose jest przede wszystkim bardziej romantyczną lub letnią wersją klasycznych bąbelków.

Bordeaux kojarzy się z wielkimi nazwami, klasyfikacjami, aukcjami i butelkami, których ceny potrafią przyprawić o zawrót głowy. Łatwo przez to zapomnieć, że zanim powstała cała ta prestiżowa hierarchia, wino było przede wszystkim częścią krajobrazu, handlu i codziennego stołu. Jednym z miejsc, w których zaczęła się jego międzynarodowa historia, było Graves.

Nie każde wino musi być poważne, długo dojrzewające i przeznaczone do degustowania w skupieniu. Niektóre są po prostu stworzone po to, by wnosić lekkość, aromat i radość. Moscato d’Asti należy właśnie do tej kategorii – choć przez pewien czas świat wina nie zawsze potrafił tę pozorną prostotę właściwie docenić.

Przez wiele lat Barbera miała w Piemoncie jasno określone miejsce. Nie była winem od wielkich okazji ani butelką przeznaczoną do wieloletniego dojrzewania. Była winem stołu – obecnym, potrzebnym i lubianym. Podawano ją do makaronu, duszonego mięsa, kiełbas, pieczeni i dań opartych na pomidorach. Nie wymagała ceremonii. Miała smakować, odświeżać i zachęcać do kolejnego kęsa. I robiła to znakomicie.

Europejskie Sauvignon Blanc ma zupełnie inny rytm niż jego najbardziej rozpoznawalna, nowoświatowa odsłona. Gdy myśli się o tej odmianie przez pryzmat Marlborough czy innych regionów Nowego Świata, do głowy od razu przychodzą intensywne aromaty, mocna ekspresja tropikalnego owocu, wyraźna zieloność i styl, który działa niemal od pierwszego kontaktu. To Sauvignon Blanc efektowne, bezpośrednie i bardzo łatwe do rozpoznania. Europa pokazuje jednak, że ta sama odmiana może być bardziej zniuansowana, bardziej regionalna i mniej przewidywalna.

Nie każdy festiwal wina zostawia po sobie takie samo wrażenie. Są wydarzenia poprawnie zorganizowane, przyjemne, sympatyczne — i są też takie, które od początku mają własny charakter. Muśnięci Krośnie Odrzańskim należą właśnie do tej drugiej grupy.

Pignolo. Dawna duma Friuli, która wróciła z niemal całkowitego zapomnienia.

Są wina, które po prostu towarzyszą wieczorowi. I są takie, które od pierwszego kieliszka nadają mu ton. Amarone należy właśnie do tej drugiej kategorii. To wino, które nie szuka lekkości ani łatwego wdzięku. Ma w sobie powagę, skupienie i głębię, która od razu ustawia atmosferę przy stole. Nie dlatego, że jest krzykliwe. Właśnie przeciwnie. Dlatego, że od początku czuć w nim ciężar historii, miejsca i czasu potrzebnego, by mogło powstać.

Wina musujące to znacznie więcej niż tylko efektowne bąbelki w kieliszku. Choć Szampan, Prosecco i Cava często bywają wrzucane do jednego worka, różnią się niemal wszystkim – od miejsca pochodzenia i metod produkcji, po smak, aromat i charakter. W tym przewodniku podpowiemy, jakie wino musujące wybrać na konkretną okazję i czym naprawdę różni się elegancki Szampan od lekkiego Prosecco czy hiszpańskiej Cavy.

Jeśli polskie wino ma przekonywać nie tylko ciekawością „nowości”, ale wiarygodnością, potrzebuje dwóch rzeczy: dobrego miejsca i konsekwencji. Winnica Saganum ma jedno i drugie – a do tego jeszcze trzeci element, rzadki w polskim krajobrazie: ciągłość historii.

Vin Santo to jedno z tych win, które wymykają się współczesnym kategoriom. Nie powstaje według sezonowych trendów, nie reaguje na mody, nie próbuje nikogo przekonywać. Jest takie, jakie było od wieków. A jego historia najlepiej smakuje wtedy, gdy pozwoli się jej wybrzmieć powoli.

Są takie regiony, które mają w sobie coś z biżuterii – mienią się różnymi odcieniami, ale wszystkie pochodzą z jednego źródła. Tak właśnie działa Valpolicella, położona na północ od Werony, między jeziorami, wiatrem z gór Lessini i łagodnym śródziemnomorskim klimatem.
To tu od setek lat powstają jedne z najbardziej charakterystycznych włoskich czerwieni.

Kiedy myślimy o Rioja, widzimy rubinowy blask czerwonych win, beczkowe aromaty i taniny, które z wiekiem łagodnieją. Ale jeśli spojrzymy w stronę gór na północy regionu, tam, gdzie ziemia styka się z niebem, a poranne mgły snują się nad doliną Ebro – zobaczymy coś zupełnie innego. Zobaczymy Rioję Sandry Bravo.