Sestadisopra, Rosso di Montalcino, Sangiovese, Toskania, Włochy

Jak smakuje i pachnie

Rosso di Montalcino Sesta di Sopra pokazuje Sangiovese z Montalcino w bardziej bezpośrednim i szybciej dostępnym wydaniu niż Brunello, ale nie jest to proste, lekkie wino „obok” wielkiej apelacji. Ma te same korzenie: południową część Montalcino, wapienne gleby, wysokie położenie, ręczną pracę i odmianę Sangiovese. Różnica polega przede wszystkim na czasie dojrzewania i sposobie ułożenia wina.

W kieliszku ma intensywną, żywą rubinową barwę. Kolor jest ciemniejszy i bardziej nasycony niż w bardzo lekkich toskańskich winach codziennych, ale nadal zachowuje przejrzystość właściwą Sangiovese. Nie zapowiada masy ani przesadnej ekstrakcji, lecz energię, czerwony owoc i wyraźną strukturę.

Aromat otwiera się świeżą wiśnią, maliną, czerwoną śliwką i owocami leśnymi. Owoc jest dojrzały, ale nie konfiturowy. Zachowuje pestkową, lekko wytrawną stronę Sangiovese, dzięki której wino nie sprawia wrażenia słodkiego ani zbyt miękkiego.

Po chwili pojawiają się przyprawy, zioła, skórka pomarańczy i delikatne nuty waniliowo-tostowe. Obok czerwonych owoców pojawia się lekko cytrusowe napięcie, kojarzące się z krwistą pomarańczą i skórką mandarynki. To bardzo dobrze pasuje do stylu Sangiovese z Montalcino: owoc jest dojrzały, ale kwasowość i ziołowość nadają mu kierunek.

Dojrzewanie w barrique z francuskiego dębu przez około 10–12 miesięcy wprowadza do wina wanilię, subtelny tost, odrobinę cedru i łagodniejszą fakturę. Beczka jest wyczuwalna, ale nie dominuje nad owocem. Nie zmienia Rosso w wino ciężkie ani przesadnie nowodębowe. Jej zadaniem jest zaokrąglenie tanin i dodanie głębi młodemu Sangiovese.

W ustach wino jest wytrawne, soczyste i dobrze zbudowane. Pierwszy plan zajmuje wiśnia, malina, czerwona śliwka i czerwone owoce leśne. Za nimi pojawia się lukrecja, przyprawy, pomarańczowa skórka, delikatna nuta wanilii i lekko ziołowy akcent.

Kwasowość jest żywa i bardzo ważna dla równowagi. To ona odróżnia Rosso di Montalcino od wielu miękkich, dojrzałych czerwonych win z cieplejszych regionów. Dzięki niej owoc nie robi się ciężki, a alkoholu pozostaje lepiej wtopiony w całość.

Taniny są wyraźne, ale bardziej dostępne niż w Brunello. Mają lekko pyłowy, „sangiovesowy” charakter, dają przyjemne ściągnięcie i sprawiają, że wino dobrze reaguje na jedzenie. Nie są jednak tak stanowcze i wymagające jak w winie przeznaczonym do wieloletniego dojrzewania.

Rosso di Montalcino Sesta di Sopra ma w sobie coś z „młodszego brata Brunello”, ale to określenie nie powinno go umniejszać. To raczej wcześniejszy, bardziej energiczny obraz tego samego miejsca. Wino pokazuje świeżość czerwonych owoców, przyprawowość, dębową ramę i strukturę, ale bez konieczności wieloletniego czekania.

Finisz jest długi jak na Rosso, wytrawny, owocowo-przyprawowy i lekko pikantny. Powracają w nim wiśnia, zioła, lukrecja, skórka pomarańczy i delikatny tostowy akcent. Zakończenie ma dobrą energię i przyjemną, lekko słonawą przyczepność.

Im znacznik na suwaku bliżej słowa "proste", tym wino jest uboższe w smaki i aromaty. Gdy suwak znajduje się przy słowie "złożone", wino pachnie i smakuje różnymi owocami, kwiatami, ziołami, ziemią, skórą, przetworami, itp. 
Znacznik przy słowie "gładkie" oznacza, że wino ma bardzo mało tanin, czyli substancji powodujących uczucie ściągania i suchości w ustach. "Garbnikowe" świadczy o sytuacji przeciwnej.
Pozycja znacznika przy słowie "słodkie" informuje o dużej zawartości naturalnego cukru (>200g/l). Gdy jest on tuż przy określeniu "wytrawne" oznacza, że w winie jest zaledwie 0-2 gramy cukru resztkowego.
Znacznik ustawiony pomiędzy słowami "łagodne" i "kwasowe" pokazuje poziom kwasowości wina. Im jest on bardziej po prawej stronie, tym ta intensywność wyższa.

