Ciavolich, Aries Pecorino, Abruzja, Włochy

Jak smakuje i pachnie

Aries Pecorino od Ciavolich to białe wino z Abruzji, które dobrze pokazuje, dlaczego Pecorino w ostatnich latach odzyskało uwagę producentów i miłośników włoskich win. Nie jest to biel wyłącznie lekka, neutralna i cytrusowa. Pecorino ma naturalnie więcej struktury, wyraźniejszą kwasowość, aromaty ziół, białych kwiatów i owoców, a w dobrych interpretacjach potrafi połączyć świeżość z dość szerokim środkiem smaku.

W kieliszku wino ma żółtą, średnio intensywną barwę. Nie jest bardzo blade, jak wiele prostych win aperitifowych, ale nie idzie też w stronę ciężkiej, złotej bieli. Kolor dobrze zapowiada styl: świeży, wytrawny, ale z pewną dojrzałością owocu i odrobiną większej struktury.

Aromat jest owocowy, ziołowy i lekko kwiatowy. Na początku pojawiają się słodko pachnące owoce tropikalne, cytrusy, żółte jabłko, gruszka i delikatny akcent brzoskwini. Po chwili dochodzą białe kwiaty, zioła, skórka cytryny i lekko suszony, bardziej wytrawny ton. Ten kontrast jest bardzo ważny: zapach może sugerować dojrzałość i słodycz owocu, ale wino na podniebieniu pozostaje wytrawne.

Pecorino często daje wina bardziej zdecydowane niż Trebbiano i mniej delikatne niż Passerina. W porównaniu z Cococciolą ma zwykle więcej ciała i mniej samej cytrusowej ostrości. W porównaniu z aromatycznym Sauvignon Blanc jest spokojniejsze w nosie, ale ma bardziej śródziemnomorską ziołowość i pełniejszą, bardziej słonawą końcówkę.

W ustach Aries jest wytrawny, świeży i dobrze zbudowany. Pierwszy plan zajmuje cytryna, żółte jabłko, gruszka, biała brzoskwinia i delikatna nuta egzotycznego owocu. Potem pojawia się ziołowość, lekki akcent suszonych owoców, skórka cytrusowa i subtelna mineralna wytrawność. Wino nie jest bardzo ostre, ale ma wystarczającą kwasowość, żeby zachować rześkość i dobrze działać przy jedzeniu.

Ważna jest też faktura. Większość wina dojrzewa w stalowych zbiornikach, dzięki czemu zachowuje czystość owocu, cytrusów, kwiatów i ziół. Niewielka część trafia jednak na krótko do francuskich tonneaux, co nie zmienia Aries w wino beczkowe, ale dodaje mu delikatnej szerokości, łagodniejszego środka i dłuższego finiszu. Nie należy więc spodziewać się wanilii, tostów czy maślanej ciężkości. Drewno jest tu raczej drobnym elementem struktury niż głównym aromatem.

Kwasowość jest wyraźna, ale nie agresywna. Pecorino potrafi być szczepem bardzo dynamicznym, czasem wręcz ostrym, szczególnie przy zbyt wczesnym zbiorze. W Aries świeżość jest dobrze połączona z dojrzałością owocu. Dzięki temu wino nie sprawia wrażenia cienkiego ani surowego. Ma lekkość, ale nie jest rozmyte.

Finisz jest długi jak na wino z tej kategorii cenowej i stylu. Powracają w nim białe kwiaty, zioła, skórka cytryny, żółte owoce i delikatna nuta suszonych owoców. Końcówka jest wytrawna, lekko słonawa i ziołowa. To właśnie ona sprawia, że Aries lepiej wypada przy stole niż jako zupełnie neutralne wino do szybkiego wypicia.

Najlepiej podawać je w temperaturze około 8–10°C. Mocniejsze schłodzenie podkreśli świeżość, cytrusy i kwasowość. Po kilku minutach w kieliszku wino pokaże więcej białych kwiatów, owoców tropikalnych, brzoskwini i ziół. Nie wymaga dekantacji, ale warto nie pić go prosto z lodówki, bo wtedy może stracić część swojej struktury i dłuższego finiszu.

