Malbec, dziś najbardziej kojarzony z Argentyną, ma swoje historyczne korzenie w Europie, a dokładniej we Francji. To odmiana, która zyskała sławę przede wszystkim w regionie Cahors, położonym w południowo-zachodniej Francji. W Europie Malbec różni się od swojego argentyńskiego odpowiednika, zwłaszcza w stylu i charakterystyce win.

Nie spieszyliśmy się. Leżały sobie grzecznie, dobrze zabezpieczone i czekały na odpowiedni moment. Wreszcie nadszedł ten czas. Mamy zatem dla Was ciekawe zadanie. A właściwie bardziej doświadczenie, niż zadanie. Bo to będzie szansa na przeżycie ciekawej przygody, bez konieczności wychodzenia z domu. Jednocześnie okazja do wzbogacenia wiedzy, a może i pretekst do zorganizowania spotkania z przyjaciółmi.

Odmiany winogron to stwierdzenie, które w dużej obfitości pojawia się w naszych postach. W oczywisty sposób najczęściej mamy do czynienia z tak zwanymi odmianami międzynarodowymi, czyli takimi, jakie można znaleźć niemal na całym świecie. Prym wiodą Chardonnay, Sauvignon Blanc, Merlot, Cabernet Sauvignon czy Pinot Noir. Jest jednak w Europie kraj, gdzie ta właśnie grupa winorośli nie odgrywa wiodącej roli. W Portugalii królują odmiany lokalne, nieuprawiane zazwyczaj w innych regionach świata.

Nie ma chyba większego rozczarowania po powrocie z wakacji, niż to, gdy przywiezione wino, po otwarciu nie smakuje tak samo, jak w miejscu, gdzie próbowaliśmy je po raz pierwszy. Konsternacja jest tym większa, im trudniej przyszło nam zapakować butelkę do walizki. Niepokój wzmaga również obawa o bezpieczne dowiezienie „tej doskonałej” flaszki do domu. Przecież chcemy jeszcze raz doświadczyć chwili przyjemności, która towarzyszyła nam podczas wakacji.

Pomarańczowe wina mają długą i fascynującą historię, która sięga czasów starożytnych. Ich korzenie wywodzą się z regionu Kaukazu, a szczególnie z Gruzji, gdzie tradycja wytwarzania win w qvevri, czyli glinianych amforach, była praktykowana już 8000 lat temu. Po wiekach zapomnienia, wina te zyskały nowe życie na początku XX stulecia dzięki winiarzom z Włoch, zwłaszcza z regionu Friuli oraz z sąsiedniej Słowenii, którzy postanowili odnowić starożytne metody produkcji.

Castello Bonomi, położone na południowych krańcach regionu Franciacorta, to urzekająca niejedno oko winnica, która łączy tradycję nowoczesnym podejściem do produkcji win musujących. Jej historia sięga końca XIX wieku, kiedy to Andrea Tonelli zlecił budowę zamku, który dziś stanowi centralny punkt posiadłości.

Kiedy myślisz o soczystej, aromatycznej golonce z kapustą, Twoje pierwsze skojarzenie to pewnie piwo, prawda? A co jeśli powiem, że białe wino – i to nie byle jakie, bo Riesling – może być równie doskonałym towarzyszem tego klasycznego dania?

Region Rioja to serce hiszpańskiego winiarstwa, znany na całym świecie ze swoich wykwintnych czerwonych win. Przez wiele dekad Rioja kojarzyła się głównie z tradycyjnym stylem winifikacji, który polegał na długim starzeniu win w dębowych beczkach, co nadawało im charakterystyczny smak i aromat.

Czy zdarzyło się Wam zabrać na towarzyskie spotkanie przy grillu wino z Doliny Rodanu? Jest to bardzo możliwe, dlatego że wina Cotes du Rhone dostępne są w wielu miejscach i nie mają zazwyczaj wygórowanych cen. Bywa tak, że raz takie wino smakuje wybornie, innym razem jakoś niknie pośród pozostałych win lub obfitości grillowanych dań.