Sugestie gastronomiczne

Rosso di Montalcino Sesta di Sopra dobrze pasuje do dań, przy których Sangiovese może pokazać swoją kwasowość i strukturę: pappardelle z dziczyzną, tagliatelle z ragu, grillowana jagnięcina, pieczona wieprzowina, kaczka, cielęcina i twarde sery. Można podać je także do makaronów z pomidorami i mięsem, pizzy z dojrzewającą szynką, pieczonych warzyw, grzybów oraz pecorino. Najlepiej rozpocząć serwowanie w temperaturze około 16–18°C. 

Kto stoi za tym winem

Sesta di Sopra to niewielkie, rodzinne gospodarstwo położone na południe od Montalcino, około 4 kilometry od Castelnuovo dell’Abate. Cała posiadłość obejmuje około 60 hektarów, ale winnice zajmują zaledwie około 4 hektary. Dzięki temu produkcja pozostaje bardzo mała i daleka od skali dużych, technicznych marek.

Posiadłość została kupiona w 1980 roku przez rodzinę Spina. Było to opuszczone gospodarstwo, którego zabudowania prawdopodobnie pełniły kiedyś funkcję wieży strażniczej. Po renowacji domu odtworzono gaj oliwny, a następnie posadzono pierwszą i drugą winnicę.

Historia miejsca sięga znacznie głębiej niż współczesna działalność rodziny. Producent odwołuje się do dawnych tradycji uprawy winorośli w tej części Montalcino i do etruskiego symbolu słońca odnalezionego na terenie gospodarstwa. Ten znak stał się częścią tożsamości Sesta di Sopra.

Winnice obsadzono na początku lat 90. wyselekcjonowanymi klonami Sangiovese Grosso. Piwnica jest mała, ale funkcjonalna. Producent wykorzystuje zbiorniki stalowe, francuskie barrique i duże beczki ze sławońskiego dębu. W przypadku Rosso di Montalcino najważniejsze są francuskie barrique, które nadają winu bardziej dostępny, zaokrąglony charakter niż długie dojrzewanie w dużych beczkach stosowane przy Brunello.

Jak jest historia i idea wina

Rosso di Montalcino powstaje z tej samej odmiany co Brunello di Montalcino – ze 100% Sangiovese uprawianego w granicach Montalcino. Jest jednak winem szybciej dostępnym, świeższym i mniej formalnym. Nie ma zastępować Brunello, lecz pokazać inną stronę tego samego terroir.

W praktyce Rosso bywa często pierwszym krokiem do zrozumienia Montalcino. Pokazuje czerwony owoc, kwasowość, zioła i strukturę Sangiovese, ale nie wymaga tak długiego dojrzewania ani tak uroczystej oprawy. Można otworzyć je wcześniej, częściej i do bardziej codziennego stołu. Ma powagę miejsca, ale większą bezpośredniość. Daje dużo aromatu i struktury już teraz, a jednocześnie ma wystarczająco dużo taniny i kwasowości, aby dojrzewać w krótszej, kilkuletniej perspektywie.

Terroir i metoda produkcji

Rosso di Montalcino Sesta di Sopra powstaje w 100% z Sangiovese i posiada apelację Rosso di Montalcino DOC. Winogrona pochodzą z południowej części Montalcino, z okolic Castelnuovo dell’Abate.

Winnice znajdują się na wysokości 350–380 metrów, na marglisto-wapiennym podłożu z warstwami gliny.

Takie warunki pomagają Sangiovese zachować równowagę. Południowa część Montalcino daje dojrzałość i ciepło, natomiast wysokość, wapienne podłoże, wpływ pobliskich lasów, gajów oliwnych i chłodniejsze noce związane z Monte Amiata pomagają utrzymać świeżość.

Zbiór odbywa się pod koniec września, z dbałością o integralność gron. Producent łączy tradycyjne techniki winifikacji z nowoczesną kontrolą procesu, aby dobrze wydobyć kolor i taniny, ale nie utracić odmianowej świeżości Sangiovese.

Po fermentacji Rosso di Montalcino dojrzewa w barrique z francuskiego dębu przez około 12 miesięcy. Następnie wino odpoczywa w butelce przez około 6 miesięcy. 

Dojrzewanie w małej beczce daje winu więcej przypraw, wanilii i łagodniejszą taninę niż samo dojrzewanie w stali. Jednocześnie czas kontaktu z drewnem jest znacznie krótszy niż w Brunello, dlatego Rosso zachowuje więcej bezpośredniego owocu i świeżości.

W skrócie:

Podawać z: grillowaną lub smażoną wołowiną, wieprzowiną i jagnięciną, dojrzałymi i twardymi serami.

Temperatura serwowania: 18^o - 20^oC

Apelacja: D.O.C. Rosso di Montalcino

Dojrzewanie: w barrique

Położenie winnicy: 300 - 400 m. n. p. m.

Gleby: wapienne