Julien Sunier, Fleurie, Gamay, Beaujolais, Francja

Jak smakuje i pachnie

Fleurie Juliena Suniera pokazuje Gamay w stylu eleganckim, kwiatowym i precyzyjnym, ale nie przesadnie lekkim. Wino ma charakterystyczną dla apelacji delikatność, jednak pod świeżym owocem i zapachem fiołków kryją się wyraźna struktura, mineralne napięcie oraz drobne taniny. To Fleurie, które uwodzi aromatem, lecz nie kończy swojej opowieści na łatwej owocowości.

Wino ma jasną, rubinową barwę. W aromacie pojawiają się przede wszystkim maliny, poziomki, czerwone porzeczki i dojrzałe wiśnie. Owoc jest świeży, soczysty i bardzo czysty, bez konfitury ani wrażenia nadmiernej dojrzałości. Towarzyszą mu fiołki i irysy – nuty szczególnie mocno kojarzone z najlepszymi winami Fleurie.

Po chwili w kieliszku profil staje się bardziej złożony. Pojawiają się czarna porzeczka, żurawina, biały pieprz oraz delikatne akcenty białej herbaty i suchego drewna. Nie są to wyraźne aromaty beczkowe w rodzaju wanilii, kawy czy tostów. Starsze beczki mają tutaj przede wszystkim uporządkować teksturę wina, a nie zmienić jego naturalny zapach.

W tle można odnaleźć również wrażenie mokrych kamieni i subtelną mineralną suchość. To właśnie ten element sprawia, że wino nie jest wyłącznie kwiatowe i owocowe. Granitowe podłoże oraz niewielka ilość gleby na parcelach sprzyjają powstawaniu Gamay o wyraźnej świeżości, napięciu i długim, lekko kamienistym zakończeniu.

W ustach Fleurie jest lekkie do średnio zbudowanego, bardzo świeże i płynne. Ma niewiele alkoholu, dlatego nie sprawia wrażenia ciężkiego ani rozgrzewającego. Energia wina pochodzi przede wszystkim z kwasowości, która podkreśla smak malin, żurawiny i czerwonych porzeczek oraz nadaje całości apetyczny charakter.

Taniny są drobne, ziarniste i wyraźniejsze, niż mogłaby sugerować jasna barwa. Nie są jednak szorstkie. Przypominają raczej delikatne ściągnięcie pozostawiane przez skórkę czerwonej porzeczki albo pestkę wiśni. Zapewniają winu konstrukcję i pozwalają podawać je do jedzenia, a jednocześnie nie odbierają mu charakterystycznej dla Fleurie elegancji.

Dojrzewanie w używanych beczkach nadaje winu gładszą, bardziej uporządkowaną teksturę. Owoc pozostaje pierwszoplanowy, ale nie jest tak bezpośredni jak w młodym Beaujolais przeznaczonym do szybkiego wypicia. Pod warstwą poziomek i malin pojawiają się herbata, przyprawy, kwiaty oraz mineralne tło.

Finisz jest świeży, czysty i stosunkowo długi. Powracają w nim żurawina, czarna porzeczka, fiołki i mokre kamienie, uzupełnione subtelną suchością tanin. Wino pozostaje lekkie, ale jego smak nie znika natychmiast po przełknięciu.

Najlepiej podawać wino w temperaturze około 14–16°C. Krótkie napowietrzenie w kieliszku wystarczy, aby otworzyć aromaty; długie dekantowanie nie powinno być potrzebne. Ponieważ wino nie zostało sklarowane ani przefiltrowane, w butelce może pojawić się naturalny osad.

Jak smakuje to wino?

Im znacznik na suwaku bliżej słowa "proste", tym wino jest uboższe w smaki i aromaty. Gdy suwak znajduje się przy słowie "złożone", wino pachnie i smakuje różnymi owocami, kwiatami, ziołami, ziemią, skórą, przetworami, itp. 
Znacznik przy słowie "gładkie" oznacza, że wino ma bardzo mało tanin, czyli substancji powodujących uczucie ściągania i suchości w ustach. "Garbnikowe" świadczy o sytuacji przeciwnej.
Pozycja znacznika przy słowie "słodkie" informuje o dużej zawartości naturalnego cukru (>200g/l). Gdy jest on tuż przy określeniu "wytrawne" oznacza, że w winie jest zaledwie 0-2 gramy cukru resztkowego.
Znacznik ustawiony pomiędzy słowami "łagodne" i "kwasowe" pokazuje poziom kwasowości wina. Im jest on bardziej po prawej stronie, tym ta intensywność wyższa.

