Nigdy nie dowiedziałem się co Louis Roos, współwłaściciel południowoafrykańskiej winnicy Mooiplaas miał na myśli nazywając swoje wina bery red i bery white. Opowiadał pośród pięknie położonych parceli, tyle o różnicach pomiędzy liśćmi poszczególnych odmian winogron i zupełnie odmiennym podejściu do ich uprawy, że o źródło nazwy win zapomniałem zapytać. 

Dwa dni temu usłyszałem od znajomego ciekawe pytanie. Co sprawia, że w regionach winiarskich o bogatych tradycjach pojawiają się młodzi winiarze, którzy robią wina wyraźnie różniące się od tego co powstaje u ich sąsiadów i jednocześnie dzięki temu zachwycają winny świat?

Jakoś szczęścia do zadomowienia się szerzej w świadomości miłośników wina nie miał. A przecież jest dokładnie udokumentowane, że już od XIII wieku na tym terenie wytwarza się wino. Jak to jednak w życiu bywa, czasami okoliczności zewnętrzne potrafią zmienić bieg dobrze zapowiadającej się historii.

Nie ma co się nad tym długo zastanawiać. Powszechnie słyszy się, że w Polsce wina z odmiany Primitivo cieszą się niesłabnącą popularnością. Jej sukces ma wpisaną nawet jedynkę w geny. 

Odwiedziny w odległej winnicy zawsze budzą emocje. A gdy jest to najbardziej wysunięta na południe winnica Afryki, to ekscytacja wzlatuje ponad wierzchołki drzew. Jednak nie tylko samo położenie jest tutaj wyjątkowe. Okolice przylądka igielnego składają się z bardzo różnorodnych gleb. A więc prawdziwy “ogród urodzaju” dla zdolnego winiarza. 

Chcieliśmy ostatnio sprawdzić adaptacyjność austriackiego Zweigelta do … włoskiej kuchni. Najczęściej prosta konfrontacja wina i jedzenia z tego samego miejsca pochodzenia daje bardzo dobre rezultaty. W czasach, gdy nie było szybkich środków transportu czy komunikacji między ludźmi na dalekie odległości, żywność spożywano najczęściej tam gdzie powstawała. W ten więc sposób i kuchnia i wino, na przestrzeni setek lat, dopasowały się do siebie. 

Medyceusze przyczynili się w ogromnym stopniu do rozbudowy Florencji i rozwoju sztuki oraz architektury na terenie środkowych Włoch. Niewielu jednak chyba wie, że byli również budowniczymi muru liczącego sobie ponad 50 km długości. Wykonano go z piaskowca i kamienia, a dostęp do ogrodzonego terenu zapewniały imponujące bramy i śluzy. Teren, który został opasany Barco Reale (jak nazwano ów mur) był od pierwszej połowy XVII wieku, ogromnym rezerwatem przyrody oraz … obszarem do polowań dla książąt z rodu Medyceuszy. 

Przecieraliśmy oczy ze zdumienia. Nie dosyć, że krowy miały rogi wielkości poręczy przy schodach w naszym domu, wszystko przypominało pastwiska niczym z prerii amerykańskiej, to jeszcze na koniach jeździli prawdziwi kowboje. A przecież byliśmy we Włoszech, niedaleko Grosseto. I nie był to park rozrywki, ale wjazd do Parku Narodowego Uccelina. Enolog Fabrizio Testa, jeden z ówczesny inicjatorów powstania projektu piwno-restauracyjno-winiarskiego Frank & Serafico wyjaśnił nam, że tutaj w ten sposób od dawna hoduje się rogate bydło.

Party czas zaczynać! Trudno wyobrazić sobie lepszy czas do picia musujących win niż zakończenie starego roku i początek nowego. Pamiętajcie jednak, że nie wszystkie bąbelki są sobie równe. Wśród tych bardziej szlachetnych metod produkcji istnieją trzy najważniejsze.

Niektórzy mawiają, że kolejne dania podczas kolacji, to tylko etapy oczekiwana na deser. Mam wrażenie, że z wiekiem ten pogląd ewaluuje i desery dla części osób tracą na znaczeniu. Kalorie, cukier, etc. Nie ma wątpliwości. Dobre zwieńczenie kolacji jest przysłowiową wisienką na torcie. Można jednak mieć ciastko i zjeść ciastko. Istnieją takie wina, które swoją budową, złożonością i słodkim smakiem z powodzeniem zastępują deser.

Nie sądzisz, że powinniśmy wybrać zestaw wytrawnych win na święta? 

Spójrzcie na nasz kolejny zestaw 6 świątecznych win. Tym razem koncentrujemy się na delikatność i odrobinie słodkich nut. Dlatego kompozycja składa się z 4 białych i 2 czerwonych win.

