Amarone nie wchodzi do kieliszka po cichu

Są wina, które po prostu towarzyszą wieczorowi. I są takie, które od pierwszego kieliszka nadają mu ton. Amarone należy właśnie do tej drugiej kategorii. To wino, które nie szuka lekkości ani łatwego wdzięku. Ma w sobie powagę, skupienie i głębię, która od razu ustawia atmosferę przy stole. Nie dlatego, że jest krzykliwe. Właśnie przeciwnie. Dlatego, że od początku czuć w nim ciężar historii, miejsca i czasu potrzebnego, by mogło powstać.

Amarone rodzi się w Valpolicelli, na wzgórzach niedaleko Werony. To właśnie tutaj od pokoleń uprawia się odmiany, które tworzą jego charakter: przede wszystkim Corvinę, Corvinone i Rondinellę. Nie ma tu jednego szczepu-bohatera. Jest raczej lokalna kompozycja, zbudowana wokół tradycji regionu i stylu, który dojrzewał przez lata.

Ale prawdziwa tajemnica Amarone zaczyna się nie od samych odmian, lecz od sposobu produkcji. Po zbiorach grona nie trafiają od razu do tłoczni. Najpierw przez około 100–120 dni podsuszają się w przewiewnych pomieszczeniach. W tym czasie tracą wodę, a w owocach koncentrują się cukry, ekstrakt i aromaty. To właśnie ten etap, znany jako appassimento, sprawia, że Amarone staje się gęstsze, głębsze i bardziej skupione niż klasyczne czerwienie. Nie bierze swojej siły z przypadku. Bierze ją z cierpliwości.

Historia Amarone jest zresztą piękna właśnie dlatego, że zaczyna się od innego wina. Jego przodkiem jest Recioto della Valpolicella — historyczne, słodkie wino regionu, również powstające z podsuszanych gron. Amarone narodziło się wtedy, gdy fermentację poprowadzono dalej, aż do stylu wytrawnego. Z tej samej tradycji powstało więc coś znacznie bardziej ciemnego, poważnego i monumentalnego. Sama nazwa Amarone wiąże się właśnie z tym zwrotem ku wytrawności i mocniejszemu charakterowi.

Na tym tle bardzo dobrze odnajduje się Carlo Boscaini Amarone. To wino zakorzenione w historycznej Valpolicelli, tworzone przez rodzinną winnicę, której dzieje sięgają 1948 roku. Powstaje z kupażu 40% Corvina, 40% Corvinone i 20% Rondinella, dojrzewa przez 24–30 miesięcy w dużych beczkach i ma 16% alkoholu. To jednak nie jest moc budowana dla efektu. Tutaj wszystko służy strukturze, harmonii i spokojnemu rozwijaniu głębi.

W smaku właśnie to czuć najlepiej. To wino intensywne, z wyraźnym ciężarem i długim oddechem. Świeży owoc przechodzi tu w wiśniową konfiturę, pojawiają się przyprawy, nuty tytoniu i długi finisz. Amarone nie opiera się na jednym aromacie. Ono raczej otwiera się warstwami — od owocu, przez przyprawowość, aż po bardziej dojrzałe, szlachetne tony.

To także wino, które lubi odpowiednie towarzystwo przy stole. Najlepiej czuje się przy pieczonych czerwonych mięsach, gulaszach, dziczyźnie i dojrzałych serach. Potrzebuje potraw o odpowiednim ciężarze, bo samo niesie w sobie dużą koncentrację. Ale prawda jest też taka, że Amarone często wychodzi poza klasyczne myślenie o pairingu. To jedna z tych butelek, które można otworzyć również po kolacji, kiedy jedzenie przestaje być najważniejsze, a wino przejmuje główną rolę.

I chyba właśnie w tym tkwi jego siła. Amarone nie jest winem codziennym. To wino na moment, w którym chce się zwolnić. Na wieczór, który ma mieć trochę więcej ciszy, trochę więcej skupienia i trochę więcej treści niż zwykle. Wino, które nie potrzebuje pośpiechu, bo samo zostało zbudowane z czekania, dojrzewania i czasu.

Carlo Boscaini Amarone bardzo dobrze streszcza tę opowieść. Jest klasyczne, rodzinne, głęboko osadzone w historycznej Valpolicelli i wierne temu, czym Amarone powinno być: winem złożonym, ciepłym, intensywnym i wyraźnie poważnym. Nie na każdy dzień. Ale właśnie dlatego tak dobrze zostającym w pamięci.

Leszek, Eliza & zespół Buy Wine