Blisko 62 lata musiał czekać region Beaumes de Venise, aby uzyskać status samodzielnej apelacji dla czerwonych win. Tyle bowiem czasu upłynęło od roku 1943, gdy obszar zaczął dysponować prawem posługiwania się określeniem Apelacja w stosunku do białych win.

Mawia się, że pierwsze sekundy podczas spotkania kształtują nasze wyobrażenie o danej osobie. I nie ma chyba sensu wątpić w takie twierdzenie. Widzimy kogoś po raz pierwszy i jeszcze zanim ona czy on odezwą się, w naszej głowie pojawia się skojarzenie, jaki ten ktoś może być.

Odmiana Pinot Gris znana jest pod kilkoma nazwami. W krajach niemieckojęzycznych stosuje się dwa określenie Ruländer lub Grau Burgunder (czasami Grauer Burgunder), w Czechach Rulandske Sede. Jednak to włoskie Pinot Grigio cieszy się w Polsce największą popularnością. Przy czym sława ta raczej wiąże się trunkami, które śmiało można zaliczyć do bardzo pojemnej kategorii „win codziennych”.

Czasami spotykam się z pytaniem, skąd biorą się te wszystkie aromaty owoców, które wyczuwamy w winie? No bo jak wino może pachnieć czarną porzeczką czy wiśnią, skoro zrobiono je z winogron. Czy do win dodaje się inne owoce?

Gdyby nie pragmatyzm Papieża Jana XXII, być może wina z Châteauneuf-du-Pape nie zyskałyby światowej renomy. Tymczasem to właśnie bliskość do Awinionu sprawiła, że obszar na północ od tego miasta otoczony szczególną opieką papiestwa, już od XIV wieku podnosił jakość swoich win. Dzięki temu „Nowy zamek Papieża” stało się najbardziej znanym winem Południowego Rodanu.

Ludzie, którzy piją wino, doceniają je i lubią o nim rozmawiać, jednocześnie więcej myślą nie tylko o sobie, ale także o bliskich i znajomych, myślą o tym co tu i teraz, o tym, co jedzą, z kim i gdzie spędzają czas.

I cały czas zmieniają się.

Polacy piją coraz więcej wina, a to oznacza, że i my zaczynamy zmieniać styl naszego życia.

Nazwa Vermentino może kojarzyć się z procesem fermentacji. I w pewnym sensie jest w tym trochę prawdy, bo winogrona są przecież poddawane fermentacji, aby uzyskać z nich wino. A vermentino to odmiana winorośli szlachetnej (vitis vinifera), czyli częściej przechodzi proces zamiany cukru przy udziale drożdży w alkohol, niż jest zjadana jako owoc.

Oczywiście wiem, że nie brakuje osób wręcz uwielbiających aromatyczne Sauvignon Blanc. Nazwa łatwa do zapamiętania, intensywne nuty tropikalnych owoców, świeżość. 

Tymczasem Grüner Veltliner już tak łatwo nie wpada w ucho, a tym bardziej w pamięć. Co więcej, jeśli spojrzymy na ewolucję tych win w czasie, to okaże się, że w kieliszku możemy czasami spotkać albo lekkie, rześkie wino, albo obfite, tłuste, pachnące miodem, białym pieprzem czy gałką muszkatołową. 

Moglibyśmy dzisiaj zacząć tak: 13 marca 1435 roku Klaus Kleinfisch, administrator hrabiego Johanna IV. z Katzenelnbogen, kupił winorośl, którą zamierzał posadzić w winnicy w Rüsselsheim. W dokumencie sprzedaży po raz pierwszy w historii pojawia się słowo "Riesling". W ten sposób 13 marca określa się jako dzień urodzin Rieslinga. 

My jednak zaczniemy inaczej. 

Te wina nazywają się Głupek i Szalona. I nie są to nazwy australijskich win, które chyba jak żadne inne, potrafią zaskakiwać swoją oryginalnością. Trzeba mieć przy tym sporo dystansu do siebie, aby nazwać wina El Loco (głupek) i La Chalada (szalona). Czy to tylko taki trik marketingowy?

Nigdy nie dowiedziałem się co Louis Roos, współwłaściciel południowoafrykańskiej winnicy Mooiplaas miał na myśli nazywając swoje wina bery red i bery white. Opowiadał pośród pięknie położonych parceli, tyle o różnicach pomiędzy liśćmi poszczególnych odmian winogron i zupełnie odmiennym podejściu do ich uprawy, że o źródło nazwy win zapomniałem zapytać. 