Sugestie gastronomiczne

Julien Sunier Fleurie bardzo dobrze pasuje do wędlin, terrin, drobiu, kaczki, wieprzowiny, pieczonych ryb, grzybów oraz łagodnych i kremowych serów. Można podać je do pasztetu, pieczonego kurczaka, piersi kaczki, polędwiczki wieprzowej, łososia z ziołami, tarty grzybowej, deski charcuterie albo serów Brie i Camembert. Dzięki świeżej kwasowości, drobnym taninom i lekkiemu charakterowi dobrze sprawdzi się również przy codziennej kolacji, gdy potrzeba czerwonego wina, które odświeży potrawę, zamiast ją zdominować.

Kto stoi za tym winem

Julien Sunier nie pochodzi z rodziny winiarskiej. Dorastał w Burgundii, a jego pierwsze zainteresowanie winem miało związek ze spotkaniem z Christophe’em Roumierem, jednym z najbardziej cenionych producentów Chambolle-Musigny. To doświadczenie skierowało go w stronę edukacji winiarskiej w Beaune i rozpoczęło drogę, która prowadziła przez kilka różnych regionów oraz krajów.

Sunier zdobywał doświadczenie między innymi w Nowej Zelandii i Kalifornii. Po powrocie do Burgundii pracował z Nicolasem Potelem w Nuits-Saint-Georges oraz Jeanem-Claude’em Rateau w Beaune. Właśnie wtedy mocniej zainteresował się uprawą organiczną, pracą z żywą glebą i winifikacją, która nie przykrywa pochodzenia owoców.

Kolejne pięć lat spędził w firmie handlującej winem, współpracując z plantatorami we wszystkich dziesięciu apelacjach cru Beaujolais. Pozwoliło mu to poznać nie tylko producentów, lecz także różnice pomiędzy granitowymi parcelami Morgon, Fleurie, Regnie i pozostałych części północnego Beaujolais.

W 2005 roku kupił opuszczone gospodarstwo La Ferme des Noisetiers w Avenas. Farma leży na wysokości około 750 metrów, na skraju lasu, i góruje nad obszarem najważniejszych cru Beaujolais. Nie jest to miejsce, w którym znajdują się wszystkie jego winnice, lecz siedziba gospodarstwa, piwnica i punkt, z którego obserwuje rozciągający się niżej region.

Własną działalność winiarską założył w 2008 roku. Początkowo pracował na zaledwie 2,2 hektara, a z czasem powiększył gospodarstwo do około dziewięciu hektarów położonych w apelacjach Morgon, Fleurie i Regnie. Winnice prowadzone są w certyfikowanej uprawie organicznej.

Sunier koncentruje się na żyzności gleby, różnorodności biologicznej i ograniczaniu środków, które mogłyby zakłócić naturalną równowagę siedliska. Nie stosuje syntetycznych herbicydów ani nawozów. Wykorzystuje dojrzały kompost, rośliny okrywowe oraz płytką pracę z glebą, która ma stymulować jej życie mikrobiologiczne, a nie niszczyć naturalną strukturę.

Równie powściągliwe jest jego podejście do pracy w piwnicy. Sunier nie próbuje budować win za pomocą intensywnej ekstrakcji, nowych beczek ani licznych dodatków enologicznych. Szuka przede wszystkim czystości owocu, elegancji i różnic pomiędzy poszczególnymi parcelami.

Burgundzkie doświadczenie widać szczególnie dobrze w sposobie dojrzewania jego najlepszych win. Fleurie trafia do klasycznych beczek o pojemności 228 litrów, ale są to naczynia wielokrotnie używane. Pozwalają winu powoli dojrzewać i nabierać gładszej tekstury, nie narzucając mu smaku świeżego drewna.

