Degustację rozpoczęliśmy od zejścia do piwnicy. Daniel Twardowski ma dwa pomieszczenia o łukowatych sklepieniach i kamiennych ścianach pokrytych ciemnym nalotem. Gdy okoliczna gleba obfituje w wodę na łupkach pojawiają się jej krople, które pozytywnie wpływają na wilgotność panującą w piwnicy. Każde z pomieszczeń przeznaczone jest na jeden rocznik wina.

Ale mamy oto jeszcze jedną niespodziankę! Kilka dni temu pisaliśmy o dwóch nowych winach od Alvara de Dios Hernandeza. Jest jednak również trzecie! Vaguery powstaje 1500 butelek, Yavallo 1000, a ... wina Rapadal tylko 736. I to nie każdego roku. Tylko w rocznikach, gdy pogoda pozwoliła odpowiednio dojrzeć owocom Dona Blanca.

Już przyzwyczailiśmy się do lekkiego stylu win Alvara de Dios Hernadeza. Mimo, że jego przetwórnia znajduje się w regionie Toro, słynącym z ciężkich, esencjonalnych win, to butelki wychodzące spod ręki Alvara zawsze są wyraźnie soczyste. I to bez względu na to, czy powstały z owoców pochodzących z parceli El Maderal, oddalonej o kilkanaście kilometrów od jego rodzinnej wioski El Pego czy z poletka Villadepera leżącego w regionie Arribes del Duero.

W roku 1961 grupa rolników uprawiających winorośl w jednej z alpejskich dolin postanowiła zawrzeć porozumienie, na mocy którego powstała spółdzielnia Eisacktaler.

Conrad Vlok jest zdolnym winiarzem. Nawet można powiedzieć, że bardzo zdolnym. Ma przy tym swoją specjalizację. Co wcale nie jest tak oczywiste, gdy myślimy o winiarzach zbierających doświadczenia w wielu miejscach. Conrad jest mistrzem Sauvignon Blanc i Semillion. Zaczynając kolejną winiarską przygodę na Przylądku Igielnym w winnicy Strandveld wiedział, że przyjdzie mu się zmierzyć z podmuchami wiatru z nad Atlantyku. Potrafił jednak wykorzystać ten klimat oraz zróżnicowanie glebowe i wprowadzić najmłodszy region winiarski RPA do grona siedlisk, o których głośno na świecie.

Jadąc z Paryża czy Szampanii na południe Francji, po drodze mija się gleby wapienne i gliniaste. Dlatego Szampan powstaje najczęściej z Pinot Noir i Chardonnay. Jadąc dalej, dociera się do Burgundii, gdzie ponownie rosną te same odmiany winogron, ponieważ wciąż jesteśmy na wapieniach i glinach. Dojeżdżając do Beaujolais gleby zmieniają się na granitowe.

Jeśli przez 170 lat rodzina produkuje wino, to raczej oczywistym jest, że nazwa winnicy i samych win ma wiele wspólnego z przodkami, ważnym wydarzeniem historycznym czy określoną lokalizacją. W kolejnych pokoleniach kultywuje się tę tradycję i buduje jej dalszą historię. Czasami jednak historia potrafi wyznaczyć własne ścieżki i otworzyć nowy rozdział w dziejach rodziny.

W polskich winnicach często rosną krzewy określane jako hybrydy, czyli krzyżówki różnych odmian winorośli. Powstały po to, aby lepiej dopasować uprawy do miejscowego klimatu. Po wyraźnym odrzuceniu w połowie ubiegłego wieku, hybrydy zaczynają wracać do łask winiarzy na całym świecie.

Przypuszczam, że część z was miała już okazję spotkać się z określeniem feinherb. Od niedawna pojawia się ono na etykietach niemieckich win i z tego względu może rodzić szereg wątpliwości, jak należy je rozumieć.

Kto czytał poprzedni post o winie Brink Family Vineyards, ten wie, że Cabernet Sauvignon lubi dojrzewanie w dębowej beczce. Ale dlaczego czasami dwa wina z tej samej odmiany winogron, dojrzewają np. 12 miesięcy w dębinie, a wyraźnie inaczej smakują?

Na butelkach win Franciacorta trudno znaleźć wskazówkę, w jaki sposób powstały bąbelki. Winiarze w wielu miejscach na świecie, opanowawszy tradycyjną, czyli szampańską metodę produkcji, chętnie o tym mówią. We Franciacorcie już nie muszą. Jedne z najbardziej rygorystycznych zasad produkcji musujących win, przyniosły oczekiwany efekt. Musiaki z okolic miejscowości Brescia, pod względem jakości, pną się w górę w tempie błyskawicznym. Świadczą o tym coraz wyższe noty wystawiane przez winiarskie autorytety.

Są niewielkie. Przechodząc obok trudno je zauważyć. Rosną głównie z tropikach. W Europie upodobały sobie jedynie wybrane siedliska. Robią przy tym zawrotną furorę w gastronomii. I to zarówno w postaci owoców, jak i pąków kwiatowych. Kapary. Bo o nich mowa, można znaleźć na murkach wzmacniających tarasowe pola, porośnięte odmianami Chardonnay, Pinot Noir, Pinot Blanc i od niedawna również Erbamat.

Nie pamiętam już ile razy słyszałam, że ktoś potrzebuje szampana. Czy to na prezent, czy aby uczcić jakąś okazję. Ostatecznie okazuje się, że w zasadzie chodzi o wino, które wygląda jak szampan, ale wcale nie musi pochodzić z Szampanii. Ważne, aby były bąbelki, solidna butelka oraz korek zabezpieczony metalowym koszyczkiem. A jeśli będzie pochodziło z Francji, to tym lepiej. Bo chodzi o efekt, a niekoniecznie o smak.

Najczęściej musimy czekać na kolejny rocznik, aby skonfrontować dwie butelki takiego samego wina i poszukać różnic. Bywa jednak, że winiarz produkuje wino w kilku wersjach.

To miały być TYLKO wakacje. Żadnych wizyt w winnicach, sam relaks i świetna zabawa w dobrym towarzystwie. Nasz przyjaciel Romek, najpierw zaproponował kierunek wyjazdu – Toskania, a potem zajął się całą organizacją. Początkowo nawet jakoś szczególnie nie analizowałem miejsca, które zostało wybrane na naszą bazę wypadową

Z pozoru brak w tym wszystkim logiki. No bo dlaczego, skoro słowo Dry (lub Trocken czy Sec) znaczy „wytrawny”, to w przypadku musujących win informuje nas, że mamy do czynienia z winem raczej półwytrawnym?

Za każdym razem, gdy u nich byliśmy witali nas musującym winem. Był to zawsze orzeźwiający kieliszek, który niczym u wędrowca, spłukiwał nam „kurz w gardle po podróży”. Nawet jakoś szczególnie nie zastanawialiśmy się, co właściwie pijemy. Ważne, że dawało orzeźwienie i mogliśmy z nowymi siłami rozpocząć wizytę oraz rozmowę o winach Hesji Nadreńskiej.