Jakoś szczęścia do zadomowienia się szerzej w świadomości miłośników wina nie miał. A przecież jest dokładnie udokumentowane, że już od XIII wieku na tym terenie wytwarza się wino. Jak to jednak w życiu bywa, czasami okoliczności zewnętrzne potrafią zmienić bieg dobrze zapowiadającej się historii.

Odwiedziny w odległej winnicy zawsze budzą emocje. A gdy jest to najbardziej wysunięta na południe winnica Afryki, to ekscytacja wzlatuje ponad wierzchołki drzew. Jednak nie tylko samo położenie jest tutaj wyjątkowe. Okolice przylądka igielnego składają się z bardzo różnorodnych gleb. A więc prawdziwy “ogród urodzaju” dla zdolnego winiarza. 

Medyceusze przyczynili się w ogromnym stopniu do rozbudowy Florencji i rozwoju sztuki oraz architektury na terenie środkowych Włoch. Niewielu jednak chyba wie, że byli również budowniczymi muru liczącego sobie ponad 50 km długości. Wykonano go z piaskowca i kamienia, a dostęp do ogrodzonego terenu zapewniały imponujące bramy i śluzy. Teren, który został opasany Barco Reale (jak nazwano ów mur) był od pierwszej połowy XVII wieku, ogromnym rezerwatem przyrody oraz … obszarem do polowań dla książąt z rodu Medyceuszy. 

Party czas zaczynać! Trudno wyobrazić sobie lepszy czas do picia musujących win niż zakończenie starego roku i początek nowego. Pamiętajcie jednak, że nie wszystkie bąbelki są sobie równe. Wśród tych bardziej szlachetnych metod produkcji istnieją trzy najważniejsze.

Pierre Fabre pochodzi z rodziny, która od 5 pokoleń zajmuje się w Langwedocji winem. Z początku jednak Pierre wybrał inną drogę. Poświęcił się karierze inżynierskiej i pracował w krajach Beneluxu. W 2004 roku zapragnął odnaleźć swoje korzenie jako winiarz. Powrócił do Langwedocji i kupił starą posiadłość położoną w połowie drogi pomiędzy Carcassonne, a Limoux. 

Mawia się, że nie szata zdobi człowieka. W przypadku win nabiera ona jednak szczególnego znaczenia. Wygląd butelki jest bardzo często tym co zwiększa nasze zainteresowanie konkretnym winem. Owszem, po dokładnym przeczytaniu etykiety, doświadczony winopijca już wie mniej więcej czego może spodziewać się po nalaniu wina do kieliszka, ale to najpierw szata graficzna etykiety przyciąga wzrok i zachęca do bliższego poznania. 

Nie lubię spóźniać się, ale wówczas nie udało nam się dotrzeć na czas. To było kilkanaście lat temu. Byliśmy umówieni na spotkanie w Pago de La Jaraba. Jak to często bywa z winnicami położonymi daleko od miejscowości, niezbędne są wskazówki dojazdu. Tym razem brzmiały one tak: “jadąc drogą N-310 z Albacete do Villarrobledo, na 142,7 kilometrze zobaczycie las, skręćcie za nim w prawo.” Licznik w samochodzie pokazał rzeczoną odległość na drodze, ale żadnego lasu czy drogowskazu nie było. W oddali majaczyły wprawdzie jakieś zarośla, ale uznaliśmy, że to nie może być przecież las, więc pojechaliśmy dalej i zamiast do winnicy dojechaliśmy do …. miasta Villarrobledo. Musieliśmy zawrócić.  

Oczywiście, że pierwszym skojarzeniem z winami niemieckimi jest kolor biały.
I w gruncie rzeczy niech tak pozostanie, ale nie oznacza to braku win o czerwonej barwie u naszego zachodniego sąsiada. 

Początkowo myśleliśmy, że to tylko fajny pomysł, ale w czasie kolejnych lat koncepcja zaczęła ukazywać swoje coraz poważniejsze oblicze. Co więcej okazała się strategią, która z jednej strony wywołuje podniecenie związane z oczekiwaniem na nową odsłonę, a z drugiej pozwala miłośnikowi win zorientować się co spotka go po otwarciu butelki. Oczywiście pod warunkiem, że miłośnika cechuje wystarczająca wrażliwość i spostrzegawczość.