Jak smakuje to wino?

Im znacznik na suwaku bliżej słowa "proste", tym wino jest uboższe w smaki i aromaty. Gdy suwak znajduje się przy słowie "złożone", wino pachnie i smakuje różnymi owocami, kwiatami, ziołami, ziemią, skórą, przetworami, itp. 
Pozycja znacznika przy słowie "słodkie" informuje o dużej zawartości naturalnego cukru (>200g/l). Gdy jest on tuż przy określeniu "wytrawne" oznacza, że w winie jest zaledwie 0-2 gramy cukru resztkowego.
Znacznik ustawiony pomiędzy słowami "łagodne" i "kwasowe" pokazuje poziom kwasowości wina. Im jest on bardziej po prawej stronie, tym ta intensywność wyższa.

Sugestie gastronomiczne

Aries Pecorino bardzo dobrze pasuje do ryb, grillowanych warzyw, zapiekanek, średnio dojrzałych serów, makaronów z warzywami i dań opartych na oliwie oraz ziołach. Można podać je do dorady, pstrąga, okonia morskiego, krewetek, risotta z owocami morza, makaronu z cukinią i pecorino, grillowanych szparagów, bakłażana, papryki, zapiekanki warzywnej, tarty z ricottą albo półtwardych serów owczych i krowich. Dobrze odnajdzie się również przy daniach z delikatną słonością, na przykład z bottargą, anchois, kaparami albo serem Pecorino, bo świeżość i ziołowość wina dobrze równoważą tłuszcz, sól i intensywność potrawy.

Kto stoi za tym winem

Ciavolich to jedna z historycznych rodzin winiarskich Abruzji. Ród miał bułgarskie korzenie i przybył do Miglianico w XVI wieku. W 1853 roku Francesco Ciavolich zbudował w Miglianico pierwszą rodzinną winiarnię, dziś uznawaną za jedną z najstarszych i najbardziej sugestywnych w regionie.

Historia producenta jest mocno związana z dawnym rolniczym rytmem Abruzji. W starej piwnicy winogrona tłoczono na górnym poziomie, a moszcz spływał do niżej położonych pomieszczeń, gdzie wino fermentowało i dojrzewało w dużych beczkach. Podziemne tunele, wykute w skale, pełniły nie tylko funkcję praktyczną, ale w czasie wojny stały się także schronieniem.

W XX wieku ważnym miejscem dla rodziny stało się Loreto Aprutino. W latach 60. Ciavolich pozyskali tam około 50 hektarów ziemi, a Giuseppe Ciavolich obsadził je między innymi Montepulciano, Trebbiano i Cococciolą. Dziś sercem produkcji pozostaje posiadłość w Contrada Salmacina, otoczona winnicami, oliwnikami i polami uprawnymi.

Obecnie posiadłość prowadzi Chiara Ciavolich. W oficjalnej filozofii producenta mocno podkreśla się ciągłość historii, autentyczność, związek z terytorium i unikanie ślepego podążania za chwilową modą rynku. W praktyce oznacza to wina, które mają pokazywać Abruzję nie tylko przez Montepulciano, ale także przez lokalne i regionalnie ważne białe odmiany, takie jak Pecorino i Cococciola.

Aries należy do linii win, które łączą czytelność odmiany z dość precyzyjną pracą w piwnicy. Nie jest winem eksperymentalnym ani bardzo technicznie obciążonym. Ma pokazać Pecorino w formie świeżej, czystej, ale z wyraźniejszą strukturą niż najprostsze białe wina regionu.

Jaka jest historia i idea wina

Pecorino jest jedną z najciekawszych białych odmian środkowych Włoch. Przez lata pozostawało w cieniu bardziej rozpowszechnionych szczepów, ale w Abruzji i Marche wróciło do łask, bo dobrze odpowiada na współczesne oczekiwania wobec białego wina: ma świeżość, wytrawność, ziołowość, strukturę i bardzo dobrą użyteczność przy jedzeniu.