Jaka jest historia i idea wina

Fleurie jest jednym z dziesięciu cru Beaujolais i obejmuje winnice położone wyłącznie na terenie gminy o tej samej nazwie. Apelacja rozciąga się na zboczach schodzących od pasma wzgórz Fut d’Avenas, Durbize, Labourons i Pic Raymont. Nad całością góruje wzgórze La Madone, będące jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów krajobrazu Beaujolais.

Choć nazwa Fleurie brzmi tak, jakby musiała odnosić się do kwiatowego charakteru win, jej pochodzenie jest inne. Według regionalnej legendy wywodzi się od rzymskiego legionisty Florusa, który miał osiedlić się na jednym z tutejszych wzgórz. Historia ta nie została jednoznacznie potwierdzona, ale na stałe wpisała się w lokalną opowieść o apelacji.

Zbieżność nazwy z charakterem win jest jednak wyjątkowo trafna. Fleurie często daje Gamay pachnące fiołkami, irysami, różą i czerwonymi owocami. Zwykle są one bardziej aromatyczne, smukłe i jedwabiste niż najbardziej zwarte Morgon czy Moulin-a-Vent.

Nie oznacza to jednak, że każde Fleurie jest delikatne. Styl zależy od położenia parceli, ekspozycji, głębokości gleby i stopnia rozkładu granitowej skały. Niektóre stanowiska dają wina lekkie, kwiatowe i gotowe do szybkiego picia, podczas gdy inne potrafią być mocniejsze, bardziej mineralne i zdolne do wieloletniego dojrzewania.

Dlatego popularne określanie Fleurie mianem „kobiecego” cru jest zbyt dużym uproszczeniem. Elegancja nie musi oznaczać braku siły, podobnie jak kwiatowy aromat nie wyklucza koncentracji i tanin. W interpretacji Juliena Suniera subtelność Fleurie łączy się z wyraźną konstrukcją oraz burgundzkim sposobem dojrzewania.

Owoce pochodzą z dwóch lieux-dits: Grand Pre i La Tonne. Łączna powierzchnia parceli wynosi około 1,7 hektara. Zestawienie dwóch stanowisk pozwala Sunierowi połączyć kwiatową aromatyczność, soczystość czerwonych owoców i bardziej mineralny charakter wynikający z płytkich, granitowych gleb.

Krzewy mają od około 25 do 60 lat. Różnica wieku pomaga budować równowagę pomiędzy świeżością a koncentracją. Młodsze nasadzenia zwykle wnoszą więcej bezpośredniej energii i owocu, natomiast starsze krzewy dają mniejsze plony oraz smak o większej długości i głębi.

Ideą wina jest pokazanie Fleurie w sposób przypominający podejście do dobrego burgundzkiego Pinot Noir. Nie chodzi o naśladowanie Burgundii ani odbieranie Gamay jego własnego charakteru. Podobieństwo dotyczy raczej sposobu myślenia: konkretne parcele, ręczna praca, delikatna fermentacja, stare beczki i dojrzewanie, które ma służyć miejscu, a nie je przykrywać.

Fleurie pozostaje soczyste i łatwe do picia, ale nie jest winem przeznaczonym wyłącznie na pierwszy rok po zbiorze. Sunier tworzy je z myślą o kilkuletnim rozwoju, podczas którego owocowy i kwiatowy charakter może stopniowo nabierać bardziej herbacianych, ziołowych oraz leśnych niuansów.

Terroir i metoda produkcji

Fleurie należy do najbardziej granitowych części Beaujolais. Około 90% gleb apelacji wywodzi się z różowego granitu, który przez miliony lat ulegał stopniowemu wietrzeniu. Rozpadająca się skała tworzy lekkie, piaszczyste i przepuszczalne podłoże, nazywane często granitową areną.

Takie gleby nie zatrzymują dużej ilości wody. Winorośle muszą rozbudowywać system korzeniowy i wykorzystywać wilgoć zgromadzoną głębiej, w szczelinach skały. Ogranicza to bujność roślin oraz ich wydajność, sprzyjając powstawaniu mniejszych gron o bardziej skoncentrowanym smaku.

