Odmiany winogron to stwierdzenie, które w dużej obfitości pojawia się w naszych postach. W oczywisty sposób najczęściej mamy do czynienia z tak zwanymi odmianami międzynarodowymi, czyli takimi, jakie można znaleźć niemal na całym świecie. Prym wiodą Chardonnay, Sauvignon Blanc, Merlot, Cabernet Sauvignon czy Pinot Noir. Jest jednak w Europie kraj, gdzie ta właśnie grupa winorośli nie odgrywa wiodącej roli. W Portugalii królują odmiany lokalne, nieuprawiane zazwyczaj w innych regionach świata.

Pomarańczowe wina mają długą i fascynującą historię, która sięga czasów starożytnych. Ich korzenie wywodzą się z regionu Kaukazu, a szczególnie z Gruzji, gdzie tradycja wytwarzania win w qvevri, czyli glinianych amforach, była praktykowana już 8000 lat temu. Po wiekach zapomnienia, wina te zyskały nowe życie na początku XX stulecia dzięki winiarzom z Włoch, zwłaszcza z regionu Friuli oraz z sąsiedniej Słowenii, którzy postanowili odnowić starożytne metody produkcji.

Region Rioja to serce hiszpańskiego winiarstwa, znany na całym świecie ze swoich wykwintnych czerwonych win. Przez wiele dekad Rioja kojarzyła się głównie z tradycyjnym stylem winifikacji, który polegał na długim starzeniu win w dębowych beczkach, co nadawało im charakterystyczny smak i aromat.

Czy zdarzyło się Wam zabrać na towarzyskie spotkanie przy grillu wino z Doliny Rodanu? Jest to bardzo możliwe, dlatego że wina Cotes du Rhone dostępne są w wielu miejscach i nie mają zazwyczaj wygórowanych cen. Bywa tak, że raz takie wino smakuje wybornie, innym razem jakoś niknie pośród pozostałych win lub obfitości grillowanych dań.

Czasami pojawia się nam w głowie refleksja, aby zadbać o swoją sylwetkę i przechodzimy wówczas w tryb DIETA. Zaczynamy zliczać kalorie, analizujemy różne warianty gastronomiczne, a wśród nich wybrzmiewa coraz mocniej pytanie: jakie wina pić na diecie?

Trochę znienacka pojawiła się w europejskich winnicach. Miała być ulepszoną wersją odmiany Sylvaner. Ostatecznie jest bardziej aromatyczna, ma wyższą kwasowość i potrafi urzec miłośników Sauvignon Blanc. Scheurebe, bo o tej odmianie mowa, to środkowo-europejska specjalność, która niewątpliwie zasługuje na uwagę.

Liczne wyjazdy turystyczne rodaków do Włoch sprawiły, że nazwa Valpolicella dobrze zadomowiła się w naszym kraju. Piękne widoki, łagodny klimat czy parki rozrywki zachęcają wielu z nas do kierowania swoich wakacyjnych kroków w okolice jeziora Garda. Jest to również świetne miejsce na przerwę w podróży do dalszych zakątków Półwyspu Apenińskiego.

Mawia się, że muzyka potrafi zwrócić uwagę na najbardziej delikatne kwestie. Inaczej działa spektakularna opera, a jeszcze inaczej pełna ekspresji piosenka aktorska, czy nastrojowy „kawałek” smooth jazzowy. Chyba jednak żaden inny rodzaj muzyki tak dobitnie nie przemawia jak rap. Tam sprawa jest prosta, dźwięki jedynie podkreślają to, co ma do powiedzenia artysta. Dlatego pomyśleliśmy sobie, że właśnie najlepiej byłoby gdyby powstał rapowy utwór opowiadający historię białych win z regionu Rioja.

Uwielbiamy spotkania z winiarzami. Dają nam nie tylko radość obcowania z miejscem, gdzie rodzi się wino, ale jest to również szansa zajrzenia do „pracowni alchemika” przemieniającego owoce w boski napój. Tym razem wybraliśmy się do Friuli, aby degustować w winnicy Visintini nowe roczniki. Towarzyszyła nam spora grupa miłośników wina, która chciała przekonać się, dlaczego tę część Włoch określa się jako awangardę italskiego winiarstwa.