Nazwa odmiany bywa kojarzona z owcami, ponieważ „pecora” po włosku oznacza owcę. Najczęściej tłumaczy się ją tym, że winorośl rosła na terenach związanych z pasterstwem, a dojrzewające grona były chętnie podjadane przez owce. Niezależnie od tej etymologii, w kieliszku Pecorino nie ma nic wspólnego z prostą ciekawostką. To odmiana, która potrafi dawać wina o wyraźnej osobowości.

Aries pokazuje Pecorino w wersji abruzyjskiej, świeżej i gastronomicznej. Nie chodzi tutaj o wino maksymalnie aromatyczne, lecz o równowagę między owocem, kwasowością, ziołami i dłuższym finiszem. To dobra alternatywa dla osób, które lubią włoskie białe wina, ale chcą czegoś bardziej charakternego niż neutralne Pinot Grigio i mniej oczywistego niż Sauvignon Blanc.

Warto odróżnić Aries od Pecorino z Marchii, na przykład z apelacji Offida. Tam odmiana często pokazuje nieco bardziej mineralny, napięty i czasem poważniejszy charakter. W Abruzji, szczególnie w tej interpretacji, ma więcej miękkiego owocu, śródziemnomorskiej ziołowości i przystępnej, ale niebanalnej struktury.

Idea wina jest czytelna: stworzyć Pecorino, które można podać zarówno jako aperitif, jak i do pełniejszego posiłku. Stalowe dojrzewanie daje świeżość, niewielki udział tonneaux dodaje głębi, a odmiana odpowiada za aromaty kwiatów, ziół, cytrusów i żółtych owoców.

Wino nie jest projektowane jako długa, kolekcjonerska biel, ale Pecorino ma naturalnie wystarczająco dużo kwasowości i struktury, by przez kilka lat zachować dobrą formę. Najwięcej przyjemności da jednak wtedy, gdy owoc, kwiaty i ziołowa świeżość są najbardziej czytelne.

Terroir i metoda produkcji

Aries Pecorino powstaje w apelacji IGP Terre d’Abruzzo. Winnice leżą na wysokości około 250 metrów nad poziomem morza. To nie jest ekstremalnie wysokogórskie Pecorino, lecz wino z pagórkowatej Abruzji, gdzie wpływ Adriatyku, ekspozycja wzgórz i gliniasto-wapienne gleby pomagają zachować równowagę między dojrzałością owocu a świeżością.

Gleby są gliniaste i wapienne. Taki typ podłoża sprzyja winom o nieco pełniejszym środku smaku, ale także z wytrawnym, mineralno-ziołowym finiszem. W Pecorino ma to znaczenie szczególne, bo odmiana sama z siebie daje dobrą kwasowość i potrafi zbudować wyraźniejszą strukturę niż wiele prostych białych szczepów regionu.

Zbiór odbywa się ręcznie, wcześnie rano, a owoce trafiają do winiarni w małych koszach. Grona są delikatnie tłoczone, a moszcz fermentuje w kontrolowanej temperaturze w stalowych kadziach. Po zakończeniu fermentacji niewielka część wina trafia na krótko do francuskich tonneaux z 2009 roku, gdzie dojrzewa przez około trzy miesiące.

Pod koniec lutego poszczególne partie są ponownie łączone, a wino trafia do butelek, w których odpoczywa jeszcze około dwóch miesięcy. Ten sposób produkcji dobrze tłumaczy jego styl: stal odpowiada za świeżość, kwiaty, cytrusy i zioła, natomiast niewielki udział tonneaux dodaje delikatnej szerokości, bez zamiany Aries w ciężkie wino beczkowe.

To Pecorino najlepiej rozumieć jako białe wino z Abruzji o codziennej, ale dopracowanej gastronomiczności. Jest rześkie, wytrawne i przystępne, ale ma więcej charakteru niż neutralna biel do szybkiego wypicia.

W skrócie:

Podawać z: rybami, grillowanymi warzywami, zapiekankami, średnio dojrzałymi serami.

Temperatura serwowania: 8^o - 10^oC

Apelacja: I.G.P. Terre d'Abruzzo

Dojrzewanie: w stalowych zbiornikach, niewielka część 3 miesiące w tonneaux

Położenie winnicy: 250 m. n. p. m.

Gleby: wapienno-gliniaste

FAQ – Ciavolich Aries Pecorino