Parcele Grand Pre i La Tonne leżą na wysokości około 300–350 metrów. Mają ekspozycję południową, południowo-wschodnią i południowo-zachodnią. Zapewnia to dobre nasłonecznienie w różnych częściach dnia, ale wysokość i przewiewność stanowisk pomagają zachować kwasowość oraz kwiatowy aromat Gamay.

Podłoże tworzy granitowa skała przykryta niewielką warstwą gleby, przecięta żyłami kwarcu. Na płytkich stanowiskach winorośl nie ma możliwości rozwijania bardzo bujnej masy liści. Większa część jej energii kierowana jest w dojrzewanie stosunkowo niewielkiej liczby gron.

Winogrona zbierane są ręcznie i selekcjonowane już w winnicy. Do piwnicy przewozi się je często, w szerokich i płytkich pojemnikach, aby ograniczyć zgniatanie owoców. Ma to szczególne znaczenie, ponieważ fermentacja prowadzona jest z całych, nieodszypułkowanych kiści.

Zbiorniki napełniane są grawitacyjnie, bez używania pomp, które mogłyby uszkadzać grona. Następnie wprowadza się do nich dwutlenek węgla, tworząc środowisko beztlenowe. W całych jagodach rozpoczynają się procesy charakterystyczne dla maceracji węglowej, natomiast sok uwalniany pod ciężarem owoców stopniowo przechodzi klasyczną fermentację.

Maceracja trwa od około 10 do 20 dni. Fermentacja rozpoczyna się dzięki drożdżom naturalnie obecnym na skórkach winogron i w piwnicy. Niska temperatura oraz ograniczona ingerencja pozwalają zachować aromaty poziomek, malin i kwiatów, a jednocześnie stopniowo wydobywać kolor oraz delikatne taniny.

Po zakończeniu maceracji zbiorniki opróżniane są ręcznie. Grona trafiają do tradycyjnej pionowej prasy, w której sok wyciskany jest powoli. Taki sposób tłoczenia pozwala dokładniej kontrolować nacisk i zmniejsza ryzyko wydobycia nadmiernej ilości gorzkich substancji z pestek oraz skórek.

Wino dojrzewa od ośmiu do jedenastu miesięcy w 228-litrowych beczkach. Naczynia mają za sobą około dziesięciu wcześniejszych win, dlatego są praktycznie neutralne aromatycznie. Nie nadają Fleurie wyraźnego smaku dębu, lecz umożliwiają bardzo powolny kontakt z tlenem.

Dojrzewanie odbywa się na drobnym osadzie. Pozostałości drożdży pomagają chronić wino przed utlenieniem i mogą wpływać na jego teksturę, nadając jej większą gładkość oraz spójność. Jednocześnie taniny stopniowo się układają, a aromaty owoców, kwiatów i granitu tworzą bardziej harmonijną całość.

Przed butelkowaniem Fleurie nie jest filtrowane. Dodatek siarki pozostaje bardzo niewielki i służy przede wszystkim zabezpieczeniu wina podczas transportu oraz dalszego dojrzewania. Brak filtracji pozwala zachować pełniejszą teksturę, ale może prowadzić do powstawania naturalnego osadu.

Rezultatem jest Fleurie łączące maliny, poziomki i fiołki z żurawiną, białą herbatą i mineralnym charakterem. Jest smukłe i pełne świeżości, lecz dzięki starym krzewom, granitowym parcelom oraz dojrzewaniu w beczkach ma większą głębię, niż mogłaby sugerować jasna barwa i umiarkowany poziom alkoholu. To wino, które dobrze pokazuje, że elegancja Fleurie nie jest przeciwieństwem struktury, lecz jej bardziej subtelną formą.

W skrócie:

Podawać z: wędlinami, terrinami, kremowymi serami

Temperatura serwowania: 15^o - 18^oC

Apelacja: A.O.P. Fleurie

Dojrzewanie: 11 miesięcy w beczkach 228 l

Położenie winnicy: 300 - 350 m. n. p. m.

Gleby: granit, kwarc