Przygotowania do Świąt powodują zazwyczaj, co najmniej lekki niepokój. Czy zdążę ze wszystkim? Na szczęście zaopatrzenie w wino, które umili świąteczne spędzanie czasu z najbliższymi, można załatwić wcześniej. Wino poczeka w butelkach, a jedna sprawa z listy będzie zrealizowana. 
Aby ułatwić Wam wybór, przygotowaliśmy uniwersalny zestawu 6 butelek dla miłośników wytrawnych win. Może nie super wytrawnych, ale jednak takich, które nie zawierają cukru resztkowego. 

Wydaje się to zadziwiające, ale trudno przecież dyskutować z faktami. Jesień to czas, gdy spadające liście potęgują w lasach swoisty aromat wilgotnej ściółki, pełnej aromatów grzybów i obumarłych pozostałości lata. Dla wielu ludzi, jest to przyjemne zapachy, szczególnie gdy udaje im się je odnaleźć w niektórych winach. Kojarzą się z dojrzałością, informują nas, że mamy do czynienia z winem wolnym od młodzieńczej naiwności. Aby ujawniły się potrzebują czasu i to zazwyczaj co najmniej kilku lat.

Mogłoby się wydawać, że wina z aromatycznych odmian nadają się przede wszystkim do podawania w towarzystwie dań azjatyckich. Mocno przyprawionych, obfitujących w egzotyczne warzywa, owoce i zioła. A gdy zawierają cukier resztkowy myśli w naturalny sposób biegną dodatkowo w kierunku deserów. Nie ma w tym nic dziwnego, tego rodzaju dopasowanie wina i jedzenia jest bardzo oczywiste i sprawdza się niemal zawsze. Muszę przyznać, że mam jednak inne połączenie kulinarne, które wysuwa się w naszej kuchni na pierwszy plan.

Pomarańczowe. Takie były prawdopodobnie pierwsze wina, jakie ludzie wytworzyli z białych winogron. Zmiażdżone owoce zaczęły fermentować i po jakimś czasie powstało wino. Być może zastanawiali się dlaczego z jasnych gron otrzymują wino w kolorze bursztynu? I pewnie doszli do wniosku, że to skórki winogron nadają winu kolor oraz pewną cierpkość w ustach. Dlatego później zaczęto pozbywać się skórek i poddawano fermentacji sam wyciśnięty sok, który finalnie dał białe wina.

Nie lubię spóźniać się, ale wówczas nie udało nam się dotrzeć na czas. To było kilkanaście lat temu. Byliśmy umówieni na spotkanie w Pago de La Jaraba. Jak to często bywa z winnicami położonymi daleko od miejscowości, niezbędne są wskazówki dojazdu. Tym razem brzmiały one tak: “jadąc drogą N-310 z Albacete do Villarrobledo, na 142,7 kilometrze zobaczycie las, skręćcie za nim w prawo.” Licznik w samochodzie pokazał rzeczoną odległość na drodze, ale żadnego lasu czy drogowskazu nie było. W oddali majaczyły wprawdzie jakieś zarośla, ale uznaliśmy, że to nie może być przecież las, więc pojechaliśmy dalej i zamiast do winnicy dojechaliśmy do …. miasta Villarrobledo. Musieliśmy zawrócić.  

Oczywiście, że pierwszym skojarzeniem z winami niemieckimi jest kolor biały.
I w gruncie rzeczy niech tak pozostanie, ale nie oznacza to braku win o czerwonej barwie u naszego zachodniego sąsiada. 

Początkowo myśleliśmy, że to tylko fajny pomysł, ale w czasie kolejnych lat koncepcja zaczęła ukazywać swoje coraz poważniejsze oblicze. Co więcej okazała się strategią, która z jednej strony wywołuje podniecenie związane z oczekiwaniem na nową odsłonę, a z drugiej pozwala miłośnikowi win zorientować się co spotka go po otwarciu butelki. Oczywiście pod warunkiem, że miłośnika cechuje wystarczająca wrażliwość i spostrzegawczość.  

Lotaryngia może nam kojarzyć się z kilkoma wydarzeniami osadzonymi na kartach historii. Jednak bardzo niewiele osób pomyśli o niej jak o winiarskim regionie. Co jeszcze bardziej może wydać się zaskakujące, przez Lotaryngię przepływa słynąca z win rzeka. Słynąca w kontekście winiarstwa niemieckiego, a nie francuskiego. Czasami jeszcze ktoś przypomni sobie, że zaraz za granicą z Niemcami, w Luksemburgu leży ciekawy obszar obsadzony winoroślą, no ale o winnicach nad Mozelą we Francji słyszało już niewielu.