Ciavolich, Giuliana Vicini Cococciola, Abruzja, Włochy

Jak smakuje i pachnie

Giuliana Vicini Cococciola od Ciavolich to białe wino z Abruzji w stylu lekkim, świeżym i bardzo bezpośrednim. W porównaniu z rozbudowaną Cococciolą Ciavolich jest jeszcze bardziej nastawione na prostą radość picia: jasny owoc, białe kwiaty, cytrusową świeżość i wytrawne, odświeżające zakończenie. Nie chodzi tu o wino ciężkie, beczkowe czy kolekcjonerskie, lecz o lokalną abruzyjską biel do aperitifu, sushi, sashimi i lekkiej kuchni.

W kieliszku ma jasną, słomkową barwę. Kolor jest delikatny, świeży i przejrzysty, bez złotych tonów sugerujących większą dojrzałość albo kontakt z drewnem. Już wizualnie zapowiada wino młode, rześkie i prowadzone w stalowym, czystym stylu.

Aromat jest subtelny, kwiatowy i świeży. Na pierwszym planie pojawiają się białe kwiaty, zielone jabłko, cytryna, limonka i lekka nuta białej brzoskwini. Nie jest to zapach intensywny jak w Sauvignon Blanc ani szeroki jak w Pecorino. Cococciola działa ciszej: świeżością, delikatnym owocem, ziołową aluzją i czystym, niemal chłodnym profilem.

Po chwili można wyczuć więcej zielonego owocu: niedojrzałe jabłko, agrest, skórkę cytryny i delikatny ton przypominający mokry kamień. Ten element jest bardzo ważny, bo odróżnia Cococciolę od neutralnych białych win codziennych. Wino jest proste w odbiorze, ale nie anonimowe. Ma własny abruzyjski charakter: cytrus, świeżość, lekka goryczka i wytrawny finisz.

W ustach jest wytrawne, lekkie i bardzo orzeźwiające. Pierwszy plan zajmuje zielone jabłko, limonka, cytryna, biały grejpfrut i delikatny akcent brzoskwini. Smak jest smukły, czysty i prowadzony świeżością. Nie ma tu ciężaru alkoholu, beczki ani szerokiej, kremowej struktury. Przy niewielkim alkoholu wino zachowuje lekkość i dużą pijalność.

Kwasowość jest wyraźna, ale nie agresywna. Cococciola to odmiana ceniona właśnie za świeżość, dlatego w tej butelce działa jak główny kręgosłup wina. Oczyszcza podniebienie, podbija cytrusowość i sprawia, że wino bardzo dobrze sprawdza się przy surowej rybie, owocach morza, lekkich warzywach i przekąskach.

W porównaniu z Pecorino, Cococciola ma mniej struktury i mniejsze wrażenie ciężaru. Pecorino potrafi dawać wina bardziej zbudowane, lekko słonawe i ziołowe. Cococciola jest bardziej przezroczysta, cytrusowa i aperitifowa. W porównaniu z Trebbiano może mieć więcej świeżości i bardziej wyrazisty zielono-cytrusowy charakter. W porównaniu z Passeriną jest mniej miękka owocowo, a bardziej rześka i wytrawna w końcówce.

Na finiszu pojawia się lekka, apetyczna goryczka. Można ją odczytać jako skórkę limonki, biały grejpfrut, zielone zioła albo delikatny migdałowy cień. To zakończenie nie jest wadą ani surowością. Przeciwnie — nadaje winu charakter i sprawia, że nie kończy się na samej prostocie zielonego jabłka.

Finisz jest czysty, świeży i średnio krótki do średniego. Powracają w nim cytryna, limonka, zielone jabłko, białe kwiaty i delikatna ziołowa nuta. Całość zostawia bardzo odświeżające wrażenie i zachęca do kolejnego łyku.

Najlepiej podawać je w temperaturze około 8–10°C. Mocniejsze schłodzenie podkreśli rześkość, cytrusy i lekkość. Po kilku minutach w kieliszku pojawi się więcej białych kwiatów, brzoskwini i łagodniejszego owocu. Nie wymaga dekantacji ani dłuższego otwierania. To wino stworzone do picia młodo, kiedy aromat jest najczystszy, a świeżość najbardziej wyrazista.

Jak smakuje to wino?

Im znacznik na suwaku bliżej słowa "proste", tym wino jest uboższe w smaki i aromaty. Gdy suwak znajduje się przy słowie "złożone", wino pachnie i smakuje różnymi owocami, kwiatami, ziołami, ziemią, skórą, przetworami, itp. 
Pozycja znacznika przy słowie "słodkie" informuje o dużej zawartości naturalnego cukru (>200g/l). Gdy jest on tuż przy określeniu "wytrawne" oznacza, że w winie jest zaledwie 0-2 gramy cukru resztkowego.
Znacznik ustawiony pomiędzy słowami "łagodne" i "kwasowe" pokazuje poziom kwasowości wina. Im jest on bardziej po prawej stronie, tym ta intensywność wyższa. 

Sugestie gastronomiczne

Giuliana Vicini Cococciola bardzo dobrze pasuje do sushi, sashimi, lekkich przystawek, owoców morza, surowych i delikatnie gotowanych ryb, sałatek, warzyw w tempurze oraz dań z cytrusowym akcentem. Można podać ją do sashimi z dorady, tuńczyka lub łososia, nigiri, maków z ogórkiem i awokado, krewetek, małży, carpaccio z ryby, sałatki z fenkułem, młodej cukinii, warzyw w cieście, burraty z oliwą albo lekkiego risotta z cukinią i krewetkami. Dzięki świeżości i wytrawnemu profilowi dobrze poradzi sobie także z potrawami, które potrzebują wina czystego, niearomatycznie dominującego i odświeżającego podniebienie.

