Wina z odmiany Chardonnay są jednymi z najbardziej znanych na świecie. Wszak to jeden region winiarski sprawił, że Chardonnay uznawane jest za wyjątkowo szlachetną winorośl, która potrafi doskonale oddać charakter terroir (zespół cech siedliska, gdzie rosną winogrona). Międzynarodowa kariera odmiany rozpoczęła się w Burgundii, w północnej części wyspecjalizowanej w produkcji win z Chardonnay. Ten chłodny fragment regionu położony jest wokół miasteczka Chablis. To właśnie ta nazwa dała tożsamość tamtejszym winom.

Niemal wszyscy używają nazwy Pinot Grigio, ale w gruncie rzeczy odmiana nazywa się Pinot Gris. Jednak niesamowita popularność tych win sprawiła, że włosko brzmiące określenie przyjęło się znacznie lepiej. Gwoli porządku warto wspomnieć, że w Niemczech i Austrii używa się nazw Grau Burgunder lub Grauer Burgunder, a np. w Czechach Rulandskie Sede. Zostawmy jednak te frazeologiczne dywagacje i skoncentrujmy się na samej odmianie winogron.

Gdyby w teleturnieju Milionerzy padło pytanie o największy region winiarski w Europie, spodziewam się, że niewielu postawiłoby na La Manchę. Tymczasem to zdecydowanie najbardziej rozległy obszar uprawy winorośli na starym kontynencie. Do niedawna był on nawet większy niż wszystkie winnice Australii.

Gdy w 1692 roku dwaj przyjaciele Cunraad Boin i Christoffel Esterhuizzen rozpoczęli sadzenie 2000 krzewów winorośli, z pewnością nie zdawali sobie sprawy, że napisali pierwszy rozdział historii jednej z najwspanialszych winnic w Południowej Afryce.

Malbec, dziś najbardziej kojarzony z Argentyną, ma swoje historyczne korzenie w Europie, a dokładniej we Francji. To odmiana, która zyskała sławę przede wszystkim w regionie Cahors, położonym w południowo-zachodniej Francji. W Europie Malbec różni się od swojego argentyńskiego odpowiednika, zwłaszcza w stylu i charakterystyce win.

Odmiany winogron to stwierdzenie, które w dużej obfitości pojawia się w naszych postach. W oczywisty sposób najczęściej mamy do czynienia z tak zwanymi odmianami międzynarodowymi, czyli takimi, jakie można znaleźć niemal na całym świecie. Prym wiodą Chardonnay, Sauvignon Blanc, Merlot, Cabernet Sauvignon czy Pinot Noir. Jest jednak w Europie kraj, gdzie ta właśnie grupa winorośli nie odgrywa wiodącej roli. W Portugalii królują odmiany lokalne, nieuprawiane zazwyczaj w innych regionach świata.

Pomarańczowe wina mają długą i fascynującą historię, która sięga czasów starożytnych. Ich korzenie wywodzą się z regionu Kaukazu, a szczególnie z Gruzji, gdzie tradycja wytwarzania win w qvevri, czyli glinianych amforach, była praktykowana już 8000 lat temu. Po wiekach zapomnienia, wina te zyskały nowe życie na początku XX stulecia dzięki winiarzom z Włoch, zwłaszcza z regionu Friuli oraz z sąsiedniej Słowenii, którzy postanowili odnowić starożytne metody produkcji.

Często słyszę, że ktoś ma ochotę na delikatne w smaku czerwone wino (niemal tak samo często pada stwierdzenie wino półwytrawne), ale żeby jednocześnie miało nuty dojrzałych owoców. Najlepiej, gdy będzie również lekki posmak suszonej śliwki czy wanilii. W praktyce sprowadza się taki opis do wytrawnego wina o niskiej kwasowości i raczej mało szorstkich taninach. Gdzie szukać zatem łagodnych win, które jednocześnie nie rujnują portfela?

W ubiegłym roku zniknął z półek sklepowych błyskawicznie. Mimo, że krzewy są ciągle jeszcze bardzo młode, to Hibernal z Winnicy Morena był dojrzały, ze świeżą kwasowością i kompozycją tropikalnych owoców. Dlatego, z tym większym podnieceniem, oczekiwaliśmy kolejnego rocznika tej popularnej w Polsce odmiany.

