Przy jednej z dwóch głównych dróg przecinających wioskę Bechtolsheim, swoją winiarnię ma rodzina Bretzów. Słowo rodzina w tym przypadku nabiera szczególnego znaczenia, gdyż nieprzerwanie od 1721 roku kolejne pokolenia Bretzów zajmowały się uprawą winorośli i tłoczeniem wina.
W Hesji Nadreńskiej różnorodność wykorzystywanych odmian potrafi zmylić nawet wytrawnego miłośnika wina. Wprawdzie w ostatnim czasie Riesling zaczyna wysuwać się na pierwsze miejsce, ale historycznie najwięcej winnic porastały krzewy białego Müllera-Thurgaua i czerwonego Dornfeldera.

Hermann Müller urodził się w 1850 roku w szwajcarskim kantonie Thurgau. I być może nie byłoby to zdarzenie zasługujące na szczególne zainteresowanie, gdyby nie ścieżki kariery zawodowej, które doprowadziły go do stanowiska, pierwszego w historii, dyrektora winiarskiego instytutu w Geisenheim. Obecnie jest to najważniejszy uniwersytet w Niemczech, kształcący winogrodników i enologów. Doktor Müller, a później już profesor Politechniki w Zurichu, zajmował się botaniką oraz fizjologią roślin. Swoje życie poświęcił badaniu winorośli i przyczynił się do lepszego poznania ich natury

Rodzina Cheron pochodzi z Burgundii. Jednak od lat 60-tych ubiegłego wieku jej losy związane są z departamentem Vaucluse w Dolinie Rodanu. Tam Denis Cheron kupił pierwszą winnicę w regionie Vacqueyras. Jego syn Yves miał niesamowite szczęście, gdyż na początku lat 80-tych udało mu się dokupić dolinę u podnóża jednego ze szczytów górskiego pasma Dentelles de Montmirail.

Czasami potrafi zwieść swoimi aromatami i nawet wytrawnego miłośnika Sauvignon Blanc wyprowadzi w pole. Nie brakuje przykładów, gdy niezliczone rzesze winopijców, bezgraniczne oddanych świeżości i nutom tropikalnych owoców, przypalani rozgrzanym żelazem mówią, że mają w kieliszku Sauvignon. Gdy tymczasem jest w nim …Verdejo.

Półwysep Iberyjski najczęściej utożsamiany jest winiarsko z kolorem czerwonym. Panują tam wysokie temperatury, więc stosunkowo łatwo uzyskać odpowiednią dojrzałość winogron o ciemnej barwie skórki. Tymczasem w Hiszpanii powstaje także sporo białych win. Ich matecznikiem jest część kraju położona nad oceanem Atlantyckim, chociaż trzeba przyznać, że niemal 300 km od wybrzeża (a więc już w znacznie cieplejszej strefie) rozpościera się region Rueda, który słynie przede wszystkim z win o białym kolorze.

Jakob Heinrich Catoir w 1968 roku rozpoczął proces skupowania parceli leżących na północ od miejscowości Neustadt an der Weinstrasse. Poświęcił temu zadaniu 40 lat swojego życia. I na początku obecnego stulecia posiadłość Müller-Catoir powróciła do pierwotnej formy, jaką miała w połowie XVIII wieku. Następca Jakoba Philipp David Catoir mówi, że gdyby nie determinacja ojca, nie udałoby się odzyskać wielu działek, które w wyniku dziedziczenia trafiły w ręce bardzo różnych ludzi.

Mawia się, że pierwsze sekundy podczas spotkania kształtują nasze wyobrażenie o danej osobie. I nie ma chyba sensu wątpić w takie twierdzenie. Widzimy kogoś po raz pierwszy i jeszcze zanim ona czy on odezwą się, w naszej głowie pojawia się skojarzenie, jaki ten ktoś może być.

Gdyby nie pragmatyzm Papieża Jana XXII, być może wina z Châteauneuf-du-Pape nie zyskałyby światowej renomy. Tymczasem to właśnie bliskość do Awinionu sprawiła, że obszar na północ od tego miasta otoczony szczególną opieką papiestwa, już od XIV wieku podnosił jakość swoich win. Dzięki temu „Nowy zamek Papieża” stało się najbardziej znanym winem Południowego Rodanu.