Nie trzeba chyba nikogo przekonywać, że rozpoznajemy smaki słony, gorzki, słodki i kwaśny. Wielu również potrafi wyczuć smak umami, przypominający grzyby, dojrzały ser czy mięso. W Japonii coraz częściej mówi się o kokumi, szóstym smaku czy bardziej odczuciu, które można utożsamiać ze smacznością. Kokumi działa jak wzmacniacz pozostałych pięciu smaków.

Jeśli mieszkasz od dawna w Beaujolais, nie masz problemów z rozróżnieniem charakteru win z poszczególnych gmin. Gmin, które dają nazwy dziewięciu Cru. Nie ma przy tym znaczenia, że wszędzie powstają wina z jednej odmiany – Gamay.

Dlaczego Brunello di Montalcino cieszy się taką sławą? Wyjaśnień może być kilka.

Kilkanaście lat temu trudno było sobie wyobrazić ofertę win, w której mogło brakować Brunello di Montalcino. Król włoskich win stanowił wówczas obiekt westchnień każdego winomaniaka. Wyruszyliśmy zatem na poszukiwanie ciekawego producenta.

Degustację rozpoczęliśmy od zejścia do piwnicy. Daniel Twardowski ma dwa pomieszczenia o łukowatych sklepieniach i kamiennych ścianach pokrytych ciemnym nalotem. Gdy okoliczna gleba obfituje w wodę na łupkach pojawiają się jej krople, które pozytywnie wpływają na wilgotność panującą w piwnicy. Każde z pomieszczeń przeznaczone jest na jeden rocznik wina.

Ale mamy oto jeszcze jedną niespodziankę! Kilka dni temu pisaliśmy o dwóch nowych winach od Alvara de Dios Hernandeza. Jest jednak również trzecie! Vaguery powstaje 1500 butelek, Yavallo 1000, a ... wina Rapadal tylko 736. I to nie każdego roku. Tylko w rocznikach, gdy pogoda pozwoliła odpowiednio dojrzeć owocom Dona Blanca.

Już przyzwyczailiśmy się do lekkiego stylu win Alvara de Dios Hernadeza. Mimo, że jego przetwórnia znajduje się w regionie Toro, słynącym z ciężkich, esencjonalnych win, to butelki wychodzące spod ręki Alvara zawsze są wyraźnie soczyste. I to bez względu na to, czy powstały z owoców pochodzących z parceli El Maderal, oddalonej o kilkanaście kilometrów od jego rodzinnej wioski El Pego czy z poletka Villadepera leżącego w regionie Arribes del Duero.

W roku 1961 grupa rolników uprawiających winorośl w jednej z alpejskich dolin postanowiła zawrzeć porozumienie, na mocy którego powstała spółdzielnia Eisacktaler.

Conrad Vlok jest zdolnym winiarzem. Nawet można powiedzieć, że bardzo zdolnym. Ma przy tym swoją specjalizację. Co wcale nie jest tak oczywiste, gdy myślimy o winiarzach zbierających doświadczenia w wielu miejscach. Conrad jest mistrzem Sauvignon Blanc i Semillion. Zaczynając kolejną winiarską przygodę na Przylądku Igielnym w winnicy Strandveld wiedział, że przyjdzie mu się zmierzyć z podmuchami wiatru z nad Atlantyku. Potrafił jednak wykorzystać ten klimat oraz zróżnicowanie glebowe i wprowadzić najmłodszy region winiarski RPA do grona siedlisk, o których głośno na świecie.

Jadąc z Paryża czy Szampanii na południe Francji, po drodze mija się gleby wapienne i gliniaste. Dlatego Szampan powstaje najczęściej z Pinot Noir i Chardonnay. Jadąc dalej, dociera się do Burgundii, gdzie ponownie rosną te same odmiany winogron, ponieważ wciąż jesteśmy na wapieniach i glinach. Dojeżdżając do Beaujolais gleby zmieniają się na granitowe.

Jeśli przez 170 lat rodzina produkuje wino, to raczej oczywistym jest, że nazwa winnicy i samych win ma wiele wspólnego z przodkami, ważnym wydarzeniem historycznym czy określoną lokalizacją. W kolejnych pokoleniach kultywuje się tę tradycję i buduje jej dalszą historię. Czasami jednak historia potrafi wyznaczyć własne ścieżki i otworzyć nowy rozdział w dziejach rodziny.