Czasami pojawia się nam w głowie refleksja, aby zadbać o swoją sylwetkę i przechodzimy wówczas w tryb DIETA. Zaczynamy zliczać kalorie, analizujemy różne warianty gastronomiczne, a wśród nich wybrzmiewa coraz mocniej pytanie: jakie wina pić na diecie?

Trochę znienacka pojawiła się w europejskich winnicach. Miała być ulepszoną wersją odmiany Sylvaner. Ostatecznie jest bardziej aromatyczna, ma wyższą kwasowość i potrafi urzec miłośników Sauvignon Blanc. Scheurebe, bo o tej odmianie mowa, to środkowo-europejska specjalność, która niewątpliwie zasługuje na uwagę.

Najbardziej znanymi europejskimi winami z odmiany Sauvignon Blanc są wina Sancerre. Nie wszyscy jednak wiedzą, że ten zdominowany przez aromatyczną białą winorośl region, rodzi także wybitne czerwone wina.

Mawia się, że muzyka potrafi zwrócić uwagę na najbardziej delikatne kwestie. Inaczej działa spektakularna opera, a jeszcze inaczej pełna ekspresji piosenka aktorska, czy nastrojowy „kawałek” smooth jazzowy. Chyba jednak żaden inny rodzaj muzyki tak dobitnie nie przemawia jak rap. Tam sprawa jest prosta, dźwięki jedynie podkreślają to, co ma do powiedzenia artysta. Dlatego pomyśleliśmy sobie, że właśnie najlepiej byłoby gdyby powstał rapowy utwór opowiadający historię białych win z regionu Rioja.

Uwielbiamy spotkania z winiarzami. Dają nam nie tylko radość obcowania z miejscem, gdzie rodzi się wino, ale jest to również szansa zajrzenia do „pracowni alchemika” przemieniającego owoce w boski napój. Tym razem wybraliśmy się do Friuli, aby degustować w winnicy Visintini nowe roczniki. Towarzyszyła nam spora grupa miłośników wina, która chciała przekonać się, dlaczego tę część Włoch określa się jako awangardę italskiego winiarstwa.

Często słyszę, że ktoś ma ochotę na delikatne w smaku czerwone wino (niemal tak samo często pada stwierdzenie wino półwytrawne), ale żeby jednocześnie miało nuty dojrzałych owoców. Najlepiej, gdy będzie również lekki posmak suszonej śliwki czy wanilii. W praktyce sprowadza się taki opis do wytrawnego wina o niskiej kwasowości i raczej mało szorstkich taninach. Gdzie szukać zatem łagodnych win, które jednocześnie nie rujnują portfela?

Wioska Assmannshausen połączona jest linią kolejową z miastem Ruedesheim am Rhein. Wprawdzie obie miejscowości leżą nad brzegiem Renu, ale to właśnie transport pociągami pomógł wysyłać wina z Rheingau w odległe zakątki Europy.

Riesling Party zorganizowaliśmy już po raz szósty, aby pokazać różnorodność i wysoką jakość winiarstwa zza naszej zachodniej granicy. Wydarzenie wpisuje się w ogólnopolskie Tygodnie Rieslinga, których inspiratorem i patronem jest Niemiecki Instytut Wina.

Nie trzeba chyba nikogo przekonywać, że rozpoznajemy smaki słony, gorzki, słodki i kwaśny. Wielu również potrafi wyczuć smak umami, przypominający grzyby, dojrzały ser czy mięso. W Japonii coraz częściej mówi się o kokumi, szóstym smaku czy bardziej odczuciu, które można utożsamiać ze smacznością. Kokumi działa jak wzmacniacz pozostałych pięciu smaków.

Są takie wina, przy których odmiany winogron, staranność winiarza czy miejsce pochodzenia nie odgrywają pierwszoplanowej roli. Trochę wynika to z okoliczności ich picia, a trochę ze stylistyki smakowej. Czy to oznacza, że niezwracanie uwagi na wszystkie te elementy, stanowiące o wyjątkowości wina, jest czymś niewłaściwym? Nie sądzę.