Aromatyczne odmiany. Kochać czy nienawidzić? W zależności od miejsca uprawy krzewów, mogą dać wina monotonne, czasami nawet męczące. Innym razem potrafią urzekać swoją złożonością, ale i finezją, odkrywając nowe, nieznane wcześniej obszary aromatów i smaków.

Może to wydawać się trochę zaskakujące, ale we Włoszech spółdzielczość rolnicza ma się całkiem nieźle. Żeby nie powiedzieć, w niektórych przypadkach wręcz doskonale.

Moglibyśmy dzisiaj zacząć tak: 13 marca 1435 roku Klaus Kleinfisch, administrator hrabiego Johanna IV. z Katzenelnbogen, kupił winorośl, którą zamierzał posadzić w winnicy w Rüsselsheim. W dokumencie sprzedaży po raz pierwszy w historii pojawia się słowo "Riesling". W ten sposób 13 marca określa się jako dzień urodzin Rieslinga. 

My jednak zaczniemy inaczej. 

Od kilku dni czuliśmy jakiś rodzaj ekscytacji. Jechały, jechały i jakoś nie mogły dojechać do nas te nowe wina. No ale nareszcie mamy je! 

Dwa dni temu usłyszałem od znajomego ciekawe pytanie. Co sprawia, że w regionach winiarskich o bogatych tradycjach pojawiają się młodzi winiarze, którzy robią wina wyraźnie różniące się od tego co powstaje u ich sąsiadów i jednocześnie dzięki temu zachwycają winny świat?

Nie ma co się nad tym długo zastanawiać. Powszechnie słyszy się, że w Polsce wina z odmiany Primitivo cieszą się niesłabnącą popularnością. Jej sukces ma wpisaną nawet jedynkę w geny. 

Odwiedziny w odległej winnicy zawsze budzą emocje. A gdy jest to najbardziej wysunięta na południe winnica Afryki, to ekscytacja wzlatuje ponad wierzchołki drzew. Jednak nie tylko samo położenie jest tutaj wyjątkowe. Okolice przylądka igielnego składają się z bardzo różnorodnych gleb. A więc prawdziwy “ogród urodzaju” dla zdolnego winiarza. 

Zanim założyła własną winnicę pracowała przy produkcji wina w Prioracie. Zdobywała doświadczenie również w Bordeaux, Toskanii, Kaliforni i Nowej Zelandii. Zawsze jednak wiedziała, że powróci do rodzinnej Riojy i wystartuje ze swoim własnym projektem winiarskim.

Rodzina de Melo od setek lat była związana z portugalskim regionem DAO. Żyli lokalnie, produkując wino na potrzeby własne, rodziny i licznych znajomych. Poletka na, których sadzili winogrona przechodziły z rąk do rąk, by czasami powrócić do nich po latach. Rolniczy sposób funkcjonowania sprawiał, że nowoczesność nie zawitała do winnic rodziny de Melo. Metody uprawy i produkcji wina nie ulegały zmianom.

Pierre Fabre pochodzi z rodziny, która od 5 pokoleń zajmuje się w Langwedocji winem. Z początku jednak Pierre wybrał inną drogę. Poświęcił się karierze inżynierskiej i pracował w krajach Beneluxu. W 2004 roku zapragnął odnaleźć swoje korzenie jako winiarz. Powrócił do Langwedocji i kupił starą posiadłość położoną w połowie drogi pomiędzy Carcassonne, a Limoux. 

Początkowo myśleliśmy, że to tylko fajny pomysł, ale w czasie kolejnych lat koncepcja zaczęła ukazywać swoje coraz poważniejsze oblicze. Co więcej okazała się strategią, która z jednej strony wywołuje podniecenie związane z oczekiwaniem na nową odsłonę, a z drugiej pozwala miłośnikowi win zorientować się co spotka go po otwarciu butelki. Oczywiście pod warunkiem, że miłośnika cechuje wystarczająca wrażliwość i spostrzegawczość.