Riesling Party zorganizowaliśmy już po raz szósty, aby pokazać różnorodność i wysoką jakość winiarstwa zza naszej zachodniej granicy. Wydarzenie wpisuje się w ogólnopolskie Tygodnie Rieslinga, których inspiratorem i patronem jest Niemiecki Instytut Wina.

Gdy odwiedziliśmy winnicę De Angelis, w ich przetwórni w Castel di Lama, był środek lata. Żar lał się z nieba, co typowe dla środkowych Włoch o tej porze roku. Spędziliśmy tego dnia już 4 godziny w samochodzie i rozglądaliśmy się za jakimś orzeźwieniem. Z prawdziwą radością powitaliśmy Alighiero, który jakby czytając w naszych oczach, zaproponował od razu degustację białych win, z dzięciołem na etykiecie.

Wielu sądziło, że z Garnachy wybitnych win raczej nie da się wyprodukować. No może w regionach Rioja czy Priorat tak, ale są to raczej wina kształtowane w dużym stopniu przez dojrzewanie w dębowej beczce. Co za tym idzie bardziej obfite, ekstraktywne, aromatyczne.
Tymczasem w regionie Mentrida ze starych krzewów Daniel Landi potrafił uzyskać wina świeże, soczyste, ale przy tym pełne treści. 

Hiszpańskich miłośników wina trudno jest przekonać do nowości. Znają swoje ikoniczne regiony winiarskie i tam próbują doszukiwać się prawdziwych perełek. A jednak w ostatnich latach dwie, nowe nazwy elektryzują iberyjski świat wina i są to nazwy mogące dla wielu brzmieć obco. Do czasu. Bo z całą pewnością to właśnie w Mentridzie i Sierra de Gredos powstają obecnie jedne z najbardziej fascynujących hiszpańskich win.

Ale mamy oto jeszcze jedną niespodziankę! Kilka dni temu pisaliśmy o dwóch nowych winach od Alvara de Dios Hernandeza. Jest jednak również trzecie! Vaguery powstaje 1500 butelek, Yavallo 1000, a ... wina Rapadal tylko 736. I to nie każdego roku. Tylko w rocznikach, gdy pogoda pozwoliła odpowiednio dojrzeć owocom Dona Blanca.

Jestem niemal przekonany, że wielu z Was zachwycało się malowniczymi widokami wjeżdżając z Austrii do Włoch autostradą A22. Pierwsze winnice, jakie można ujrzeć z okien samochodu po przekroczeniu przełęczy Brennero, to dolina rzeki Eisack. Wokół niej rozmieszczone są winnice dostarczające owoców na wina tłoczone w spółdzielni Eisacktal.

Conrad Vlok jest zdolnym winiarzem. Nawet można powiedzieć, że bardzo zdolnym. Ma przy tym swoją specjalizację. Co wcale nie jest tak oczywiste, gdy myślimy o winiarzach zbierających doświadczenia w wielu miejscach. Conrad jest mistrzem Sauvignon Blanc i Semillion. Zaczynając kolejną winiarską przygodę na Przylądku Igielnym w winnicy Strandveld wiedział, że przyjdzie mu się zmierzyć z podmuchami wiatru z nad Atlantyku. Potrafił jednak wykorzystać ten klimat oraz zróżnicowanie glebowe i wprowadzić najmłodszy region winiarski RPA do grona siedlisk, o których głośno na świecie.

Gdy w 1488 roku Bartolomeo Diaz i jego załoga portugalskich żeglarzy po raz pierwszy ujrzeli południowy kraniec Afryki, nie spodziewali się, że mają przed oczami miejsce, które stanie się w przyszłości źródłem najbardziej fascynujących białych win całego kontynentu.

Jadąc z Paryża czy Szampanii na południe Francji, po drodze mija się gleby wapienne i gliniaste. Dlatego Szampan powstaje najczęściej z Pinot Noir i Chardonnay. Jadąc dalej, dociera się do Burgundii, gdzie ponownie rosną te same odmiany winogron, ponieważ wciąż jesteśmy na wapieniach i glinach. Dojeżdżając do Beaujolais gleby zmieniają się na granitowe.

Przypuszczam, że część z was miała już okazję spotkać się z określeniem feinherb. Od niedawna pojawia się ono na etykietach niemieckich win i z tego względu może rodzić szereg wątpliwości, jak należy je rozumieć.