Kto stoi za tym winem

Ciavolich to jedna z historycznych rodzin winiarskich Abruzji. Rodzina wywodzi się z rodu kupców wełny o bułgarskich korzeniach, który przybył do Miglianico w XVI wieku. W 1853 roku Francesco Ciavolich zbudował pierwszą rodzinną winiarnię, dziś uznawaną za jedną z najstarszych i najbardziej charakterystycznych w regionie.

Ważnym elementem rodzinnej historii było związanie się z Loreto Aprutino. Pod koniec XIX wieku małżeństwo Giuseppe Ciavolicha z Ernestą Vicini z Loreto Aprutino wyznaczyło nowy kierunek rozwoju majątku. W latach 60. XX wieku rodzina otrzymała tam około 50 hektarów ziemi, na których Giuseppe Ciavolich posadził między innymi Montepulciano, Trebbiano i Cococciolę.

Marka Giuliana Vicini ma jednak własny, bardzo osobisty sens. Powstała jako opowieść o Giulianie, kobiecie urodzonej w 1925 roku w Abruzji, której historia długo pozostawała w cieniu rodzinnych i społecznych ograniczeń. Pod koniec życia Giuliana zostawiła swój majątek w Miglianico siostrzenicy, Chiarze Ciavolich, z prośbą, aby wina produkowane w jej imieniu nie nosiły nazwiska Ciavolich, lecz Vicini — na pamiątkę ukochanej babki, Donny Ernestiny Vicini.

Dlatego ta etykieta nie jest tylko prostszą linią win. Ma także wymiar pamięci i symbolicznego odzyskania głosu. Wino Giuliana Vicini ma opowiadać o Abruzji w sposób codzienny, przystępny, ale zakorzeniony w rodzinnej historii. Cococciola dobrze pasuje do tej idei: jest lokalna, świeża, lekka i bezpośrednia, a jednocześnie niesie w sobie coś bardzo regionalnego.

Jaka jest historia i idea wina

Cococciola to stara biała odmiana Abruzji, przez lata mniej znana niż Trebbiano, Pecorino czy Passerina. Tradycyjnie ceniono ją za dobrą produkcyjność i ładną kwasowość. W przeszłości często trafiała do kupażów, aby wnosić świeżość i lekkość, ale dziś coraz częściej butelkuje się ją osobno, pokazując jej własny charakter.

Nazwa odmiany bywa łączona ze słowem „coccia”, czyli skorupka lub łupina. Ma to nawiązywać do twardszej skórki winogron. Ten obraz dobrze pasuje do stylu wina: Cococciola często ma zielonkawy, cytrusowy, lekko skórkowy charakter oraz delikatną goryczkę w zakończeniu.

Wersja Giuliana Vicini pokazuje Cococciolę w najbardziej bezpośredniej, codziennej formie. To wino nie próbuje udawać wielkiej, złożonej bieli. Ma być świeże, pachnące białymi kwiatami, lekkie, wytrawne i łatwe do połączenia z jedzeniem. Jego siłą jest czystość, a nie ciężar.

To wino stworzone do świeżości, nie do długiego dojrzewania. Najwięcej przyjemności daje wtedy, gdy zielone jabłko, cytryna, białe kwiaty i orzeźwiająca kwasowość są najbardziej czytelne.

Terroir i metoda produkcji

Giuliana Vicini Cococciola powstaje w apelacji Colline Pescaresi IGP z odmiany Cococciola. Winnice leżą w Abruzji, na wysokości około 250 metrów nad poziomem morza. To pagórkowate położenie pozwala zachować świeżość, ale daje też wystarczająco dużo słońca, aby owoce osiągnęły dojrzałość. W przypadku Cococcioli szczególnie ważne jest utrzymanie naturalnej kwasowości, dlatego wysokość, przewiewność i odpowiedni moment zbioru mają duże znaczenie.

Gleby są wapienno-gliniaste. Taki typ podłoża daje winu lekki mineralny ton i pozwala zbudować nieco spokojniejszy środek smaku, bez utraty świeżości. W przypadku tak lekkiej odmiany gleba nie tworzy potężnej struktury, ale pomaga utrzymać wytrawne, czyste i lekko ziołowe zakończenie.

Owoce są zbierane ręcznie i szybko przewożone do winiarni. Po delikatnym tłoczeniu fermentacja odbywa się w stalowych zbiornikach, w kontrolowanej temperaturze. Wino jest następnie butelkowane stosunkowo wcześnie, aby zachować świeżość, aromat białych kwiatów i cytrusowy charakter.

To butelka, która dobrze pokazuje sens prostych, lokalnych białych win Abruzji. Nie wszystkie muszą być złożone i długowieczne. Czasem najważniejsza jest świeżość, uczciwość odmiany i łatwość podania przy jedzeniu — i właśnie w tym miejscu Cococciola wypada najlepiej.

W skrócie:

Podawać z: sushi, sashimi, jako aperitiff.

Temperatura serwowania: 8^o - 10^oC

Apelacja: I.G.P. Coline Pescaresi

Dojrzewanie: w stalowych zbiornikach

Położenie winnicy: 250 m. n. p. m.

Gleby: wapienno-gliniaste