Kiedy ktoś mówi „niemiecki wytrawny riesling”, łatwo wyobrazić sobie jedną, dość prostą kategorię: świeżość, cytrus, kwasowość, może trochę mineralności. A potem nalewamy do kieliszka trzy wina z trzech regionów — Ernst Bretz z Hesji Nadreńskiej, Weingut Meulenhof z Mozeli i Corvers Kauter Oestricher Lenchen z Rheingau — i nagle okazuje się, że riesling potrafi być zaskakująco różny, choć cały czas pozostaje sobą. Właśnie to chcieliśmy pokazać w tym porównaniu: nie tyle „który jest lepszy”, ile jak bardzo miejsce zmienia styl wina.

W tapas jest coś, czego trudno nauczyć się z książki.
Można oczywiście przeczytać, skąd wzięła się nazwa. Można dowiedzieć się, że tapa oznacza po hiszpańsku „pokrywkę” albo „przykrycie”. Można przytoczyć popularną historię o tym, że kiedyś kieliszek wina przykrywano kromką chleba, plasterkiem szynki lub czymś drobnym, co chroniło napój przed kurzem i owadami. Można nawet wejść głębiej w opowieści o Andaluzji, o dawnych gospodach, o zwyczajach łączenia wina z małą przekąską.

Bułgaria to jeden z tych krajów, które mają winiarskie DNA zapisane bardzo głęboko. Wino robiono tu od tysięcy lat – na długo przed tym, zanim pojawiły się nowoczesne apelacje i marketingowe hasła. Klimat zawsze sprzyjał czerwonym odmianom: dużo słońca, długie dojrzewanie owoców, stabilna pogoda w okresie zbiorów.

Sancerre to jedno z tych miejsc, które świat wina zapamiętał bardzo konkretnie. Białe. Świeże. Mineralne. Sauvignon Blanc.
Ale Sancerre ma też drugie oblicze – spokojniejsze, bardziej intymne i znacznie rzadziej opuszczające Francję. To czerwone wina z Pinot Noir, które powstają na tych samych wzgórzach, ale mówią zupełnie innym językiem.

Szczególnie wtedy, gdy wyrastają z gleb zwanych Silex.

Są miejsca, w których wino smakuje inaczej już od pierwszego łyku. Apulia — kraina oliwek, czerwonej ziemi i białych miasteczek stojących pod oślepiającym słońcem — jest jedną z nich. A jeśli jest odmiana, która potrafi opisać ten krajobraz lepiej niż słowa, to z pewnością jest to Negroamaro.

Są wina, które zyskują sławę dzięki wiekowej tradycji. I są takie, których początek można wskazać niemal co do dnia. Pinotage to jedno z bardziej świadomie zaprojektowanych win świata — odmiana winogron, której historia zaczyna się w 1924 roku… w ogrodzie botanicznym Uniwersytetu w Stellenbosch.

Kiedy w latach 70. świat zachwycał się narodzinami Supertoskanów, winiarstwo we Włoszech zmieniało się na zawsze. Bolgheri, Sassicaia, Tignanello – nazwy, które brzmiały jak manifest. Wina powstające poza regułami DOC zdobyły rynki i krytyków, otwierając nową erę włoskiego wina.
Supertoskany pokazały światu, że Toskania to nie tylko rustykalne Chianti w butelkach w słomianych koszykach. Nagle włoskie wina mogły konkurować z Bordeaux i Napa Valley. To był wizerunkowy przełom – bez tych win trudno byłoby mówić o obecnej pozycji Włoch na mapie światowego wina.

Wina z Apulii od lat cieszą się ogromną popularnością w Polsce. A wśród nich prawdziwym królem jest Primitivo – odmiana o ciekawej historii i wyjątkowym smaku.

Gdy nadchodzi trzeci czwartek listopada, winiarski świat wstrzymuje oddech, by wspólnie ogłosić: „Le Beaujolais Nouveau est arrivé!”. To święto młodego wina to nie tylko okazja do degustacji, ale też przypomnienie o bogatej tradycji regionu Beaujolais. Dziś przeżywa on renesans, zachwycając winami pełnymi charakteru, szczerości i autentyczności.

Są takie odmiany, które podróżują po świecie i zmieniają swoje oblicze w zależności od miejsca. Sauvignon Blanc to najlepszy przykład – potrafi być subtelne i eleganckie, a zarazem aromatyczne i wybuchowe. Aby to udowodnić, zestawiliśmy dwa wina, które doskonale reprezentują style Starego i Nowego Świata

Visintini Pinot Grigio Ramato – klasyka w nowoczesnym wydaniu

Ramato to wino z duszą i historią. Powstaje z odmiany Pinot Grigio, której skórki mają różowo-szary odcień. W tradycji Friuli winogrona poddawano krótkiej maceracji ze skórkami, co nadawało winu miedziany kolor – stąd nazwa ramato (od włoskiego rame – miedź). To był styl popularny przez stulecia, zanim Pinot Grigio stał się synonimem lekkiego, neutralnego białego wina.

Nie każda odmiana winorośli potrafi odnaleźć swoje miejsce na nowo, ale Malbec w Argentynie zrobił to z niezwykłą pewnością. Przywieziony tu w połowie XIX wieku przez francuskiego agronoma Michela Pougeta, trafił na idealne warunki – wysokie położenie, znakomite nasłonecznienie, suche powietrze i chłodne noce, które zachowują w winogronach równowagę i świeżość.

Są wina, które mówią o stylu winiarza. I są takie, które mówią o miejscu. W przypadku Müller-Catoir z Haardt w Palatynacie mamy do czynienia z wyjątkową sytuacją: jedno nazwisko, jeden rocznik, ta sama odmiana – i dwa zupełnie różne głosy terroir. Riesling z Bürgergarten i Riesling z Mandelgarten to podróż przez dwa sąsiadujące światy – równie ambitne, ale skrajnie odmienne w charakterze.

Wiosna nad jeziorem Garda? To nie tylko widoki i słońce, ale też... kieliszek Lugany!

Ta historia zaczyna się podobnie, jak wiele innych. Jednak jej dalszy ciąg, cechuje swoista oryginalność.

Sekty to niemieckie wina musujące, przy których warto zatrzymać się na chwilę i poświęcić im trochę uwagi. Pozwoli to nam lepiej zrozumieć różnice, jakie możemy spotkać w kieliszku.

Na początku XX wieku trójka przyjaciół, absolwentów inżynierii rolno-spożywczej, założyła firmę wspierającą rolników i winogrodników w regionie Ribera del Duero. Nie pochodzili z rodzin winiarskich, ale chcieli zrewitalizować stare winnice i uprawiać winorośl w sposób przyjazny dla gleby. Po kilku latach Marta, Manuel i Nacho postanowili wykorzystać swoją wiedzę we własnej winnicy. Początkowo sprzedawali winogrona lokalnym producentom, ale w 2008 roku spotkali enologa Cesara Mate, który pomógł im stworzyć pierwsze wino. Po pozytywnych opiniach zdecydowali się na kolejny krok – założenie Bodegas Marta Mate, zakup kolejnych parceli i budowę przetwórni.