Łatwo powiedzieć: proszę kieliszek Prosecco. Zresztą słychać takie zdania często w wielu restauracjach. Ale czy faktycznie za każdym razem zamawiający otrzymuje dokładnie wino pochodzące z włoskich regionów Veneto lub Friuli Venezia Giulia i zrobione ze szczepu Glera? Tutaj miałbym sporo wątpliwości. Nazwa Prosecco tak dobrze zakorzeniła się w świadomości miłośników bąbelków, że stało się ono synonimem lekkiego, półwytrawnego, musującego wina.

Czasami mawia się o nim hiszpański Riesling. Ma niezłą kwasowość, jest aromatyczny, wnosi wiele świeżości do kieliszka. Idealnie pasuje do ryb i owoców morza. Swoją drogą może trochę dziwić, że w obfitującej w słońce Hiszpanii powstają tak rześkie wina. Ale tu właśnie kłania się miejsce skąd pochodzi nasz bohater. 

Nareszcie przyjechały do nas nowe wina z Hiszpanii!
Tak, trochę czekaliśmy, ale było warto.
Uwielbiamy, gdy wino pochodzi z jakiegoś miejsca, którego stylistykę winiarską zna cały świat, a ono zaskakuje swoją innością.
Tym razem transport wyruszył z regionu Toro, słynącego z garbnikowych, dobrze zbudowanych win.
A tymczasem w kieliszku?   

Łał. No tutaj nie może być mowy o zwiewnych i delikatnych nutach. Wielu miłośników skoncentrowanych win słyszało o Prioracie, ale gdyby przejrzeć sklepy z winami, to butelki z tego niewielkiego regionu położonego w górach na południowy zachód od Barcelony, nie dzierżą palmy pierwszeństwa pod względem sprzedaży. Co więcej raczej zamykają peleton. I to nie dlatego, że brakuje w Prioracie wybitnych win, raczej wysoki poziom cenowy zawęża grono odbiorców. 

Może mule nie smakują każdemu, ale to chyba jedno z najlepszych dań, które można podać do różowego wina.
Od razu świat wokół nas staje się bardziej wakacyjny, pełen letnich smaków i aromatów.
Wina w kolorze Pink powstają w wielu regionach.
My dzisiaj wybraliśmy stosunkowo mało znaną pod względem winiarskim Lotaryngię. 

Nareszcie nadeszły! Letnie dni, pełne słońca, zielonych liści wokoło, perspektywy wakacyjnych wyjazdów i niespiesznego spędzania czasu. I tak akurat się składa, że niedawno pojawiły się u nas idealne na ten czas wina. Przyjechały z okolic ujścia rzeki Loary do Atlantyku.

Riesling, chyba jak żaden inny szczep, dobrze czuje się w towarzystwie cukru. Dla większości win, słodki smak jest graczem trzeciego planu. Kwasowość, alkohol i taniny (w czerwonych winach) dumnie prężą pierś. W przypadku Rieslinga wygląda to trochę inaczej. Szczep, o wysokiej kwasowości, licznych aromatach cytrusowych, egzotycznych, pikantnych, mineralnych, a nierzadko naftowych, ma w sobie tyle mocy, że cukier resztkowy (pozostały w winie po zakończeniu fermentacji alkoholowej) nie jest mu straszny. Co więcej, często pełni funkcję łagodzącą w stosunku agresywnych, rześkich nut.

Był rok 1976 gdy Gerald Malat postanowił, jako pierwszy w Austrii, pozostawić wino z dodatkiem drożdży w butelce i pozwolić na rozpoczęcie drugiej fermentacji, która wytworzy bąbelki. W ten oto sposób w Austrii powstał pierwszy poważny Seckt robiony tradycyjną metodą, czyli technologią stosowaną w produkcji szampanów.

Chile, mimo że rozciąga się za wysokim i odległym pasmem Andów wzdłuż wybrzeża Pacyfiku, jest chyba najbardziej europejskim krajem Ameryki Południowej. Z pewnością pod względem rozwoju winiarstwa.  Praktycznie nieprzerwanie od XVI wieku uprawia się w Chile winorośl i produkuje wino.
To jeden z niewielu krajów, gdzie nadal nie dotarła plaga filoksery, które skutecznie zdewastowała winnice na całym świecie. 

Meandruje. I dobrze, bo gdyby płynęła prosto, nie mielibyśmy takiej różnorodności. Co więcej już rzymianie docenili jej warunki glebowo-klimatyczne i zakładali pierwsze winnice. Chociaż może słowo gleba nie do końca kojarzy nam się z tym co możemy zobaczyć na północnym jej brzegu.

Tydzień temu obchodziliśmy międzynarodowy dzień Sauvignon Blanc.
Łatwo sięgnąć po wino z nazwą tego szczepu na etykiecie i rozpocząć celebrowanie.
Zaraz, zaraz. Przecież często pijemy Sauvignon Blanc, może więc warto trochę wysilić się i poszukać czegoś bardziej finezyjnego? 

Czasami można usłyszeć, że produkowanie wina to sztuka. Pewnie jest w tym sporo prawdy. Ale są takie winiarnie, gdzie człowiek nie ma żadnych wątpliwości jak istotny dla winiarzy jest artyzm. 

Słowo Lugana brzmi trochę jak laguna. I takie skojarzenie dobrze pasuje do stylu białych win powstających na południowych krańcach jeziora Garda.
Tym bardziej, że tamto wybrzeże słynie z lazurowego koloru wody i w sezonie wakacyjnym pełne jest turystów szukających relaksu.

Gdy wszyscy wokół robią podobne rzeczy, często rodzi się chęć wyróżnienia się. Ludźmi kieruje ciekawość i pragnienie sprawdzenia czy potrafią zrobić coś nowego, innego. Taka pewnie była bezpośrednia przyczyna świadomego mieszania różnych szczepów w winach.

Rioja tu, Rioja tam. Łatwo powiedzieć “lubię wina z regionu Rioja”. Regionu, nie gatunku winogron!
Rioja to całkiem spory obszar w północnej Hiszpanii. Gdzie nie spojrzeć, wszędzie pięknie położone winnice.
Wielkość regionu, wysokość winnic nad poziomem morza oraz bliskość Gór Kantabryjskich sprawiają, że występują jednak spore różnice w stylistyce tamtejszych win.

Im wyżej wspinamy się w górach, tym chłodniej robi się wokół nas. Nie trzeba chyba nikogo o tym przekonywać. Ba, wiemy nawet o ile spada temperatura. Z każdymi 100 metrami o jeden stopień Celsjusza mniej. Niby słońce świeci tak samo, ale jednak jest chłodniej. 

Prawdopodobnie, gdyby nie Kosma III Medyceusz, dzisiejsza dostawa win z Toskanii nie wywołałaby u nas tyle emocji.
To za sprawą edyktu wydanego w 1716 roku powstał, bodaj pierwszy w Europie i na świecie, obszar kontrolowanego pochodzenia wina. Wielki Książe Toskanii ustanowił zasady funkcjonowania dla czterech regionów winiarskich. Wśród nich było Chianti. Dalsze, burzliwe dzieje tej apelacji doprowadziły do wykształcenia się strefy Chianti Classico.

Za co właściwie tylu ludzi kocha szczep Syrah? I nie ma co się tutaj zastanawiać czy Syrah to jest to samo co Shiraz. Oczywiście, że jest to ten sam gatunek winogron. Przy czym nazwa Shiraz używana jest głównie w Australii.